രണ്ടുപേർത്തീവണ്ടി / സെറീന

നൂറ് ബോഗികളുള്ള

ഒരു തീവണ്ടിയാണ് നാം

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രണ്ടറ്റങ്ങളിലെ

രണ്ട് സ്റ്റേഷനുകൾക്കിടയിൽ

അതിങ്ങനെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു 

 

ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും

തീവണ്ടി മുറികൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന്

വാതിൽക്കൽ നിന്നെത്തി നോക്കി

കൈ വീശിക്കാണിക്കുന്ന രണ്ടു പേർ

നമുക്കുള്ളിൽ കയറിക്കൂടിയിട്ടുണ്ട്

പാഞ്ഞു പോകുന്ന വേഗതയിൽ

വളവുകളിലും തിരിവുകളിലും

പരസ്പരം കണ്ടു മറയുമ്പോൾ

ഒന്നു തൊടാൻ കൈയ്യെത്തിച്ചു

അന്യോന്യം കുതിയ്ക്കുന്നുണ്ടവർ

കൈ നീട്ടി നീട്ടി ഒടുവിൽ

ഒരു ബെഞ്ചോ കസേരയോ

മറിച്ചിടുന്നത്രയും എളുപ്പത്തിൽ

അവരീ തീവണ്ടി മറിച്ചിടും

അപ്പോൾ

തിരിച്ചറിയൽ രേഖകളില്ലാത്ത

രണ്ടുപേരെ മരണം കൊണ്ടു മൂടി

നാമാരുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് കൊടുത്തയക്കും ?

----------------------------------------------

നക്ഷത്രക്കണ്ണുള്ള ശലഭങ്ങള്‍ / ഇസബെൽ ഫ്ലോറ

പൂവില്‍നിന്നു
പൂവിലേക്ക്
പാറുമ്പോള്‍
പൂമ്പാറ്റകള്‍ പറയുന്നുണ്ട്
നോട്ടുബുക്കില്‍ തെറിച്ച
കൂട്ടുകാരന്‍റെ തലയിലെ
ചുവന്ന പൊട്ടുകളെക്കുറിച്ച്
തോക്കിന്‍ മുനകളില്‍തകര്‍ന്ന
പേനയില്‍ നിന്നുമൂര്‍ന്ന
ചുവന്ന മഷിയിലടയാളപ്പെട്ട്
ഒന്നിച്ചു തോറ്റതിനെക്കുറിച്ച്
തീക്കാറ്റിനിടയിലും
ചിതറിയ അമ്മവിരലുകള്‍
തിരഞ്ഞു വന്നതിനെക്കുറിച്ച്
ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട്‌
തീപ്പെട്ടു പോയ
കുടിലുകളെ ക്കുറിച്ച്
മഞ്ഞച്ചിറകുകളിലെ
കറുത്ത കണ്ണുകള്‍
ഇരുണ്ടു പോയ
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പങ്കുവയ്ക്കുകയാണ്
ചോര വീഴാത്ത ക്ലാസ് മുറികള്‍
തീ ചിതറാത്ത തെരുവുകള്‍
വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങാത്ത കുടിലുകള്‍ ....
ശലഭമേതുമാകട്ടെ ,
നിറഭേദ മില്ലാത്ത
ഈ കിനാവുകളാണത്രേ
പൂവിന്റെയുള്ളിലെ തേന്‍ തുള്ളികള്‍ .
------------------------------------------

വെളിപാട് / ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്

വേടന്‍ അമ്പുരക്കുന്നതു
എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തന്നെയാണ്
 എന്നിട്ടും മുനയുടെ മൂര്‍ച്ച എന്റെ കവിതക്കില്ല
നിറയൊഴിക്കുന്നതു
എന്റെ നെഞ്ചിലേക്കുതന്നെയാണ്
 എന്നിട്ടും കുഴലിന്റെ സംഗീതം
എന്റെ കവിതക്കില്ല
കുളമ്പുകള്‍ ചവിട്ടിയരക്കുന്നതു
എന്റെ മാംസം തന്നെയാണ്
എന്നിട്ടും പടക്കുതിരകളുടെ
മരണവേഗത എന്റെ വാക്കുകള്‍ക്കില്ല
ഞെരിഞ്ഞു തകരുന്നതു എന്റെ തോളെല്ലുകള്‍ തന്നെയാണ്
എന്നിട്ടും പല്ലക്കുചുമക്കുന്നവനെപ്പൊലെ
എന്റെ ആശയങ്ങള്‍ വിയര്‍ക്കുന്നില്ല
ആളിക്കത്തുന്നതു എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍തന്നെയാണു
എന്നിട്ടും എന്റെ കവിത ചുട്ടുപഴുക്കുന്നില്ല
ഓര്‍മ്മകളുടെ ഒരു കാളരാത്രിഒടുങ്ങുമ്പൊള്‍
എനിക്കു വെളിപാടുണ്ടാവുന്നു
ഒരു ദിവസംസ്വന്തം ജനത
ഗായകനില്‍ ഗര്‍ജ്ജിക്കും
ലഹരിപിടിപ്പിക്കുന്ന ഈരടികള്‍
ഞങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടാ
ചോര കുടിപ്പിക്കുന്ന കൂരടികള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു തരൂ
വേരുപിടിപ്പിക്കുന്ന നീരടികള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു തരൂ
അതെ
അപ്പൊള്‍ അവന്‍ തോറ്റമ്പാട്ടുകള്‍ നിര്‍ത്തി
മാറ്റമ്പാട്ടുകള്‍ പാടും
കരയുന്ന വാക്കുകള്‍ക്കു പകരം
കത്തുന്ന വാക്കുകള്‍ വായിക്കും...
--------------------------------------------

രീതി / എ.അയ്യപ്പന്‍

ദൈവമേയെന്നു നിലവിളിക്കരുത്
ദൈവത്തിനു കേള്‍വിയില്ല
കോടാനുകോടികളെക്കാണാന്‍
കണ്ണുകളില്ല
നാവില്‍
ഒരിറ്റ് ഉമിനീരില്ല
ഒരു നീചന്‍
ദാഹത്തിന്റെ തൊണ്ടവറ്റിച്ചു
ചുണ്ടുനനച്ചത്
ഒരു മാലാഖയുടെ കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളിയാണ്
വിലകൊടുത്ത് ലഹരിയരുത്
വിലകൊടുക്കാതെ കിട്ടുന്ന
ഭ്രാന്താണ് ലഹരി
എനിക്ക്
നിര്‍വചനമില്ല
ഭാഷയില്ല
ലഹരി
അഗ്നിയില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന
രത്നദ്രവം
എന്റെ പ്രേമലേഖനത്തിന്
കലാപത്തിന്റെറ ഭാഷയാണ്
കുട്ടിയെക്കൊണ്ടുപോകൂ
ഭ്രാന്ത് പകരുന്ന രോഗമാണ്
ധവളാണുക്കളാണ്
എന്റെ ഞരമ്പുകളില്‍
എന്റെ മനസ്സളക്കാന്‍
ഭ്രാന്തമാപിനിയില്ല
എന്റെ കഴുത്തിന്‌
ഊഞ്ഞാലാടാനാഗ്രഹം
ഞാന്‍ കിണറ്റുവെള്ളം കോരാനുള്ള
കയര്‍ മുറിക്കുന്നു. 
--------------------------------------

പെരുക്കങ്ങൾ / Chandini Gaanan

മഴത്തുള്ളിയുടെ വില്പനശാലപോലെ
മുഴുവൻ ചാറ്റലും ഒരേ അകലത്തിൽ തൂക്കിയിട്ടു
എറാലിയിലെ ഓലത്തുമ്പുകൾ
ചളികുത്തിയ ചെമ്മണ്ണുവഴിയിൽ
ഇരുട്ടു വിതയ്ക്കാനിറങ്ങുന്നു
മുളങ്കൂട്ടങ്ങൾ

അന്തിയോളം ചത്തുപണിത കണ്ണുകളിപ്പോഴും
മൈതാനവിളക്കിനും
പ്ലാസ്റ്റിക് കൂരയ്ക്കുമിടയിൽ
അരിക്കല്ലു പെറുക്കുകയാണ്‌
മാനത്തിൻ വക്കത്ത്‌,
പകലിൻ നെഞ്ചുകീറിയ ചോരതൊട്ട്‌
ചുണ്ടുചുവപ്പിച്ച്‌
നിലാവിൻ മുന്താണിത്തലപ്പ്‌ എടുത്തുകുത്തി
നിഴൽമറഞ്ഞ്‌ പുഞ്ചിരിയ്ക്കുന്നു
നീലരാത്രി
എന്നത്തേയുംപോലെ
തിണ്ണപ്പുറത്തെ ചിമ്മിണിച്ചോട്ടിൽ
പാറ്റയിൽ നിന്നും പുഴുവിലേയ്ക്കുള്ള ദൂരം
അളന്നെഴുതിയ വരികൾ
ഉറുമ്പുകളാകുന്നു.
-----------------------------------------------

സ്വപ്നമെന്നൊന്നല്ല / Chandini Gaanan

ഇന്നലെക്കണ്ട സ്വപ്നത്തിൽ നീയില്ലായിരുന്നു
നാളേയ്ക്കെന്ന്‌ എടുത്തു വച്ചതിലും
പകൽദൂരത്തിലേയ്ക്ക്‌
സന്ധ്യ ഒഴുകി നിറയുംനേരം
കിഴക്കോട്ടു നീന്തിയ പാട്ടുകൾ
തിരിച്ചു പറക്കുന്നത്‌ കണ്ടതാണ്‌

മധുരമിറ്റാൻ തുടങ്ങും
ഈന്തൽക്കുലകൾക്ക്‌
കാറ്റുപാടും നാവേറ്‌ കേട്ടതാണ്‌
മേഘം കൂട്ടിനെയ്യുന്ന
വിമാനങ്ങളുടെ രാത്രിസഞ്ചാരം കണ്ടതാണ്‌
ഒരേ കൈപ്പാങ്ങിൽ
പലതരം വിത്തുകൾ ഒന്നായ്‌ വീണുമുളച്ചപോലെ
രൂപബന്ധമില്ലാത്ത കെട്ടിടങ്ങൾ
അകത്തും പുറത്തും വെളിച്ചം നിറച്ച്‌
രാവാഘോഷിയ്ക്കുന്നതും കണ്ടതാണ്‌
അതിലൊന്നും നീയില്ലായിരുന്നു
പുലരിയ്ക്കുമുന്നേ
കിളിക്കൂട്ടം പൂക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന
പച്ചക്കാടുകളിൽ പെയ്ത്‌
ഇല നനച്ച്‌
ഉടൽ നനച്ച്‌
വടയ്ക്കേപ്പറമ്പിലെ കടവിൽ
കാൽവണ്ണയുരച്ചു നില്ക്കുമായിരുന്ന സ്വപ്നത്തിന്‌
നീയെന്നോ നിന്നിലേയ്ക്കെന്നോ പറയുന്ന
വഴികളറിയില്ലായിരുന്നു
നിലാവു വറ്റിയ മണൽക്കുന്നുകളിൽ നിന്ന്‌
വെയിലോളം വീണുപരന്ന
പുഞ്ചപ്പാടത്തേയ്ക്കും തിരിച്ചുമുള്ള
നിത്യസഞ്ചാരമാണ്‌,
ഇന്നലെയും ഇന്നും വിരിഞ്ഞുകൊഴിഞ്ഞതൊക്കെയും
നാളെ പുലരുന്നതും
നിന്നിലേയ്ക്കാണെന്ന
നക്ഷത്ര സൂചിക
കാണിച്ചു തന്നത്‌ .
----------------------------------------------------

പൊളിച്ചുമാറ്റം / Chandini Gaanan

എണ്ണമില്ലാത്ത മഴക്കാലങ്ങൾ
പൂപ്പലെഴുതിയ ഓടുകൾ
മൂലകളിലൊളിച്ചു പാർത്ത അണ്ണാൻകൂടുകൾക്കൊപ്പം
നിലമിറങ്ങി വന്നു

‘ഇരുമ്പുകൈ മായാവി’യും,
മാൻഡ്രേക്കും അപ്പുണ്ണിയും,
കൊത്താങ്കല്ലാടിയ തിണ്ണയും,
മുറ്റത്തേയ്ക്ക്‌ കാൽനീട്ടി
ചൂലുഴിഞ്ഞ ഉമ്മറപ്പടിയും
ഇരുന്നയിരുപ്പിൽ മണ്ണായിപ്പോയി
മച്ചിലടച്ചിട്ട പലഹാരമണം,
‘വിവിധഭാരതി’ പാടാൻ
തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞുമിരുന്ന റേഡിയോ,
മാലബൾബു കത്തിയ
കുഞ്ഞുപൂക്കൂട,
അലമാരിപ്പുറത്തെ
തലയാട്ടും കുട്ടിബൊമ്മ
ഒക്കെ കൂടെപ്പോയി
താമരയും പീലിയും കൊത്തിയ
മേൽതട്ടടർത്തുമ്പോൾ,
അടക്കം ചെയ്തിട്ടിന്നേവരെ നേരിട്ട പോരുകൾ
അതിസൂക്ഷ്മമായെഴുതിയിട്ട
കരിങ്ങോട്ടയിലയുടെ എല്ലുരൂപങ്ങൾ,
മൂടിപ്പോയ പടനിലം പിളർന്നെന്നപോലെ ഉയർന്നു;
അവയ്ക്കപരിചിതമായ കാറ്റിൽ
തെന്നിവീണു
പടിയ്ക്കലേയ്ക്ക്‌ പുരികം ചുളിച്ചിരുന്ന ചാരുകസേര,
ഒരൊറ്റ അലാറം മുഴക്കത്തിൽ
തെറിച്ചുപോയ സ്വപ്നം പോലെ
പുതിയ വീട്ടിലെ പിൻമുറിയിൽ
ചടഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു .
-----------------------------------------------------------

