നിലാവല്ല,കഴിഞ്ഞ വേനല്ക്ക് മരിച്ചുപോയ
മുകളിലെ വീട്ടിലെ അമ്മമ്മയാണ്
ഈ കുന്നുകള്ക്കിടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നത്.
ആകെ വെളിച്ചമാണ് .
എങ്കിലും ആദരസൂചകമായ ഒരു നിശ്ശബ്ദത
പരിപാലിക്കുന്നുണ്ട് മരങ്ങള്.
മിന്നാമിനുങ്ങുകളല്ല,
അമ്മമ്മയുടെ കൈകളിലെ മോതിരങ്ങള്
പ്ലാവുകള് എല്ലാ വിരലുകളിലും
മാറ്റിമാറ്റിയിട്ട് എന്നെ കാണിക്കുകയാണ്
തൊടിയില് പുതുതായി കുഴിച്ച കുളത്തില്
അമ്മമ്മ ഇറങ്ങിക്കുളിച്ച്
മിന്നാമിനുങ്ങുകളുടെ കൂടെ
കൈതകളുടെയും കവുങ്ങുകളുടെയും ഇടയിലൂടെ
കുന്നുകയറിപ്പോവുകയാണ്.
അമ്മമ്മയുടെ വീടുണ്ട് അവിടെ ഇരുട്ടില് കുന്നിന്പുറത്ത്.
അമ്മമ്മ തൊടിയില് ഉറങ്ങാന് തുടങ്ങിയതില് പിന്നെ
ആരും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല അതിന്റെ മുറികളില്.
വീടിനു മുന്നിലെ തൊടിയില് അമ്മമ്മ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുന്നു
മുറുക്കാന് പൊതിയഴിച്ച് ചവയ്ക്കുന്നു
തൂങ്ങിയ കാതുകളിലെ വളയമെന്ന്
ഒരു ചന്ദ്രന് ആടിത്തുടങ്ങുന്നു.
നീണ്ട കാതുകള്
നീണ്ട നീണ്ട കാതുകള്
എല്ലായിടത്തു നിന്നും ഇറങ്ങിവന്ന്
അതിന്റെ തണുത്ത അറ്റം എന്നെ മുട്ടുന്നു.
അത്രയും പാവം പിടിച്ച ഉണങ്ങിയ വിരലുകള്
എന്നെ തലോടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഉറങ്ങിക്കൂടേ?
എന്തിനാണ് പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്നതെന്ന് ചോദിക്കുന്നു.
ഉറങ്ങുന്നു.
അതിനിടയില് വീടിനു മുകളിലേക്ക് പടര്ന്നുപിടിച്ച
വള്ളിപ്പന്തലില് ഇലകള്ക്കിടയിലൂടെ
ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങായ്
ഞാന് പറന്നുപോകുന്നു...
---------------------------------------------------