ബനലതാസെന്‍* / പി . എൻ . ഗോപികൃഷ്ണൻ

ഏഴാം ക്ലാ‍സ്സില്‍
കന്യാകുമാരിയ്ക്ക് വിനോദയാത്ര പോയപ്പോഴാണ്
നിന്നോടതു പറയണം എന്ന്
എനിക്കാദ്യമായ് തോന്നിയത്.
വിവേകാനന്ദപ്പാറയുടെ ചെരിവില്‍
ശക്തമായ ഒരു കടല്‍ക്കാറ്റ്
എന്റെ വാക്കുകളെ പറത്തിക്കൊണ്ടുപോയി.
പിന്നത്തെക്കൊല്ലം
“അടിയന്തിരാവസ്ഥ അറബിക്കടലില്‍”
എന്ന് കരിയും കലയും മങ്ങിയ ചുമരിന്നരികേ
ഞാന്‍ നിന്നെ കാത്തു നിന്നു.
“മഞ്ഞണിക്കൊമ്പില്‍, ഒരു കിങ്ങിണിക്കൊമ്പില്‍” എന്ന്
ലോട്ടറി വില്‍ക്കുന്ന ഒരംബാസഡര്‍
പെട്ടെന്നു വന്നു നിന്നിരമ്പി.
ഒന്നും പറയാനോ കേള്‍പ്പിക്കാനോ
പറ്റാതെ.
പതുക്കെപ്പതുക്കെ പോകുന്ന
കാലത്തെ ചലിപ്പിക്കാന്‍
ഫിലിം സൊസൈറ്റിക്കാര്‍
ഘട്ടക്കും ബ്യുനുവലും ഗൊദാര്‍ദും
ഇറക്കുമതി ചെയ്തു.
എസ്.എന്‍.വി ലൈബ്രറിയില്‍
വിജയനും ആനന്ദും മാധവിക്കുട്ടിയും
കെ.ജി.എസും സച്ചിദാനന്ദനും ചുള്ളിക്കാടും
അതിവേഗം
കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
പനങ്ങാട് ഹൈസ്കൂള്‍ മൈതാനത്തില്‍
ആദ്യത്തെ വിക്കറ്റ് വീണു.
വന്നു കഴിഞ്ഞ എന്തിനേക്കാളും
വരാന്‍ പോകുന്നതില്‍ വിശ്വാസമര്‍പ്പിച്ച്
നമ്മള്‍ വെവ്വേറെ കോളേജിലെത്തി.
ടാറ്റയും ലെയ് ലാന്റുമിരമ്പുന്ന ബസ് സ്റ്റാന്റില്‍
നിന്നെത്തേടി എന്റെ കണ്ണുകള്‍
വിളറിയ യക്ഷരായലഞ്ഞു.
വ്യവസായ വിപ്ലവത്തിന്റെ കാരണങ്ങള്‍
കാണാപാഠം പഠിച്ച രാത്രിയില്‍
യൂണിയന്‍ കാര്‍ബൈഡ്
പഴയ ഭോപ്പാലിനെ ശവപ്പറമ്പാക്കി.
ജാലിയന്‍ വാലാ ബാഗ് പരീക്ഷയ്ക്കെഴുതുമ്പോള്‍
ഡല്‍ഹിയില്‍ സിക്കുകാരെ കൂട്ടക്കശാപ്പു ചെയ്തു.
പാഠവും പ്രത്യാശയും അങ്ങനെ
രണ്ടായ് പിളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുമ്പോള്‍
നീ കയറിയ റഹ് മത്ത് ബസ്
പെട്ടെന്ന് ഗിയര്‍ മാറ്റി.
കാലം മാറി.
ട്രാജഡിയും കോമഡിയും
പുസ്തകം വിട്ടു.
മിഷേല്‍ പ്ലാറ്റീനി
പെനാല്‍റ്റി പാഴാക്കുന്നത്
ഞങ്ങള്‍
വീട്ടിലിരുന്നു കണ്ടു.
അര മണിക്കൂറില്‍ മാറഡോണ
കൈ കൊണ്ടും കാല്‍ കൊണ്ടും
ഗോളടിച്ചു.
പത്തു പന്തില്‍
പതിനഞ്ചെടുക്കാന്‍ കോപ്പുകൂട്ടുന്ന സച്ചിനില്‍
ഞങ്ങള്‍
പ്രത്യാശ നിക്ഷേപിച്ചു.
അന്നിട്ടിരുന്ന കുപ്പായം
കീറിപ്പറഞ്ഞു.
കീശയിലുണ്ടായ പത്തുപൈസാത്തുണ്ടുകള്‍
റിസര്‍വ്വ് ബാങ്ക് പിന്‍വലിച്ചു.
ബാബ് റി മസ്ജിദ് തകര്‍ത്തതിന്
രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പ്
പി.എസ്.സി പരീക്ഷക്കപേക്ഷിച്ച്
തിരിച്ചു വരും വഴി
എന്റെ ബി.എസ്.എ സൈക്കിളിനെ
നിന്റെ മാരുതി കടന്നുപോയി.
ആ വാക്കുകള്‍ക്ക്
വീണ്ടും മുളപൊട്ടി.
പിന്നെ ഞാന്‍
കാപ്പികള്‍ കുടിച്ച്
സിഗരറ്റുകള്‍ തുരുതുരെ പുകച്ച്
ആ വാക്കുകളെ ചൂടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പുകവലി നിരോധിക്കും വരെ.
തുള വീണ ശ്വാസകോശങ്ങള്‍ക്കു മേല്‍
ഐ.ടി.സി
പുകവലിയുടെ നൂറ്റാണ്ട്
ആഘോഷിക്കും വരെ.
എന്തൊരു കാലമായിരുന്നു,അത്!
പോളാ ടാക്കീസ് പൂട്ടി.
പാലപ്പെട്ടിയുടെ ചായക്കടയിലെ
പരിപ്പുവടകള്‍ നാടുകടത്തപ്പെട്ടു.
പോളക്കുളത്തിലെ എരുമകള്‍
കുഴിച്ചു മൂടപ്പെട്ടു.
നീയും ഞാനും നാടു വിട്ടു,അല്ല.വിറ്റു.
നമുക്ക്
ഒന്നിച്ചു ശ്വസിക്കാന്‍
ഒരു ദേശം ഇല്ലാതായി.
എങ്കിലും
ഡൈ പുരട്ടിയും
മോണിങ്ങ് വാക്ക് മുടക്കാതെയും
പഴയ എസ്.എഫ്.ഐക്കാലം
ഇടയ്ക്കിടെ പറഞ്ഞും
ചെറു ചെറു റിയല്‍ എസ്റ്റേറ്റ്
ബിസിനസ്സ് നടത്തിയും
‘അയാം ബിസി’ എന്ന് നാനാഭാഗത്തേയ്ക്കും
തുരുതുരെ മെസ്സേജയച്ചും
ജീവിതം നിശ്ചലമെങ്കിലും
ഫേസ് ബുക്കില്‍
സ്റ്റാറ്റസുകള്‍ നിരന്തരം മാറ്റിയും
ഞാന്‍
അതിജീവിച്ചു.
എന്തു പറയാന്‍?
തൊള്ളായിരത്തി എണ്‍പത്തിമൂന്നിലെ
എസ്.എസ്.എല്‍.സി ബാച്ച്
ടാഗു ചെയ്യുമ്പോള്‍
വീണ്ടും നീ എന്റെ മുന്നിലെത്തി.
അന്നു രാത്രി
കുത്തിയിരുന്ന്
ഞാന്‍ നിന്റെ പ്രൊഫൈല്‍ തെരഞ്ഞു.
ആയിരം ഫേയ്ക്കുകളല്ലാതെ
നീ വന്നില്ല.
ഗത്യന്തരമില്ലാതെ
ഞാന്‍
പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.
കാറ്റടിച്ച്
നഗരത്തിന്റെ ഉടയാടകള്‍
ഇടയ്ക്കിടെ പൊങ്ങുമ്പോള്‍
ശ്വാസകോശങ്ങളെ കവിഞ്ഞുപോകുന്ന
ചീഞ്ഞ നാറ്റം.
ഓ.എം.ആര്‍ ഷീറ്റില്‍
പട വെട്ടാന്‍
സീബ്രാലൈനില്‍
കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന കുട്ടികള്‍.
ജീവിതത്തിന്റെ കടിയേറ്റും
ചുംബനമേറ്റും
വീണ്ടും വീണ്ടും
പിരിയുന്ന ജനത.
അതിനിടയിലൂടെ
കറുത്ത ആക്റ്റീവയില്‍
കടന്നു പോകുന്ന
മധ്യവര്‍ത്തി മധ്യവയസ്ക്കര്‍.
“ബനലതാസെന്‍”
ഞാന്‍ വിളിച്ചു.
ഹെല്‍മറ്റ് എന്ന മുഖം മൂടിയ്ക്കു പിന്നില്‍
ഏതോ ഒരു പെണ്‍ തലയോട്ടി
ചിരിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം.
എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ
ഒരു നര
പെട്ടെന്നു കറുത്തു.
...........................
*‘നാട്ടോറിലെ ബനലതാസെന്‍’ - ജീബനാനന്ദദാസിന്റെ വിഖ്യാത കവിത.അതില്‍ ലോകം മുഴുവന്‍ അലഞ്ഞെത്തുന്ന പുരുഷന്‍ സാന്ത്വനം അനുഭവിയ്ക്കുന്നത് ബനലതാസെന്‍ എന്ന, യാഥാര്‍ത്ഥ്യമോ സങ്കല്‍പ്പമോ ആയ, സ്ത്രീയ്ക്കടുത്താണ്.

വെളുത്ത ചെമ്പരത്തികൾ /സെറീന

മൂന്ന് തലമുറകളുടെ ഗോവണിയിറങ്ങി 

ഒരാൾ വരും മുപ്പത്തിരണ്ടിൽ പൂത്ത ഭ്രാന്തിന്റെ 

മൈലാഞ്ചി വിരൽ കൊണ്ട് 

നെറ്റിയിൽ തൊടും .

തൊട്ടിലിലുറങ്ങിയതിന്റെ 

ഓർത്തെടുക്കാനാവാത്ത ഓർമ്മയിൽ 

പൊക്കിൾക്കൊടി പോലെ 

വേരറ്റു പോകും വിഷാദം 

വിഷമിറങ്ങി തെളിഞ്ഞ ദേഹമായി 

ജീവിതമഴിഞ്ഞ് തിളങ്ങുമകം 

 

തീരും അവനവനിലേയ്ക്കുള്ള പിടച്ചിലുകൾ 

വെള്ളത്തിനടിയിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ച 

ഉടൽ, ജീവനിലേയ്ക്ക് കുതറും പോലെയുള്ള 

വെറും വെറുതേകൾ. 

 

അന്നേരം നീയെന്റെ മുറിയിൽ വരണം

 തൂവലുകളുടെ ആകാശത്തിന് മീതേ 

ചിരിയുടെ വെള്ള വിരിപ്പ് കുടഞ്ഞിട്ട് 

ഞാനുറങ്ങാൻ കിടക്കുകയായിരിക്കും 

പതിവു പോലെ ഉറങ്ങിയില്ലെങ്കിലെന്ത് , 

നക്ഷത്ര ങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത പാവം രാത്രിയ്ക്ക് 

രണ്ടു തൂക്കു വിളക്കുകൾ പോലെ 

ഞാനെന്റെ കൃഷ്ണമണികളെ കൊടുക്കും 

വെളിച്ചമെന്നാൽ ഇവളാണെന്ന് 

വീണു കിടക്കുന്ന ഇലകൾക്കു പോലും തോന്നും 

 

എല്ലാ പരാതികളും അവസാനിപ്പിച്ച് 

 

ജീവിതം അതിന്റെ പാട്ടിന് പോട്ടെ 

നമുക്ക് ഈ വെളുത്ത ചെമ്പരത്തികൾ കൊണ്ട് 

ഒരു പൂവട്ടം കെട്ടണം , 

ബോധത്തിന്റെ അടഞ്ഞ വാതിലിനപ്പുറത്ത്‌ 

ഒരുത്തി ചത്തു കിടപ്പുണ്ട്.

---------------------------------------------------

ആദ്യപ്രേമം / സച്ചിദാനന്ദന്‍

ആദ്യപ്രേമം
ആദ്യത്തെ മുയല്‍ പോലെയാണ്
ചുവന്ന മിഴികളും ഉണര്‍ന്ന ചെവികളുമായി
മഞ്ഞു വീണ മേച്ചില്‍ പുറങ്ങളില്‍
ചാടി നടക്കുന്ന പതു പതുത്ത അത്ഭുതം
അതിനെ ഇണക്കിഎടുക്കുക എളുപ്പമല്ല
അടുത്ത് എത്തുമ്പോഴേക്കും
അത് ഓടിയൊളിക്കുന്നു
അതിനു ഭയമാണ്,വന്യ വാസനകളുടെ
മുഴങ്ങുന്ന ഗര്‍ജനങ്ങളെ
ഒരു ദല മര്‍മ്മരം പോലും
അതിന്‍റെ ചെവി പൊട്ടിക്കുന്നു
ഒരു പനിനീര്‍ പൂവിന്‍റെ സുഗന്ധം പോലും
അതിന്‍റെ മൂക്ക് പൊള്ളിക്കുന്നു
ഒടുവില്‍ തീവ്ര പ്രണയത്തിന്‍റെ
കടും വെളിച്ചം കൊണ്ട് കണ്ണ് മഞ്ഞളിപ്പിച്ചു
നാമതിനെ പിടി കൂടുന്നു .
എങ്കിലും മടിയിലിരുത്തി
ഒന്ന് തലോടുമ്പോഴേക്കും
അത് മഞ്ഞു പോലെ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞു
കാണാതാവുന്നു
അതിരുന്നിടത്ത് വെളിച്ചം തുടിക്കുന്ന
ഒരു മഞ്ഞിന്‍ തരി മാത്രം ബാക്കിയാവുന്നു ,
ഘനീഭവിച്ച ഒരു കണ്ണീര്‍ തുള്ളി.
----------------------------------------------

പിറകോട്ടുകാണി / മനോജ്‌ കുറൂര്‍

മരിച്ചവരുടെ മീറ്റിങ്ങില്‍
എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായിരുന്നു.
തലച്ചോറിനേറ്റ ചതവില്‍ പതിഞ്ഞിരുന്ന മണല്‍ത്തരികളും
രണ്ടെല്ലുകളെ തുന്നിച്ചേര്‍ത്ത ഒരുരുക്കുയന്ത്രവും
ഹൃദയത്തിനുമേല്‍ വെറുതേയൊന്നു പോറിയ ഒരു സൂചിയുമെങ്കിലും
എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറയുമെന്നു തോന്നിച്ചെങ്കിലും ഒന്നുമുണ്ടായില്ല.
നനവില്‍ പ്രേമവും മുനകളില്‍ കൊതിയും അടക്കിവച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്
ഓരോ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിലും പുകഴ്ത്തപ്പെട്ട കണ്ണുകളാകട്ടെ
ഒരു നോട്ടത്തിലെങ്കിലും തമ്മില്‍ പിണയാന്‍ തയ്യാറായില്ല.
ഒളിച്ചുനോക്കിനോക്കി തന്നെത്തന്നെ തുലച്ച ഇരുട്ടിനോട്
തഴുകലിന്റെ കലയെന്തെന്ന് കൈകള്‍ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഇരുട്ടാവട്ടെ, എല്ലാ ഉടലുകളെയും മൂടിയിരുന്നു.
അറ്റുപോയവയെയെല്ലാം തണുപ്പ് കനപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുമിരുന്നു.
അഴുകിത്തുടങ്ങിയെങ്കിലും ഒഴുകിപ്പരക്കുന്നില്ലല്ലൊ എന്ന്
ഓരോന്നും ആശ്വസിച്ചു.
അവയുടെ മിണ്ടായ്മയില്‍നിന്ന്
ഒരു കെട്ട മണം പോലും പുറപ്പെട്ടതുമില്ല.
ഓരോ കല്ലറയില്‍നിന്നും വെറുപ്പ് ഒരു സൂചിയുടെ രൂപമെടുത്ത്
പിറകോട്ടുകാണിയായി തയ്ച്ചുതയ്ച്ച്
ഓരോ ജീവിതത്തിലും നൂല്‍ക്കുരുക്കിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
എല്ലാറ്റിനെയും ചേര്‍ത്തുപുതപ്പിച്ചുകൊണ്ട്
ഭൂപടത്തോളംപോന്ന ഒരു വസ്ത്രം തയ്യാറായി.
നൂല്‍പ്പാടുകളില്‍ത്തെളിഞ്ഞ പുതിയ നാടുകള്‍
പുതപ്പിനുള്ളില്‍നിന്നു കാണാനാവുമായിരുന്നില്ല.
ഒരേ നിറം. ഒരേ തയ്യല്‍പ്പണി. ഒരേ ഇഴയടുപ്പം.
ഒന്നും ഉരിയാടിയില്ലെങ്കിലും മരിച്ചവരുടെ മീറ്റിങ്ങില്‍
ഒരു തീരുമാനമായിരുന്നു.
ഒന്നിനെയുമനക്കാതെയെത്തിയ കാറ്റ്
പുതപ്പുമാത്രമിളക്കിയെടുത്ത് ഒരു പതാകയായി ഉയര്‍ത്തി.
ഉടലില്‍നിന്നു വേറിട്ട തലകള്‍ ഒന്നിച്ചുചേര്‍ന്നു വന്ദിച്ചു യോഗം പിരിഞ്ഞു.
------------------------------------------------------------------------------

മുറികൂടിയ കവിത / ഡോണ മയൂര

ഒടുവിൽ അവർ
ദൂതനെ അയച്ച് ചോദിച്ചു
“ആർക്കു വേണ്ടി
മരിക്കും നിങ്ങൾ,
കവിതയ്ക്ക് വേണ്ടിയോ
നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയോ?

കവിക്ക് മുന്നേ
കവിത സംസാരിച്ചു.
“അവർക്ക് വേണ്ടി,
വായിക്കുന്നവർക്ക്
വേണ്ടി മാത്രം.”
വാക്കേറ്റ്
ദൂരേയ്ക്ക് തെറിച്ച് പോയി,
ദൂതന്റെ ഉടവാൾ.
ഉടവാൾ തെറിച്ചതും
അയാളുടെ ഉടലൊരു
വാക്കായി പരിണമിച്ചു.
മറയില്ലാത്തൊരു
ഉടൽ‌വാക്കായി
ദൂതൻ യാത്രയായി.
അതിനു ശേഷം
അവർ ദൂതനെ
തിരഞ്ഞു നടന്നു.
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട
ഉടവാളും,
ദൂതനെന്ന ഉടൽ‌വാക്കും
കണ്ടെത്തി.
ഉടവാളാൽ
ഉടൽ‌വാക്കിനെയും
ഉടൽവാക്കാൽ കവിയെയും
അവർ കൊലപ്പെടുത്തി.
മരണത്തിന്റെ നാവ്
നക്കിപ്പെറുക്കിയെടുത്ത
ചോരയും മാംസവും
വാക്കുകളായി,
ആ വാക്കുകളെല്ലാം
മുറികൂടി വരികളുമായി.
ഒരു മാർക്സിയൻ സ്വപ്നം
എനിക്കുമുണ്ട് കവിതയിൽ
എന്ന് മുറികൂടിയ കവിത
അവരിപ്പോൾ വായിക്കുന്നു.
-------------------------------

സത്യം / വിജയലക്ഷ്മി

പക്ഷിയായ് പറന്നപ്പോൾ
കണ്ടു ഞാനാകാശത്തെ,
ശുദ്ധ ശൂന്യമാണത്‌
ഘന നീലമേയല്ല.

വൃക്ഷമായ്‌ പടർന്നപ്പോള -
റിഞ്ഞു വെയിൽ കത്തു-
മുച്ച വെയിലതേ സത്യം,
കുളിർ കാറ്റൊരു സ്വപ്നം.
മത്സ്യമായ് നദീമുഖം
മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോൾ
കയ്പ്പുമായ് കടൽ മാത്രം
കറുത്ത് തിരയ്ക്കുന്നു
എങ്കിലും പറക്കുന്നു
പടർന്നു വിറയ്ക്കുന്നു
വൻ നദി മുറിയ്ക്കുന്നു
ഭൂമി ഞാനളക്കുന്നു .
-------------------------

ഒരുക്കം / സാദിർ തലപ്പുഴ

വഴിയരികിൽ
ഇലകളെ
ആലിംഗനം ചെയ്ത്
നിൽക്കുന്ന ഒരു വീടുണ്ട്.
വളവു തിരിഞ്ഞു വരുന്ന
പരിചിത വാഹനങ്ങൾ
നോട്ടങ്ങൾ
കാണിക്കവഞ്ചിയിലേക്കെന്നവണ്ണം
എറിഞ്ഞു കൊടുത്ത്
കടന്നു പോകും.
ചില വാഹനങ്ങളുടെ മനസ്സ്
അവിടെയിറങ്ങി
അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന
വരാന്തയിൽ
അറച്ചു നിൽക്കും.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ
നടക്കാനിറങ്ങുന്ന
പുരുഷ കൌമാരങ്ങൾ
മോഹങ്ങളെ
വേലിപ്പഴുതിലൂടെ
മേയാൻ വിടും.
മോഹങ്ങൾ തിരികെ വന്ന്
പിന്നാമ്പുറത്തെ തൊടിയിൽ
നിറയെ ഊരിയെറിഞ്ഞ ഉറകളാണെന്ന്
നുണ പറയും.
വിശുദ്ധയായ്
അവളുറങ്ങുകയാവണം അകത്ത്.
പൊട്ടിപ്പോയ ഉറക്കത്തെ
കടവായിലൂർന്ന ഞോള കൊണ്ട്
ഒട്ടിക്കുകയാവണം.

മുറ്റത്ത്
പൂക്കൾ
പോക്കുവെയിലിൽ
കുളിച്ചൊരുങ്ങുകയാണ്.
അവളുടെ മുടിയുടെ
രാത്രിയിലേക്ക്
നടക്കാനിറങ്ങുവാൻ.
----------------------------------

സ്വപ്നവായ്ത്താരി / അഭിലാഷ് .കെ.എസ്

കടുക്കുഴി ബണ്ട്‌ ആദ്യം പൊട്ടുമ്പോൾ

പാടശേഖര സമിതി നിലവിലില്ല
പ്രസിഡന്റ്‌ കെ.പി താരു ജനിച്ചിട്ടില്ല
കണ്ടത്തിലിറങ്ങിയ വെള്ളം കണ്ട്‌ബോധം കെട്ട്‌ വീണ
കോതയെചേറിൽക്കുഴച്ച്‌ മടയടച്ച്‌
ചാപ്പൻ നായർ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു
ഞാറ്റ്‌ വേല ചതിച്ചാലും 'ചെറമൻ' ചതിയ്ക്കില്ല്യാ
വെള്ളികെട്ടിയ വടിയറ്റത്തേയ്ക്ക്‌ നീണ്ട
അലമുറകൾക്കൊക്കെക്കൂടി
മൂന്നേകാൽ പറയുടെ വിത്തളന്നിട്ട്‌ കൊടുത്തു
ഇക്കുറി ചിങ്കനു ശരിയ്ക്കും പേടിയായി
സ്വപ്നം നേരാവുമോ
മൂന്നാം നാൾബണ്ട്‌ പൊട്ടുമോ
ചത്തു പൊന്തിയ ആയിരത്തിമുന്നൂറു പറ
മുണ്ടകന്റെ കണ്ണിൽ 'കടു' കൊത്തുമോ
ഒന്നാം ദിവസ്സം പ്രസിഡന്റ്‌ താരുഉഷ്ണം മാറാൻ
വീശിക്കൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു"അണക്ക്‌ പ്രാന്താണ്ടോ ചിങ്കാ"
രണ്ടാം ദിവസ്സം സാക്ഷരതാ മാഷ്‌ഉറക്കെച്ചിരിച്ചൊരു പാട്ട്‌ പാടി
"ബലികുടീരങ്ങളേ ബലികുടീരങ്ങളേ"
അന്ന് ഒരുറപ്പിനു വരമ്പത്തൊരു കൊടി കുത്തി
പൊട്ടും മുൻപ്‌ വിളിച്ചറിയിയ്ക്കാൻ
വയൽക്കാറ്റിന്റെ നാവായത്‌ പാറി
മൂന്നാം നാൾ മനുഷ്യച്ചങ്ങലയുടെഅവസാന കണ്ണിയായി
ചേറിത്തെള്ളിക്കൊഴിച്ചപുന്നെൽ ത്തവിടിന്റെ മണവുമായി
കുറുമ്പ ഇടത്തെ കൈ മുറുകെപ്പിടിച്ചപ്പൊഴും ചോദിച്ചു
"കുറുമ്പേ ബണ്ട്‌ പൊട്ട്വോ"
കുറുമ്പ നാണിച്ച്‌ ചോന്നൊരു സുന്ദരിപ്പെയ്ത്തായി
തിരികെ പിക്കപ്പ്‌ ലോറിയിൽ വരുമ്പോമനസ്സിൽ പറഞ്ഞു
കോതക്കാർന്നോരു കാക്കും
അരിവാളു കാക്കും
വരമ്പത്ത്‌ഞാൻ നാട്ടിയ കൊടി കാക്കും
ബണ്ടിന്റെ പള്ള തുരക്കാനെത്തും
നീർ നായകൾക്കൊക്കെ ദിക്ക്‌ തെറ്റും
വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി ഓടി വന്ന് നോക്കുമ്പൊഴുണ്ട്‌
ഏതൊഴുക്കും തടഞ്ഞ്‌ നിർത്താൻനാമ്പുകൾ-
പരസ്പരം കോർത്ത്‌
കൊടിയുടെ പിന്നിൽ മുളച്ച്‌ നിൽക്കുന്നു
കറുത്ത ഞാറിൻ കരുത്തുള്ള ചങ്ങല
ഈ കഥ പറഞ്ഞ്‌ ചിരിച്ച്‌ ഞങ്ങൾ
വേനലിൽ, സ്റ്റ്രൈക്കർ എന്റിൽ സ്റ്റ മ്പ്‌ തറയ്ക്കുമ്പോൾ
പണ്ടത്തെ കടുക്കുഴി പാടത്തിന്റെകട്ട വിണ്ട വിടവുകളിൽ നിന്നും
വിരലുകൾ മുളച്ച്‌ പൊന്താൻ തുടങ്ങി
ചേറു മണക്കുന്നൊരോർമ്മ
ആഴങ്ങളിലെവിടെയോ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു
ഭൂമി ചെറുതായൊന്നു വിറച്ചു.
-----------------------------------------------------------------

എനിക്ക് ചോളമണികളായ് പൊട്ടി വിടരാൻ കുറച്ച് പൊരിവെയിൽ തരൂ.../ ഡോണ മയൂര

മഞ്ഞുമഴയുടെ നാളുകളിൽ
രാത്രി പുലരുവോളം
മഞ്ഞുവാരി നിറച്ച് തലയിണയും
മെത്തയുമുണ്ടാക്കി കട്ടിലൊരുക്കി
നേരം പുലരുവാനായി കാത്തിരിക്കുന്നു.

കാത്തിരിപ്പിന്റെ വേളകളിൽ
ഘനീഭവിക്കുന്ന മുഷിവകറ്റാൻ
ചർക്കയിൽ നൂറ്റെടുത്ത
മഞ്ഞുനൂലുകൾ കൊണ്ട്
കമ്പിളി പുതപ്പുകൾ നെയ്തെടുക്കുന്നു.
ചൂളക്കുഴൽ വിളികൾക്കൊപ്പം
എന്നും പുലർവേളകളിൽ
മഞ്ഞുവാരിക്കൂട്ടി ഉരുട്ടിയെടുത്ത്
ആകാശത്തേക്ക് ഉരുട്ടി കയറ്റിയും,
ഉരുട്ടി കയറ്റിയ മഞ്ഞുഗോളം
ആകാശത്തിൽ നിന്നും
താഴേക്ക് തള്ളിയിട്ടും
സങ്കടക്കടൽ പെയ്തു തീർക്കുന്നു.
(നീ ഇപ്പോൾ ഓർക്കുന്ന
നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തന്റെ പോലൊന്നുമല്ല,
അത് ഒന്നുമല്ല ഒന്നും,
എന്നെ വിശ്വസിക്ക്, അല്ലങ്കിൽ
ഉരുട്ടിയുരുട്ടി കയറ്റുംതോറും
മഞ്ഞുഗോളത്തിന്റെ വലുപ്പവും ഭാരവും
കൂടുന്നതിന്റെ വേദന
എന്നെ പോലെ നീയും
അറിയാനൊന്ന് ശ്രമിച്ച് നോക്ക്,
തോറ്റു പോകും
നിന്റെ നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തൻ!)
വിളറിവെളുത്തുപോകുന്ന നിശ്ചലതയിൽ
മഞ്ഞുമഴക്കൊപ്പം താഴേക്ക് വീണ്
ഉച്ചിയുലഞ്ഞുറയുന്ന വേളകളിൽ
അശാന്തമായി മഞ്ഞു കുഴിച്ച് കുഴിച്ച്
വെയിൽ തിരയുകയും,
കടലാസു തോണികളുണ്ടാക്കി
മഞ്ഞിനു മുകളിൽ ഇടുകയും ചെയ്യുന്നു.
വെള്ളത്തിനെയും കാറ്റിനെയും
ഇപ്പോഴെനിക്ക് ഭയമില്ല
എന്റെ കടലാസു തോണിയെ
മുക്കികളയുവാൻ രണ്ടിനും
കഴിയുകയില്ലല്ലോ!
ധ്രുവക്കരടിയായും ഹിമമൂങ്ങയായും
പരകായം ചെയ്തു ചെയ്തു
എനിക്കെന്നെ എന്നേ നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു,
എന്റെ നിഴൽ പോലും
വെളുത്തു പോയിരിക്കുന്നു!
എനിക്ക് നിലാവിനായി
നീ കൊടുത്തുവിട്ട വെയിൽ പോലും
ഉറഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു!
വെയിലിന്റെ മണം തിരഞ്ഞുതിരഞ്ഞ്
വെയിലിന്റെ ഒച്ച തിരഞ്ഞുതിരഞ്ഞ്
മൂക്കിൽ നിന്നും കാതിൽ നിന്നും
ചോര പൊടിയുന്നു.
മഞ്ഞുപാളികളെ അലിയിക്കാൻ
അവയ്ക്കു മുകളിലേക്ക്
വാരിവാരി വിതറുന്ന
ഉപ്പുകല്ലുകളാൽ മൂടപ്പെട്ട്
ഏറെനാളുകളായി തുടരുന്ന
ഈ അതിശൈത്യത്തിൽ
ഞാനുറഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു.
നാഡീഞരമ്പുകൾക്ക് പകരം
ഉറഞ്ഞുപോയ പുഴകൾമാത്രമാണെന്നിൽ,
അടിത്തട്ടിൽ നിന്നും ചത്തുമലച്ച്
മുകളിലേക്കുയരുന്ന മത്സ്യങ്ങൾ
മഞ്ഞുപാളികളിൽ ചെന്ന് മുട്ടുന്നയൊച്ച
സ്റ്റെതസ്‌കോപ്പിലൂടെയെന്നവണ്ണം
നിനക്ക് കേൾക്കാനാവുന്നുണ്ടോ?
ശൈത്യകാലം കഴിയുന്നുവെന്ന്
രാവു പുലരുവോളം
ഉറക്കെ ചിലച്ചറിയിക്കാറുള്ള
ചീവീടുകളുടെ വീട് എവിടെയാണ്?
ഉച്ചത്തിൽ, ഒന്നത്യുച്ചത്തിൽ ചിലച്ച്
ഈ നശിച്ച മഞ്ഞുകാലത്തെ
ഒന്നോടിച്ച് വിടണേയെന്ന് പറയാൻ
എനിക്കവിടെ വരെയൊന്ന് പോകണം.
വെള്ളയുടെ നിറഭേദങ്ങൾക്കിടയിൽ
ഒരു കറുത്ത നിഴൽ
ഉറഞ്ഞുപോകുവതെയിരിക്കുവാൻ
ആവത് ശ്രമിച്ചുഴറിയുറഞ്ഞ്
മഞ്ഞുശിൽ‌പ്പമാകുന്നതിനോടൊപ്പം
ശിശിരം മൈഥുനത്തിലാകുന്നതിനു മുൻപേ
എനിക്ക് ചോളമണികളായി
പൊട്ടി വിടരാൻ
കുറച്ച് പൊരിവെയിൽ തരൂ
എന്നപേക്ഷിക്കണം!
---------------------------------------------

നമ്മള്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു / വിഷ്ണു പ്രസാദ്

അനിശ്ചിതത്വങ്ങളുടെ ലോകത്ത്
നമ്മള്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുകയാണ്
നമ്മുടെ ഈ ഒളിച്ചിരുപ്പിനു മാത്രമാണ്
ഇവിടെ നിശ്ചിതത്വം

നമ്മള്‍
രണ്ടു കള്ളന്മാര്‍
അല്ലെങ്കില്‍ പിടിച്ചുപറിക്കാര്‍
അല്ലെങ്കില്‍ ഒളിച്ചോടിയ പ്രണയികള്‍
അല്ലെങ്കില്‍ സ്വവര്‍ഗ്ഗരതിക്കാര്‍
അല്ലെങ്കില്‍ കലാപകാരികള്‍
പിടിച്ചുകൊല്ലാന്‍ സാധ്യതയുള്ള
രണ്ടു പ്രാണികള്‍
ഞാന്‍ ആണും നീ ഒരു പെണ്ണുമാവാം
മറിച്ചുമാവാം
ഒരു പക്ഷേ നാം രണ്ടും ആണുങ്ങളാവാം
മറിച്ചുമാവാം
എന്തായാലും
വെളിച്ചത്തിന്റെ കടല്‍ തിളച്ചൊഴുകുന്ന
റോഡരികില്‍
കൂട്ടിയിട്ട ടാര്‍വീപ്പകള്‍ക്കിടയില്‍
ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന രണ്ടുപേരാണ് നാം.
ആക്രോശങ്ങള്‍ ഉയരുന്നുണ്ട്
ആയുധങ്ങളോ അഗ്നിയോ
ഓടിയടുക്കുന്നുണ്ട്
ഭയത്തിന്റെ പൂപ്പല്‍ പിടിച്ച
നമ്മുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക്
നമ്മെ കാണാതാവുന്നുണ്ട്.
ഞാന്‍ ഒരു കുട്ടിയോ വൃദ്ധനോ യുവതിയോ ആവാം.
നീയുമതെ.
നമ്മുടെ വിയര്‍പ്പുമണങ്ങള്‍
പരസ്പരം വരിയുന്ന രണ്ട് ഉരഗങ്ങളെപ്പോലെ
എന്തെങ്കിലും ഉല്പാദിപ്പിച്ചേക്കാം.
എന്തായാലും ലോകത്തിനു പറ്റാത്ത
രണ്ടുപേരാണ് നമ്മള്‍ .
നമ്മെ അവര്‍ പിടിക്കും.
അടുത്ത നിമിഷത്തിലോ
അതിന്റടുത്ത നിമിഷത്തിലോ
എന്നൊരു സംശയമേയുള്ളൂ.
മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അനന്തമായ സാധ്യതകളില്‍
ഏതാണ് നമുക്ക് ലഭിക്കുക എന്ന
അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ ഘനമുണ്ട്
നമ്മുടെ നെഞ്ചുകള്‍ക്ക്.
നമ്മുടെ മിടിപ്പുകള്‍ ,
നമ്മുടെ അകത്ത് നിന്ന്
ആരോ പുറത്തേക്കെറിയുന്ന,
നമ്മുടെ തന്നെ നെഞ്ചില്‍ തട്ടി വീഴുന്ന കല്ലുകള്‍ .
ഒരു കമ്പോ കല്ലോ കത്തിയോ പന്തമോ
നമുക്കു മുന്നിലുള്ള റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞുപോവുന്നു.
ഇരയുടെ ഗന്ധമറിഞ്ഞുറപ്പിച്ച ഹിംസ്രജന്തുക്കളെപ്പോലെ
നമ്മെ തിരഞ്ഞുവന്നവര്‍
ടാര്‍വീപ്പകള്‍ക്കരികില്‍
അവരുടെ ഓട്ടം നിര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്.
നമുക്കവരുടെ കാലുകള്‍ മാത്രം കാണാം.
അവ പലദിശകളില്‍ സമാധാനമില്ലാതെ ചലിക്കുന്നു.

അടുത്ത നിമിഷം
അല്ലെങ്കില്‍ അതിനടുത്ത നിമിഷം...
ഞാന്‍ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് നിശ്ചയമില്ലാത്തതുപോലെ.
നീ ആണോ പെണ്ണോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല.
ആരാകിലെന്ത്?
എന്റെ പരുക്കന്‍ ചുണ്ടുകള്‍
നിന്റെ ചുണ്ടുകളില്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ഈ ടാര്‍വീപ്പകള്‍ അകറ്റിമാറ്റുന്ന നിമിഷം
വെളിച്ചം നമ്മളെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കും.
പാമ്പുകളെയെന്നപോലെ തല്ലിച്ചതച്ച് ,
അതുമല്ലെങ്കില്‍ ഒറ്റക്കുത്തിന് നെഞ്ചോ വയറോ പിളര്‍ത്തി,
അതുമല്ലെങ്കില്‍ പെട്രോളോ മണ്ണെണ്ണയോ ഒഴിച്ച് കത്തിച്ച് ,
അതുമല്ലെങ്കില്‍ തലയറുത്ത് ചോര ചീറ്റിച്ച് ,
അതുമല്ലെങ്കില്‍ .....(മരണം എത്രയേറെ സാധ്യതകളുള്ള
ഒരു ആവിഷ്കാര മാധ്യമമാണ് !)

അടുത്ത നിമിഷം
അല്ലെങ്കില്‍ അതിനടുത്ത നിമിഷം...
----------------------------------------------------------------

ചാപിള്ളകളുടെ കാഴ്ചബംഗ്ലാവ് / കൽപ്പറ്റ നാരായണൻ

ചാപിള്ളകളുടെ
വലിയൊരു ശേഖരമുണ്ടെനിയ്ക്ക്.
നിർത്താത്ത ബസ്സിനായി
നീട്ടിയ കൈകളുടെ.
ഇങ്ങോട്ട് കിട്ടാത്തതിനാൽ
ചത്ത ചിരികളുടെ.
ഇങ്ങോട്ട് നീട്ടാത്തതിനാൽ
അലസിപ്പോയ ഹസ്തദാനങ്ങളുടെ.
എന്നെത്തിരിച്ചറിഞ്ഞതും
കെട്ടുപോയ മുഖങ്ങളുടെ.

പോയകാര്യം നടക്കാത്ത യാത്രകളുടെ
അതിലും നീണ്ട മടക്കയാത്രകളുടെ
കുഴിച്ചിട്ട് മുളയ്ക്കാത്ത
വിത്തുകളുടെ
വാടിപ്പോയ
വൈകുന്നേരങ്ങളുടെ.
ചന്തയിലെ വില്പനക്കാരൻ
വായിയ്ക്കുന്നതു കണ്ട് വാങ്ങി
വീട്ടിലെത്തി വായിച്ചപ്പോൾ
വികല ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ച മൌത്ത് ഓർഗന്റെ.
കളി തീർന്ന കളിക്കോപ്പിന്റെ
കൌതുകം നഷ്ടപ്പെട്ട കൌതുകവസ്തുവിന്റെ.
എഴുതിയപ്പോൾ
എഴുതാനാശിച്ചതിന്റെ.
കൈവന്നപ്പോൾ
കൈവരാൻ കൊതിച്ചവയുടെ
വലിയ ശേഖരമുള്ള
കാഴ്ചബംഗ്ലാവുണ്ടെനിയ്ക്ക്.
------------------------------------------

വനാന്തരം / സംഗീത നായർ

ഇലത്തണുപ്പിലായ് കനത്തു തിങ്ങുന്ന
കടുത്ത പച്ചകള്‍, മരത്തുടര്‍ച്ചകള്‍

കുളിരു കുത്തുന്ന കാട്ടുപൊന്തകള്‍
കിളിച്ചിലപ്പുകള്‍, കരള്‍ക്കിതപ്പുകള്‍
അതിരഹസ്യമാം പുതുവിടര്‍ച്ചകള്‍
സുഖദഗന്ധങ്ങള്‍, മൃദുപരാഗങ്ങള്‍
വഴികള്‍ മായ്ച്ചിടും മഴച്ചതുപ്പുകള്‍
പിണഞ്ഞു പൊന്തുന്ന പഴയ വേരുകള്‍
മരണഭീതകം വിജനവീഥികള്‍
തളിരിളക്കങ്ങള്‍, നിഴലനക്കങ്ങള്‍
ഇടയില്‍ വന്യമാം രതിയുണര്‍ച്ചകള്‍
പിടിയില്‍ നില്‍ക്കാതെ കുതറും തൃഷ്ണകള്‍
അകലെയോര്‍മ്മപോല്‍ പുഴയൊഴുക്കിന്റെ
സ്വനമുഴക്കങ്ങള്‍, ജലതരംഗങ്ങള്‍
ഇനിയുമുള്ളിലാ -യിരുളു കത്തുന്ന
മിഴികളെത്താത്ത ഘനതുരങ്കങ്ങള്‍
വനാന്തരം , മനസ്സിന്റെ ഗുഹാന്തരം !
--------------------------------------------

ഡിസംബർ / ശ്രീജിത്ത്‌ അരിയല്ലൂർ

മഞ്ഞുകാലം ഒരു വെളുത്ത പെണ്‍കുട്ടിയാണ് ...!

സൂര്യനവളുടെ കാമുകനാണ് ...!
അവൾക്കുള്ളിലൂടെ അവൻ കടന്നുപോകുമ്പോൾ
നഗ്നത ഒരു ശീതക്കാറ്റ് മൂളുന്നു...!
അവൻ വരുമ്പോൾ അവൾ
നനഞ്ഞൊട്ടിയ തൊട്ടാവാടികളും
അപ്പൂപ്പൻതാടികളും കൊടുക്കുന്നു ...!
തൊട്ടാവാടിപ്പൂക്കൾ കൊണ്ട്
അവനവൾക്കൊരു പാദസരംകെട്ടുന്നു...!
അപ്പൂപ്പൻതാടികൾ കൊണ്ട്
അവളുടെ കവിളിലും ചുണ്ടുകളിലും
പിൻകഴുത്തിലും മുലക്കണ്ണുകളിലും
പൊക്കിൾച്ചുഴിയിലും
അവൻ ഇക്കിളിയാക്കുന്നു ...!
അവൻ അവളുടെ ചുണ്ടിലുമ്മ വെക്കുമ്പോൾ
അവൾ മേലാകെ മഴവില്ലുകൾകൊണ്ട്
വാരിപ്പുതയ്ക്കുന്നു...!
അവൻ വാരിപ്പുണർന്ന് പുണർന്ന്
അവളവനിൽ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നു...!
അത്ര നേരവും പതുങ്ങിയിരുന്ന അവൾ
എത്ര പെട്ടന്നാണ്
നാണവും മാനവും മറന്ന്
അവന്റെ നെഞ്ചിലൊട്ടി നടന്നുപോയത് ...!
നിശാഗന്ധിമൊട്ടുകളിൽ അവളൂരിവെച്ച
മൂക്കുത്തിക്കല്ലുകളെടുക്കാൻ,
അവൾ മറന്നു വെച്ചപോയ
നിലാനിറമുള്ള കമ്പിളിപ്പുതപ്പെടുത്ത്
രാത്രിയിലവനെ മൂടിപ്പുതപ്പിച്ചു കിടത്തുവാൻ
അവളൊരിക്കൽകൂടി മണ്ണിലേക്കിറങ്ങി വന്നത്
കൂർക്കംവലിച്ചുറങ്ങുന്ന ലോകം
അറിഞ്ഞതേയില്ല...!!!
----------------------------------------------

എന്റെ ജന്മദിനം... / നന്ദിത

എന്റെ ജന്മദിനം എന്നെ അസ്വസ്ഥയാക്കുന്നു
അന്ന്........
ഇളം നീല വരകളുള്ള വെളുത്ത കടലാസ്സില്‍
നിന്റെ ചിന്തകള്‍ പോറി വരച്ച്‌
എനിക്ക് നീ ജന്മദിനസമ്മാനം തന്നു.
തീയായിരുന്നു നിന്റെ തൂലികത്തുമ്പില്‍ ,
എന്നെ ഉരുക്കാന്‍ പോന്നവ
അന്ന്, തെളിച്ചമുള്ള പകലും
നിലാവുള്ള രാത്രിയുമായിരുന്നു.
ഇന്ന്, സൂര്യന്‍ കെട്ടുപോവുകയും
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ മങ്ങിപ്പോവുകയും ചെയ്യുന്നു.
കൂട്ടുകാരൊരുക്കിയ പൂച്ചെണ്ടുകള്‍ക്കും
അനിയന്റെ ആശംസകള്‍ക്കും
അമ്മ വിളമ്പിയ പാല്‍പ്പായസത്തിനുമിടയ്ക്ക്
ഞാന്‍ തിരഞ്ഞത്
നിന്റെ തൂലികയ്ക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നു
നീ വലിച്ചെറിഞ്ഞ നിന്റെ തൂലിക.
ഒടുവില്‍ , പഴയ പുസ്തകക്കെട്ടുകള്‍ക്കിടയ്ക്കു നിന്ന്
ഞാനാ തൂലിക കണ്ടെടുത്തപ്പോള്‍
അതിന്റെ തുമ്പിലെ അഗ്നി
കെട്ടുപോയിരുന്നു!
--------------------------------------------

നദിക്കരയിലെ വീട് / അമ്മു ദീപ

എന്നെ മുന്നിലിരുത്തി
ഒരു ഗ്രാമ സന്ധ്യയിലൂടെ
നീ സൈക്കിളോടിക്കുന്നു..

നെല്ലിൻപൂക്കളുടെ
വെയിൽഗന്ധമുള്ള
എന്റെ
ചെമ്പൻമുടിയിഴകൾ
നിന്റെ മുഖത്തേക്ക് പാറുന്നുണ്ടാവാം
ഒരു പറ്റം മരതക പ്രാവുകൾ
നമ്മുടെ'തലയ്ക്കു മുകളിലൂടെ
പറന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവാം
അത് കണ്ടോ കുഞ്ഞാ
ഇത് കണ്ടോ കുഞ്ഞാ
എന്നിങ്ങനെ
കടുംപച്ചകളെ
ഇളംപച്ചകളെ
തവിട്ടുപുൽച്ചാടികളെ
നീ കാട്ടിത്തരുന്നുണ്ടാവാം
അപ്പോഴൊക്കെയും
മറന്നു തുടങ്ങിയ
നിന്റെ പേര്
ഞാൻ
ഓർമ്മിച്ചെടുക്കുകയാവാം
നിത്യകല്യാണികൾക്കിടയിൽ
നമ്മുടെ പേര്
കൊത്തിവച്ച
തൊട്ടുതൊട്ടായുള്ള
രണ്ടു കുഴിമാടങ്ങൾക്കരികിൽ
നീ സൈക്കിൾ നിർത്തിയില്ല
പകരം
എന്റെ പിൻ കഴുത്തിലേക്ക്‌
കവിൾ ചേർത്ത്
ഒരു മൂളിപ്പാട്ടു പാടി
നമ്മുടെ വീട് നിന്നിരുന്ന
നദിയോരത്തേക്ക്
അവസാനമായി
നീയൊരു കുതികുതിച്ചു .
----------------------------

നടക്കുകയാണ്,ഒരാൾ / സിന്ധു.കെ.വി

എങ്ങനെയാണതല്ലേ,
എത്ര അനായാസമാണതല്ലേ,
ഒരാൾ സ്വന്തം വഴിയിലൂടെ മാത്രം നടക്കുന്നത്,
വരകളോ മാർക്കുകളോ ഇല്ലാതെ
തെളിച്ചെടുക്കുന്ന കാഴ്ചകളിലൂടെ, ഒരുവൻ
അവന്റെ വഴി കണ്ടെത്തുന്നത്.
.
മുന്നിലെ എല്ലാ കാടുകൾക്കുമപ്പുറ-
മൊരിടത്തേക്ക് മാത്രമാണ്
എല്ലാ യാത്രകളും ചെന്നേത്തേണ്ടത്,
ഞാനെന്നിൽ മാത്രം വിശ്വസിക്കുന്നു.

ഓരോ മുളങ്കൂട്ടവുമൊരു കുഞ്ഞിക്കണ്ണിന്റെ
മിഴിയലാവുന്ന, ചുവടുകളാവുകയെന്നത്,
മലയിറക്കങ്ങളൊരു നിശ്വാസത്തിന്റെ
ചുമലുകളാവുകയെന്നത്,
നടക്കാനെതിലെയും വഴികളെന്നത്
മറ്റെന്തിനെക്കാളും
ഞാൻ നടക്കുകയാണെന്നത്
എത്ര സുഖമാണല്ലേ..
നിറുത്തലുകളില്ലാത്തയിടങ്ങളിലൂടെ
നടന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുക
എന്തു രസമാണല്ലേ.
---------------------------------------------

മന്ത് /നസീർ കടിക്കാട്‌

കവണയിൽനിന്നു പാഞ്ഞുപോയ കല്ല്
ഇലകളുടെ ഞരമ്പു മുറിച്ച്
കാക്കയുടെ കണ്ണുതുളച്ച്
ആകാശനീലയെ പ്രാകി
അയവെട്ടിനിൽക്കും പശുവിന്റെ നെറുകയിൽ
തറഞ്ഞിരിപ്പായി.

പണ്ടു പണ്ട്
വലിയൊരു പാറയായിരുന്ന കല്ല്.
കുന്നിൻ‌മുകളിലേക്കു ആയാസപ്പെട്ടു കയറിയും
താഴേക്കു ഉരുണ്ടു പിടഞ്ഞു വീണും
ഭ്രാന്തായിപ്പോയത്.
ഏതുനേരവും
നടവഴിയിൽ കയർത്തുകയറി
ചോരപൊടിച്ച് ആർത്തുചിരിക്കും
നെറ്റിയിലോ നെഞ്ചിലോ ഓടിവന്നലറും
ഇരുട്ടിൽ ചാടിവീണു തല തല്ലിയുടയ്ക്കും
ആരുടെ കവണയിലും അനായാസം കയറിക്കൂടും.
ഭ്രാന്തൻ‌കല്ല് നെറുകയിലേറ്റി പുല്ലുതിന്നുന്ന പശു
വളർന്നൊരു കുന്നാകുന്നതും കാത്തിരിപ്പാണ്
ഇടം കാലിലോ, വലം കാലിലോ
മാറാത്ത മന്തുമായ്, ഞാൻ!
--------------------------------------------------

മേഘസന്ദേശം (എസ്.എം.എസ്) / നിരഞ്ജൻ T G

പെയ്യാത്ത മഴയുടെ
കിനിയാത്ത നനവിൽ
മുളയ്ക്കാത്ത വിത്തിന്റെ
പടരാത്ത കൊമ്പിൽ
പൂക്കാത്ത പൂവിന്റെ
കായ്ക്കാപ്പഴത്തിൽ
കൊത്താത്ത കിളിയുടെ
നിവരാത്ത ചിറകിൽ
പറക്കാത്ത ദൂരത്തെ
ആകാശമത്രയും
വിങ്ങുന്ന മേഘമായ്
കൂടിനിൽപ്പുണ്ടെന്റെ
ഉമ്മകൾ

നിനക്കെന്നു മാത്രം
ഇടിമിന്നി നിൽക്കുന്ന
വാക്കുകളുടെ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട്
കവിതയിൽ നിന്നെ ഉമ്മവെക്കുമ്പോൾ
എത്ര മഴകളാണ്
എത്ര മരങ്ങളാണ്
എത്ര പൂക്കളാണ്
എത്ര കനികളാണ്
എത്രയോ കിളിച്ചിറകുകളായി
എനിക്കും നിനക്കും മാത്രമറിയുന്ന
ഒരാകാശത്തേക്ക് പറന്നുയരുന്നത്..!
----------------------------------------

അവസാന ഇല വരയ്ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് / സുധീർ രാജ്

അവളുടെ കണ്ണീരിലേക്ക്
മഴവില്ലുകൾ പരീക്ഷിച്ചു പരീക്ഷിച്ച്
പരാജയപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് ...
മരണത്തിന്റെ പ്രിസം കൊണ്ടുവന്നത് .
കറുപ്പെന്ന കവിതയിലേക്ക് നിറയ്ക്കാൻ
വാക്കുകളൊന്നും ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു .
എന്നിട്ടും ,
സ്നേഹത്തിന്റെ ചുവരിലേക്ക്
അവസാന ഇല വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു അവൾ .
ഹൃദയാകൃതിയിലുള്ള ഒരില .
അവളുടെ ജീവനൂറ്റിയെടുത്ത്
ജീവസംശ്ലേഷണം നടത്തുന്ന ഒരില .
കൃത്രിമമാണെങ്കിലും ,
എത്രയും വേദന നിറഞ്ഞതാകയാൽ
ഞാനതിലേക്ക് നാമ്പിട്ടു
പ്രകാശത്തിലേക്ക് പടർന്നു.
ഞങ്ങളൊരുമിച്ചിരുന്ന്,
ജീവിതത്തിലേക്കൊരു ജനൽ വരയ്ക്കുന്ന ചിത്രം
ഒരു ചെറു ചിരിയിലേക്ക്‌
കുഞ്ഞു ചുണ്ടുകൾ വരയ്ക്കുന്നതിനെയാണ്
ജീവന്റെ ചിത്രമെന്നു പറയുന്നത് .
------------------------------------------------

അടുത്ത തേങ്ങലിനു ശേഷം കരച്ചില്‍ തുടങ്ങുന്നതായിരിക്കും / ജയദേവ് നയനാർ

ഇരുചെവി അറിയാതെ വേണമെന്ന്
പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്.
ഒരു മുല വന്നു പാതിരാത്രിയില്‍
വാതിലില്‍ തട്ടിവിളിക്കരുതെന്ന്
പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്.
വാതിലില്‍ അതിന്‍റെ മുഴക്കം.
അതെത്രയാണെന്ന് വിചാരിച്ചാണ്.
ലോകം ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കെ
ഒരു മുല ഒറ്റയ്ക്ക്
അതും ഇരുട്ടത്ത്
അതും ഒറ്റവാതില്‍ക്കല്‍.
മുട്ടുമ്പോഴേക്കും തുറക്കാന്‍ പറ്റിയ
പല വാതിലുകള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കെ.
ഓരോന്ന് പയ്യെത്തുറന്ന്.
ഓരോ ആളെ പയ്യെ വിളിച്ച്.
ഉറക്കത്തില്‍ വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോകാനിരിക്കെ.
ഉണര്‍ന്നുപോയെങ്കിലോ
എന്നു വിചാരിച്ചാണ്.
.
ഇരുചെവിയറിയാതെ വേണമെന്ന്
പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്.
ചെവിയിലൊഴിക്കുന്ന തരം
വെളുത്തീയത്തിന്‍റെ കട
സ്വപ്നത്തിലെത്ര
തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നതാണ്.
ചെവിക്കുട കടന്ന് ഒരൊച്ചയും
അകത്തെത്തിക്കൂടാത്തതാണ്.
പലയൊച്ചകള്‍ കേട്ട്
പലയച്ചുകളില്‍ പെട്ട്
തുലഞ്ഞുപോയതാണ്.
ഈയം ചെവിക്കുള്ളിലൂടെ
ഒഴുകിനിറയുമ്പോഴത്തെ
പല ഒച്ചകളോരോന്നായി
ചുരുങ്ങി ഒരൊച്ച മാത്രമായി
പിന്നെ ഒന്നുമില്ലാത്തതായി.
ഒരൊച്ചയുമില്ലാത്തൊരൊച്ച
ഉള്‍ച്ചെവിയുടെ ചെണ്ടപ്പുറത്ത്.
അതുണ്ടാക്കുന്ന മുഴക്കം.
അതെത്രയെന്നു വിചാരിച്ചാണ്.
.
ഇരുചെവിയറിയാതെ വേണമെന്ന്
പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്.
മഴയെന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തി
ഒരു തുള്ളിമേഘം തൂളുന്നത്.
തൊടിയിലെ തൊഴുത്തില്‍
നാലുകാലില്‍ നിന്ന്
പാലെന്നു വിളിക്കുന്നത്.
കഞ്ഞിപ്പാത്രത്തില്‍ വിരലുകൊണ്ട്
മരിച്ചുപോയ ഒന്നിനെ
തപ്പിയെടുക്കുന്നത് .
മരത്തിനടിയിലേക്ക് ഒരു തണല്‍
മഹാമൗനത്തിലേക്ക്
ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നത്.
വാതില്‍ തുറക്കെ കണ്ണിലേക്ക്
ഒരു കളിപ്പാട്ടം പെട്ടെന്ന്
ശബ്ദിച്ചുതുടങ്ങുന്നത്.
.
ഉറക്കത്തില്‍ ചായം തേക്കുന്നവന്റെ
ഉറക്കമാണ് ശരിക്കുമുറുക്കം.
പല നിറങ്ങളിലേക്ക് സ്ഖലിച്ച്.
--------------------------------------

മഴവില്‍ പൂക്കള്‍ / ഉസ്മാൻ മൊഹമ്മദ്‌

പെണ്ണെ
നിന്നെ പരിചയപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ,
ഒരിക്കല്‍ പോലും
കാണുകയോ കേള്‍ക്കുകയോ
ചെയ്യാത്ത ,
ഇനിയും
അനാവരണം ചെയ്യാപ്പെടാത്ത
പുരാതനമായ
ഏതോ
സംസ്കൃതിയുടെ
അടഞ്ഞ വാതിലിനരികില്‍
നില്‍ക്കുന്നത് പോലെ
ലിപികളോ ശബ്ദങ്ങളോ
നിശ്ചിയിക്കപ്പെടാത്ത
വരകളും ചിത്രങ്ങളുമായി
വാരി വിതറിയിട്ട
പ്രാചീനമായ
അടയാളങ്ങളെ
ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു നീ
നിന്നെ
വായിച്ചെടുക്കാനുമുള്ള
ഭഗീരഥ പ്രയത്‌നത്തിനു
നാന്ദി കുറിക്കുമ്പോള്‍ ,
ഒരു മന്ദമാരുതന്‍
ഇക്കിളിപ്പെടുത്തിയ പുഴ
വളഞ്ഞും പുളഞ്ഞും
നീണ്ടും നിവര്‍ന്നും
ഒഴുകികൊണ്ടിരിക്കുന്നു
ഇടം നെഞ്ചിലൂടെ ..
വിചിത്രമായൊരു
സമസ്യയുടെ ഉറവിടത്തില്‍
നിന്നു ഞാനെന്റെ
പേന ചലിപ്പിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ,
ആദ്യം
നീയൊരു പൂചെടിയായി
പുനര്‍ജനിക്കും .
അതില്‍ വിരിയുന്ന
ഏഴു വര്‍ണ്ണങ്ങളുള്ള
പൂവില്‍ ഞാന്‍
മൃദുവായി ഉമ്മവെക്കുമ്പോള്‍
എന്റെ പേനയുടെ
തുമ്പിലൊരു മഴവില്ല്
പൊട്ടിവിടരും ..
അപ്പോള്‍
വരകളും ചിത്രങ്ങളും
പരാവര്‍ത്തനം ചെയ്യപ്പെടുകയും
അടഞ്ഞ വാതിലുകള്‍
മലര്‍ക്കെ തുറക്കപ്പെടുകയും
ചെയ്യും ..
---------------------------------

ഒറ്റയാള്‍ഭൂഖണ്ഡം / വിഷ്ണു പ്രസാദ്

ഒറ്റയ്ക്കൊരു ഭൂഖണ്ഡത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ എന്തെടുക്കുകയാണെന്ന്
കിളികള്‍ ചോദിച്ചു പറന്നു പോകുന്നു
മഴ എന്ന നാടകം എതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം
തുടങ്ങുമെന്ന് മേഘങ്ങള്‍ തിരശ്ശീല കെട്ടുന്നു.
കുളത്തില്‍ കുളിക്കാന്‍ പോയ ഒരുത്തന്റെ ജഡം
ആമ്പല്‍പ്പൂവെന്ന് കരുതി നീരുടലുകള്‍
ഉപരിതലത്തിലേക്ക് പൊക്കിപ്പിടിക്കുന്നു..
അവനവനിലേക്ക് സര്‍പ്പിളാകൃതിയില്‍
ചുരുങ്ങുന്നതിന്റെ ലഹരിയെ പറ്റി
ഒരു ചേരട്ട പറഞ്ഞത് ഒരു ശരീരത്തെ പിന്തുടര്‍ന്ന്
വളച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു...
കാട്ടിലേക്ക് ഓടിപ്പോകുന്നു ഒരു കുളക്കോഴി
കാട് അതിന്റെ പാവാടയോ ബ്ലൌസോ?
ഒറ്റയ്ക്കൊരു ഭൂഖണ്ഡത്തില്‍ നടക്കാനിറങ്ങുകയും
തന്നിലേക്കു തന്നെ തലകുത്തി വീഴുകയും ചെയ്യുന്ന ചെറുപ്പക്കാരാ
അടുത്ത ഭൂഖണ്ഡത്തിലും പിന്നെ അതിന്റടുത്ത ഭൂഖണ്ഡത്തിലും
നിന്നെ ഒരാളും കാത്തിരിക്കുന്നില്ലെന്ന്
അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് ചോദിക്കുകയാണ്
ജന്മത്തിന്റെ സമയപരിധി കൊണ്ട്
ഈ ഭൂഖണ്ഡത്തെ നീ എന്തു ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നു?
-----------------------------------------------------------------

സ്വപ്നസഞ്ചാരികളുടെ ഭൂപടം / വിനോദ് വെള്ളായണി

സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക്
മുങ്ങിച്ചാവാന്‍
ഒരാഴം.

എത്ര ആഗ്രഹിച്ചാലും
അതങ്ങനെ സംഭവിക്കണമെന്നില്ല.
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍
സ്വന്തം നിഴല്‍ ചവിട്ടി
നടക്കാറുമില്ല .
സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെ
ഇരയും വേട്ടക്കാരുമാണ്.
പണ്ട് , സ്വപ്നദ്വീപുകള്‍ തേടി
കടല്‍ കടന്നെത്തിയ
സഞ്ചാരികളുടെ പേരുവിവരങ്ങള്‍
എനിക്കപരിചിതമാണ് .
ഒരു നട്ടപ്പുലര്‍ച്ചക്ക്
എന്‍റെ കാഴ്ചപ്പുറത്ത്
നഖം കടിച്ചിരിക്കുന്ന
ഒരു പെണ്‍കുട്ടി തെളിച്ചപ്പെടുന്നു .
അവളുടെ കയ്യില്‍
കൊമ്പും തുമ്പിയും മുളച്ച
വിവിധ ഭൂപടങ്ങള്‍ കാണാം .
അവയുടെ ചിഹ്നഭാഷയും
ശരീരശാസ്ത്രവും
ആത്മപ്രതിരോധവും
നിഷേധാത്മകതയും
ഞാനറിയുന്നു .
സ്വപ്നങ്ങളുടെ സാന്ദ്രതയും
സംഗീതവും , സ്വാതന്ത്ര്യവും
എനിക്കാര്‍ജവമാകുന്നു .
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ അഭയമാവുന്നു
വിശ്വാസത്തിന്റെ വിളനിലമാകുന്നു .
ഇതാ ,
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് കഴുവേറാനുള്ള
സമയമടുത്തിരിക്കുന്നു .
നഷ്ടപ്പെടുവാന്‍
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക്
സ്വപ്നങ്ങളല്ലാതെ
മറ്റെന്താണുള്ളത് ?
എന്നിട്ടും
എന്നെ പിന്തുടരുകയാണല്ലോ
സ്വപ്നത്തഴമ്പുള്ള സഞ്ചാരികളുടെ
ആ കൂറ്റന്‍ ഭൂപടം .
------------------------------------

അഴുക്ക് /അനിത തമ്പി

തുടച്ചിട്ട തറ
മെഴുക്കറിയാത്ത ചുവരുകള്‍
ചിലന്തികള്‍ പോലും വന്ന്
വല നെയ്യാന്‍ പേടിക്കുന്ന
മിനുത്ത മേല്‍ക്കൂര
നിലം നനയാത്ത കുളിമുറി
ഏതോ ദൂരദേശത്തിന്റെ മണം പൊന്തും
കിടക്കകള്‍ , ഉടുപ്പുകള്‍.
ശസ്ത്രക്രിയാമുറിപോലെ അടുക്കള.
ഇരുത്തിയ മട്ടില്‍ എല്ലാമിരിക്കുന്ന മുറികളില്‍
നിശ്ശബ്ദത..
അരനൊടി തങ്ങിനിന്നാല്‍,
അഴുക്കാവും ഇനി.
നാളെ വെള്ള പൂശാന്‍ വരുന്നവര്‍ പറയും :
"പണ്ടേതോ ജന്തു ചത്ത കറ"!
തൂത്ത് ദൂരെക്കളഞ്ഞേക്കൂ.
മഴ നാളെ പെയ്യും.
പറമ്പിലെ പടുമുളകള്‍ക്ക്
വേരു പൊടിക്കുന്ന മണ്ണറയില്‍ ,
അഴുക്കെല്ലാം അഴകാവുന്നിടത്ത്
ആഴ്ന്നു കിടക്കുമ്പോള്‍
മറന്നേക്കാം
വെടിപ്പിന്റെ ഒരു ജന്മം.
ക്ഷമിച്ചേക്കാം.
---------------------------------

വേദനകള്‍ ഉണങ്ങാനിട്ട അഴ / വി.ബി.ഷൈജു

ചില വേദനകള്‍
നനഞ്ഞ തുണികള്‍ പോലെ
അഴ വലിച്ചു കെട്ടി
വെയില് നോക്കി ഉണങ്ങാന്‍ കിടക്കും

വെയിലൊരു കുന്നിനപ്പുറം പോയി
മറഞ്ഞിരിക്കും
ചൂളം കുത്തിയൊരു കാറ്റ്
അത് വഴി ഒഴുകി വരും
വേദനകളവയോടു ചോദിക്കും
ഇവിടിരുന്നെന്നെയൊന്നുണക്കുമോ
കാറ്റൊരു മരം കേറി
നിറം പോയി ചുറയുന്ന
ഇലയുടെ ഞെട്ടില്‍ തട്ടി
മരച്ചോട്ടില്‍ കൊണ്ടിടും
അത്തിമരത്തിന്റെ
താഴേ ചില്ലയില്‍
പാട്ട് പാടാന്‍ വന്ന പക്ഷിയോടും
വേദന നെഞ്ചം തുറന്നു വയ്ക്കും
പക്ഷിയൊരു മുളങ്കാട് തേടി
ദൂരേക്ക്‌ പറന്നു പോകും
പാവാടയില്‍ പൂക്കളുള്ള
ഋതുദേവതമാരോടെല്ലാം
പ്രണയാന്ഗുലികൊണ്ട്
പിഴിയുവാനഭ്യര്‍ത്ഥിക്കും
അവരുടെ കരീലക്കിളി കലിതുള്ളി
കലഹങ്ങള്‍ ആരംഭിക്കും
ഒടുവില്‍ വീണ്ടും നൊന്ത്
മാനമേ....
മേഘമേ....
അഴ പൊട്ടി വേദനകള്‍
മണ്ണിലെ ചെളി വെള്ളത്തില്‍
മുഖം പൊത്തി പെയ്തു വീഴും .
------------------------------------------

നിലാവുചോരുന്ന വീട് / രതീഷ്‌ കൃഷ്ണ

പണ്ട് ഒരു വീടുണ്ടായിരുന്നു,
വെയില്‍ കുന്നിറങ്ങാന്‍ മടിക്കുന്നൊരിടത്ത്,
ഇരുട്ട് പതുങ്ങിവരുന്ന മലയോരത്ത്,
സങ്കടങ്ങള്‍ നാലുകാലില്‍ താങ്ങിനിറുത്തിയ വീട്!

എവിടെ ഉറങ്ങിയാലും,
ഉറക്കത്തില്‍ ഞാന്‍ ചെന്നുകയറുന്നവീട്!
ഉമ്മറത്ത് മണ്ണെണ്ണ വിളക്കെരിയുന്ന വീട്,
ഓര്‍മ്മകളുടെ ഓലമടലുകൊണ്ട്
ഞാനിടക്കിട മേയാറുണ്ട് വീട്;
നിലാവ് ചോരുന്നൊരു വീട്!
എവിടെ ചെന്നാലും വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയാണ്,
തിരിച്ചുനടന്നിട്ടും തീരാത്ത വഴി!
ഇന്ന് ഉറക്കത്തില്‍
വീടിനുമുന്നില്‍ നിന്ന് ഉറക്കെപാടണം;
നിങ്ങള് കണ്ടോ നിലാവിറങ്ങിവരും
ഇന്നെന്‍റെ കണ്ണീരിലേക്ക്...
-------------------------------------------------

ഇമ്മ്രഹ്(സ്ത്രീ /പെണ്ണ് ) / ലിഷ ജയൻ

നീട്ടിയും,ചരിച്ചും
മുറുക്കി വരിഞ്ഞിട്ടും
പിളർത്തി വരഞ്ഞിട്ടും
വഴുക്കുന്ന
പെണ്‍ ഉടൽപഴുതുകൾ
അന്തിമ വിചാരണക്കായി
കാത്തു വയ്ക്കേണ്ട,
പാപ മാപിനികൾ നിർണയിക്കുന്ന,
വിശുദ്ധ വിടവുകൾ മാത്രമല്ല
പെണ്‍ഉടലെന്നാൽ ,
ചരിത്രവും വർത്തമാനവും
അടയാളപെടുത്തെ ണ്ടുന്ന
ചുവരില്ലാത്ത
ഒറ്റയാൾ കലാപമാണ്‌ ഇനിമുതൽ...
എനിക്കറിയാം,
ചെങ്കടൽ പിളർത്താൻ
പെട്ടകം കൂട്ടുന്നുണ്ട്
നീയടക്കമുള്ള
കടൽ ചൂരറിയാത്ത
ബോണ്‍സായിമീനുകൾ
"ബര്‍സ"........
സൂര്യ വെളിച്ചത്തിൽ
രൂപം നിഷേധിക്കപെട്ടവളെ ...
ഭ്രൂണം മുതൽ
കറുപ്പിൽ ഇട്ടിരുന്ന
മഴയറിയാത്ത
നിന്റെ
പാദങ്ങൾ കൂടി നഗ്ന മാക്കു....
വേരുകൾ പകുതിയും
തിന്നു തീർത്ത
നിന്റെ വിരലുകൾ
കത്തി പടർന്നു
ദുപട്ടകൾ തീരുമാനിക്കുന്ന പെണ്‍ ഉടൽ നിയമങ്ങൾ
അഥവാ
ഈ നശിച്ച മരുഭൂമികൾ
ഇല്ലാതെ യാവട്ടെ ....!!!!!!!
-----------------------------------------------------

നിഴലില്‍ നമ്മള്‍ / മനോജ്‌ കുറൂര്‍

വല്ലാതെ ദാഹിച്ചപ്പോ-
ളിഴഞ്ഞു മുന്നില്‍വന്നു
സര്‍പ്പത്തിന്‍ മുഖം പോലെ
കൈകള്‍ ഞാന്‍ വളയ്ക്കുന്നു.

ഒരു മൊന്തയില്‍നിന്നു
ജലം നീ പകരുമ്പോള്‍
വിരലിന്‍ വിടവിലൂ-
ടൊഴുകിപ്പരക്കുന്നു.
വിഷത്തിന്‍ കടുപ്പത്താല്‍
നീലിച്ച കൈ ഞാന്‍ വീണ്ടും
കനിവിന്നൊഴുക്കിനെ-
ക്കൊതിച്ചുവിടര്‍ത്തുന്നു.
ഇരുണ്ടുപോയീ നന-
വെന്റെ കൈകളില്‍ത്തട്ടി,
മറിഞ്ഞുപോയീ നിന്റെ
പാത്രവും, നമ്മള്‍ രണ്ടും
തെളിഞ്ഞ വാനം പോലും
നീലയായതുകണ്ടു
വെറുംകൈ മുകളിലേ-
യ്ക്കുയര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു.
മഴക്കാറല്ലാ, വിഷം
തീണ്ടിയ പൊടിപ്പറ്റം
പെയ്യുവാന്‍ തരംനോക്കി
നില്ക്കയാണവിടെയും.
നിറമല്ലതു, ലോക-
ഗോളത്തെ വരിയുന്ന
മറ്റൊരു സര്‍പ്പത്തിന്റെ
നിഴലാണെല്ലാമെല്ലാം.
പെട്ടെന്നു നടുങ്ങി നീ
കൈകള്‍ പിന്‍വലിക്കുന്നു
വെറുതേ, ഞാന്‍ തീണ്ടിയ-
തോര്‍ത്തുകാണില്ലാ പാവം.
-----------------------------

കാടുപേക്ഷിച്ച കാറ്റ് / അനിത തമ്പി

കാടുപേക്ഷിച്ച കാറ്റിനെ
ഞാനെടുക്കും
കരിയിലകൾ അനക്കിപ്പഠിക്കാൻ
തൊടിയിലൂടെ നടത്തും
വെയിൽ വിരൽ നടത്തും
മണ്ണിന്നടിവയർ മഞ്ഞ
കാട്ടിക്കൊടുക്കും

ഇലകൾ തോറും
മൂക്കുമുട്ടി മണക്കും മഴകളിൽ
അവനോടിക്കളിക്കട്ടെ
ഓരോരോ മണങ്ങളെ
ഉരുട്ടിക്കൊണ്ടോടട്ടെ
തിണ്ണയിൽ
നിലത്തെല്ലാം വരയ്ക്കട്ടെ
കാട്ടിൽക്കാണാത്ത പടങ്ങളേ.....
വീട്ടുകാറ്റായി , മെരുക്കത്തിൽ
അങ്ങനെ വളർന്നാലും
കാടിന്റെ കുഞ്ഞെന്നെ
അമ്മേ എന്നു വിളിക്കുമോ?
അമ്മിഞ്ഞയ്ക്ക് കരയുമോ?
---------------------------------

ഈ വൃത്തത്തിനു ഞാനെന്തു പേരിടും? / ഉമാ രാജീവ്

അകറ്റി നാട്ടിയ ഉണക്കമുള
വലിച്ചുകെട്ടിയ ചകിരിക്കയർ
തോരാൻ കിടക്കുന്ന പരുത്തിത്തുണി
ഇറ്റു വീഴുന്ന കഞ്ഞിപ്പശവെള്ളം
ഈ വൃത്തത്തിനു ഞാനെന്തു പേരിടും?

ഇടിഞ്ഞു വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ
ഇടയിലൂടെ മിന്നൽ‌പ്പിണരുകൾ
ഉച്ചിക്കുടനിവർത്തുന്ന വിഷക്കൂണുകൾ
ഉരഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന പെൺപാമ്പുകൾ
ചിന്നൽ വീണ കുഞ്ഞുമുട്ടകൾ
ഈ വൃത്തത്തിനു ഞാനെന്തു പേരിടും?

നിറയെ പുറംനിറമുള്ള റൂൾ പെൻസിൽ
ഒറ്റനിറമുള്ള പെൻസിൽ‌വെട്ടി
യൂണിഫോമണിഞ്ഞ സ്കൂൾ കുട്ടി
ചീന്തിയെടുത്ത ഈയമുന
അവൾ വരയ്ക്കുന്ന പൂവ്, ഇല , കാ‍യ്
ഈ വൃത്തത്തിനു ഞാനെന്തു പേരിടും?
-----------------------------------------

മുത്തശ്ശിയുടെ വീട് / മാധവിക്കുട്ടി

അങ്ങ്
അകലെ
ഒരു വീട്ടിൽ വെച്ച്
എനിക്ക് സ്നേഹം ലഭിച്ചു..
അവർ മരിച്ചു,എന്റെ മുത്തശ്ശി
ആ വീട്
നിശബ്ദതയിലേക്ക് ഉൾവലിഞ്ഞു
പഴകിയ പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ
പാമ്പുകൾ ഇഴഞ്ഞു
വളർന്നാൽ വായിക്കാമെന്ന്
ഞാൻ കരുതിയിരുന്ന
പുസ്തകങ്ങൾ...

പിന്നീട് എന്റെ രക്തം
ചന്ദ്രനെപ്പോലെ തണുത്തുറഞ്ഞു
ആ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് പോവാൻ
ഞാൻ പലപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചു
ജാലകങ്ങളുടെ അന്ധനേത്രങ്ങളിലൂടെ
അകത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുവാൻ.
തണുത്തുമരവിച്ച കാറ്റിന്റെ
നിശ്വാസം
കാതോർത്തുനിൽക്കുവാൻ,
അല്ലെങ്കിൽ
അവിടെനിന്ന്
കുറച്ച് ഇരുട്ട് വാരിയെടുത്ത്
എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുവാൻ
ഒരു കറുത്ത നായിനെപ്പോലെ
എന്റെ കിടപ്പറക്കോണിൽ
ഇരുട്ടിനെ കിടത്തുവാൻ....
നിങ്ങൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുമോ
ഞാൻ
അത്തരമൊരു വീട്ടിൽ ജീവിച്ചുവെന്ന്
അഭിമാനത്തോടെ
സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടവളായി
ജീവിച്ചുവെന്ന്..
ഈ ഞാൻ
വഴിതെറ്റിപ്പോയവൾ..
സ്നേഹത്തിന്റെ ചില്ലറത്തുട്ടുകൾക്കായി
അപരിചിതരുടെ കവാടങ്ങളിൽ‌
യാചിക്കുന്നവൾ..?
----------------------------------------------

ഒട്ടും ഗൃഹാതുരമല്ലാത്ത ഒരു മഴയിൽ നിന്ന് തത്സമയം / സെറീന

ചോരുന്ന ഒറ്റമുറി വീടിന്റെ
വെള്ളം പൊന്തുന്ന നിലത്തു നിന്ന്
നിലവിളിയോടൊപ്പം
കോരിയെടുത്ത മെല്ലിച്ച
ഒരു ഉടൽ
അതിനെ ഒരു രാത്രിയ്ക്ക്
ഇറക്കി വെയ്ക്കാൻ
ഇടം തിരഞ്ഞവൾ ,
അടക്ക് കഴിഞ്ഞ് 
വെറും  നിലത്ത് പറ്റിക്കിടന്നു
പതം  പറഞ്ഞ് പ്രാകുമ്പോൾ
അന്ന് വരെ പ്രണയിച്ച മഴകൾ,
കൂടെ നിന്ന് ഒറ്റിയവനെ പോലെ
ഉള്ളിൽ തോരുന്നു

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുന്നേ
അടഞ്ഞു പോയ വാതിലായി 
ചേർന്നടഞ്ഞ  കണ്‍ പാളികൾ.
മരണം അതിനുള്ളിൽ
ഒളിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുന്നു
ജീവിതം, അതിന്റെ
അവസാന ഫ്ലാഷ് മിന്നിച്ച ചിത്രം.

പൊടുന്നനെ അടഞ്ഞ
വാതിലിനിടയിൽ പെട്ടു പോയ
നീലിച്ച വിരൽ പോലെ
ചോര ചത്തിട്ടും
അറ്റു പോവാതെ ഒരു മഴ

കൂട്ട മരണപ്പെട്ടവരുടെ മുറ്റത്തു നിന്നും
നല്ല വില കിട്ടുന്ന കരച്ചിലുകൾ
പെറുക്കിയെടുക്കുന്ന
വാർത്തകളുടെ അശ്ലീലം പോലെ 
അപ്പോഴും  തോരാത്ത ചില്ലകളിലേയ്ക്ക്
ഉന്നം നോക്കുന്നു
മഴയെ പകർത്തുന്ന  ഫ്രെയിമുകൾ.
-------------------------------------------

ഒരുവൾ വീട് /സെറീന

 വീടായിരുന്നു ,
കടും മഞ്ഞ് വീണ് വീണ്
മൂടിപ്പോയ വീട്
ആരും പാർത്തിരുന്നില്ലെങ്കിലും
വീടായിരുന്നു

ആർക്കും വേണ്ടിയല്ലെങ്കിലും
പുലർച്ചേ ചായ വീഴ്ത്തുന്ന ഒച്ചകളിൽ ,
ചില  വേവ് മണങ്ങളിൽ  
അതങ്ങനെ ആളനക്കങ്ങൾ ഭാവിച്ചു
ഓരോ ജനാലയിലും
ജീവിതമെന്ന  തിരശ്ശീലകൾ തുന്നിയിട്ടു

ഹൃദയം നിലച്ചു പോയൊരാളിൽ നിന്ന്
പറിച്ചെടുത്ത കരളോ കണ്ണോ പോലെ
തന്റേതല്ലാത്ത ഒരിടത്ത്   പറ്റിപ്പിടിച്ചു
എത്ര തുടച്ചാലും പോവാത്ത
മെഴുക്കു പാടുകളെ തനിയേ
കഴുകിത്തുടച്ചു
അന്നമെന്നോർത്തു വിഴുങ്ങിപ്പോയ
ചൂണ്ടക്കൊളുത്തു പോലൊന്നിൽ
അതങ്ങനെ തറഞ്ഞ്‌ കിടന്നു

ആ വീടാണ് കാണാതായത്
എവിടേയ്ക്കുമില്ലാതെ വഴി നടക്കുമ്പോൾ
ഞാനല്ലേ ഞാനല്ലേയെന്നതിൽ
മുഖം നോക്കിയിരുന്ന ഒരുവളതിനെ
തിരയുന്നുണ്ടാവണമിപ്പോൾ
തുളയ്ക്കുന്ന കരച്ചിലിന്റെ
വെയിൽക്കീറ്   കൊണ്ട്
മഞ്ഞു തുരക്കുന്നുണ്ടാവണം

നാളെ വീണ്ടും
ചായ വീഴ്ത്തുന്ന മണത്തിലൂടെ 
നനഞ്ഞ തോർത്തു കുടയുന്ന ഒച്ചയിലൂടെ
ഒരുവൾ അവളുടെ  ആരുമില്ലാത്ത
വീട്ടിലേക്കു പോകുമായിരിക്കും .
--------------------------------------------

നീ തേടുമിടങ്ങൾ / നന്ദിതാ ജോസ്

നീ തിരയുമിടങ്ങളിൽ ഞാനില്ല
ഞാനിവിടെയുണ്ട്...
ഒരു കുഞ്ഞു തൂക്കണാം കുരുവിയുടെ 
ചിറകിൻ തുടിപ്പിൽ
ഒറ്റത്തളിരിലയുടെ
തല നീട്ടത്തിൽ,
മഴ-വെയിൽ
നിഴലാട്ടങ്ങളിൽ
പൂമൊട്ടിന്റെ
ചാഞ്ചാട്ടങ്ങളിൽ...

നീ തിരയുമിടങ്ങളിൽ ഞാനില്ല
ഞാനിവിടെയുണ്ട്,
തുമ്പിച്ചിറകുകളുടെ
മിന്നൽ വേഗങ്ങളിൽ,
അപ്പൂപ്പൻ താടികളുടെ
ആകാശക്കാഴ്ചകളിൽ...
പിന്നീടൊരിക്കലെന്നു
മടക്കിവെച്ച
പുസ്തകത്താളിൽ,
ചേർക്കാൻ മടിച്ച്
തൂകിക്കളഞ്ഞ വർണ്ണങ്ങളിൽ.
എന്നിട്ടും,
എന്തിനാണ്‌
എന്നെ നീ എപ്പോഴും
മുല്ലപ്പൂമണത്തിലും,
കണ്മഷിക്കോണിലും,
പാദസരക്കിലുക്കത്തിലും
കാൽനഖച്ചിത്രങ്ങളിലും
തിരയുന്നത്...?
നീ തേടുമിടങ്ങളിൽ ഞാനില്ല.
------------------------------

വായന / വിജയലക്ഷ്മി

ഒരു താള്‍ മറിച്ചാലോ ശാന്തമാം നീലാകാശം,
മറുതാളിലോ ക്ഷുബ്ധസാഗരം ജലാധാരം,
വരികള്‍ നിശ്ശബ്ദങ്ങളാകിലെന്തവയ്ക്കുള്ളില്‍
ഹരിതാഭമായ് കാലം തളിര്‍ത്തു തഴയ്ക്കുന്നു.
വിതരങ്ങളില്‍,ചാരം മൂടിയ വിക്ഷോഭങ്ങള്‍
പ്രളയാകാരം പൂണ്ടു പായുവാന്‍ കൊതിക്കുന്നു,
സകലം മൂടും ലോഹധൂളിയില്‍,മനസ്സിന്‍റെ
പകലും രാവും മായാസന്ധ്യയായ് കുതിക്കുന്നു.
പിന്നെയും വായിക്കുമ്പോള്‍ മഴയായ്,തുറന്നിട്ട
ചില്ലുജാലകങ്ങളില്‍ കാറ്റു വന്നലയ്ക്കുന്നു,
ഒഴുകിത്താഴും സരസ്വതിയില്‍ ഭൂമാതാവിന്‍
ഹൃദയം തണുക്കുന്നു,
വേദന ശമിക്കുന്നു.
----------------------------------------

വിരുന്ന് /ടി പി രാജീവന്‍

ചിലര്‍ തൊട്ടാല്‍ പൊട്ടും
ചിലര്‍ എത്ര വീണാലും ഉടയില്ല
ചിലര്‍ കലപിലകൂട്ടും
ചിലര്‍ക്ക് ചിരന്തരമൗനം.
ചിലരുടെ അ‍കത്ത് ചൂടെങ്കിലും
പുറത്ത് തണുപ്പ്
കയ്പോ മധുരമോ എന്ന്
അപ്പപ്പോള്‍ പുറത്തു കാണിക്കും ചിലര്‍.
ചിലരുടെ പുറമേ
ചിത്രപ്പണികളുണ്ട്
അകം പോലെ തന്നെ
പുറവും ശൂന്യം ചിലര്‍ക്ക്.
ഇനിയും ചിലരുണ്ട്
കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍
ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി
ദൂരെ വലിച്ചെറിയേണ്ടവര്‍.
കഥാപാത്രങ്ങള്‍
നമ്മെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണോ
നമ്മള്‍ കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണോ?
വിരുന്നിനിടയില്‍ കുഴഞ്ഞുവീണു മരിച്ചിട്ടും
കൈയിലെ ചില്ലുഗ്ലാസ് ഉടയാതെ കാത്ത
അതിഥിയോട് ചോദിച്ചാലറിയാം.
----------------------------------------------

വാക്ക്‌ / സെറീന

അറിയാവുന്ന വാക്കുകളെല്ലാം
ഒന്നെടുത്തു കഴുകി നോക്കണം
ക്ലാവ്‌ പിടിച്ചു കറുത്തു
കണ്ടാലറിയാതെയായി.
സന്തോഷം സന്തോഷമേയല്ല
പ്രണയം ഒട്ടുമല്ല
ജീവിതമോ,തീരെയല്ല.
വക്കു പൊട്ടിയും ചളുങ്ങിയും
എടുത്തു വച്ചതൊക്കെ ചോർന്നും
പഴയ പാത്രങ്ങൾ പോലെ
എത്രയാണുള്ളിൽ,അതിനിടയിൽ
ഒന്നു കൂടി തിരഞ്ഞു നോക്കണം.
ആദ്യമായി പറയുമ്പോലെ
അണിയലും അലങ്കാരവുമില്ലാത്ത
ഒരു വാക്കെങ്കിലും കണ്ടെടുക്കണം,
നിന്നോട്‌ ഒന്ന് മിണ്ടാനാണ് .
-------------------------------------

അവളെ കൊല്ലുന്നതിലൂടെ ഞാൻ ചത്തുപോകുന്നത് ..../ സുധീർ രാജ്

ഇടവഴി
സന്ധ്യ
അവളെതിരെ വരുന്നു
അവളെ നോക്കാതെ ഞങ്ങൾ കടന്നു പോകുന്നു
പിന്നിലൂടെ പതുങ്ങിച്ചെന്ന്
കല്ലിനവളുടെ തലയിലിടിക്കുന്നു
ഞരക്കത്തോടെ അവൾ താഴെ വീഴുന്നു .
താഴെയുള്ള കാട്ടിലേക്കവളെ തള്ളിയിട്ട്
ചോരയ്ക്ക് മീതെ മണ്ണ് തൂവുന്നു .
ചെരുപ്പും കുടയും തോൾ സഞ്ചിയും
താഴേക്കെറിയുന്നു.

പതിയെ താഴേക്കൂർന്നു ചെന്ന്
സാരിയഴിച്ച് കഴുത്തിൽ കുരുക്കി
അടിവാരത്തിലെ പുഴയിലേക്ക് വലിക്കുന്നു .
അവൻ പിന്നാലെ വന്ന്
ഒടിഞ്ഞ ചെടികളും ചോരപ്പാടുകളും
തിരക്കിട്ട് മായ്ക്കുന്നു .
കത്തികൊണ്ട് വയറു പിളർന്ന്
കഴുത്തിൽ കല്ലുകെട്ടി പുഴയിലേക്കെറിയുന്നു .
അപ്പുറത്തെ കടവിൽ കുളിച്ച്
ഞങ്ങൾ തിരിച്ചു പോകുന്നു .
ബാറിലൊന്നിച്ചിരിക്കുന്നു
മൂക്കറ്റം കുടിക്കുന്നു
വേച്ചു വേച്ച്‌ രാത്രിയിലേക്കിറങ്ങുന്നു
കാരണമില്ലാതെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചിരിക്കുന്നു .
ഇന്ന് പതിവ് സ്ഥലത്ത് അവളെക്കാണില്ല
അവള് നിന്നിരുന്ന വിളക്കുകാലിന്റെ
കീഴിലിരുന്നു കുടിക്കണം .
അവളവിടെത്തന്നെയുണ്ട്
ചുവന്ന സാരിയുടുത്തിരിക്കുന്നു
കൊല്ലുന്ന നോട്ടം .
അവളിങ്ങനെ ചിരിക്കുകയാണ്
അവനെന്റെ കൂടെയില്ല
തെരുവ് പുഴയാകുന്നു
തുറിച്ച കണ്ണുകളുമായി
മീൻകൊത്തിയ വിടർന്ന ചുണ്ടുകളുമായി
ഒരാളൊഴുകിപ്പോകുന്നു .
------------------------------------------------

നമുക്കിടയില്‍ / പവിത്രന്‍ തീക്കുനി

നമുക്കിടയില്‍
ഒരു നദിയുണ്ട്‌.
ഇടയ്‌ക്ക് മെലിഞ്ഞ്,
മെലിയുമ്പോള്‍ തെളിഞ്ഞ്,
താഴ്ചയില്‍ നിന്നുയര്‍ച്ചയിലേക്ക്
അതിപ്പോഴും
ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്‌.
നമുക്കിടയില്‍
ഒരൊട്ടകമുണ്ട്‌
വരണ്ട പ്രതീക്ഷയില്‍,
വലിയ വലിയ ഭാരങ്ങളുമായി,
വിട്ടുവീഴ്ചയുടെ സൂചിപ്പഴുതിലൂടെ
അതിപ്പോഴും കയറിയിറങ്ങുന്നുണ്ട്‌.
നമുക്കിടയില്‍
മുമ്പെങ്ങോ മണ്ണടിഞ്ഞ
ഒരു മാമരത്തിന്‍റെ വേരുകളുണ്ട്‌.
ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയിട്ടും
പച്ചയോടുള്ള
ആര്‍ത്തി തീരാതെ
മണ്ണിന്‍റെ അടിവയറ്റില്‍
അതിപ്പോഴും വിയര്‍ക്കുന്നുണ്ട്.
------------------------------------

ചുവര്‍ / സച്ചിദാനന്ദന്‍

ഇത്ര കനമോ ചുമരിനെന്നോമനേ
അപ്പുറമിപ്പുറം നമ്മ,ളെന്നാല്‍ തമ്മി-
ലെത്രയോകാതം, മരണം നമുക്കിട-
യ്ക്കെത്തിയാലെന്നപോല്‍

കേള്‍ക്കാമെനിക്കു നിന്‍
ഹൃത്തിന്‍ മിടുപ്പുകള്‍, നിന്‍ നെടുവീര്‍പ്പുകള്‍
കേള്‍ക്കാമെനിക്കു നിന്നുള്ളിലെയോര്‍മതന്‍
കുത്തിയൊഴുക്കിന്‍റെ ഗര്‍ഗളം കൂടിയും
കേട്ടുവോ നീ, ആ പഴയ ദിനങ്ങളെ-
യോര്‍ത്തു ഞാന്‍ മൂളിയ പാട്ടുകള്‍? ഭ്രാന്തിന്‍റെ
വക്കില്‍ നടന്നതിന്‍ കാലടിയൊച്ചകള്‍?
പറ്റിയതെന്‍റെയിപ്പാവമുടലിന്ന്
പറ്റിയില്ലാ ഹൃദയത്തിന്ന്‍, വയ്യയി-
ശ്ശിക്ഷയിതു തെറ്റിനേക്കാള്‍ കനത്തുപോയ്.
ഒന്നു ചുമലിനാല്‍ തള്ളുക, വീഴുമേ
നമ്മെയകറ്റിടുമിച്ചുവര്‍, പിന്നെയു-
മൊന്നാം മനസ്സുമുടലും, വരൂ നാളെ
നമ്മളില്ലെന്നാം; വിലയുള്ളതീ ഞൊടി.
---------------------------------------------

സങ്കടമഴ/ അജിത.ടി.ജി

മഴ പറഞ്ഞത് -
കണ്ണിലൂടെ പെയ്യമെന്നാണ്
വെയിൽ പറഞ്ഞത്
നെറ്റിയിൽ പൂക്കാം എന്നാണു
കാറ്റ് പറഞ്ഞത്
സ്വപ്നത്തിൽ തണുക്കാം എന്നാണു

പെയ്യുന്ന കണ്ണും
വിയർത്ത നെറ്റിയും
അടര്ന്ന നിശ്വാസവും
തണുത്ത സ്വപ്നവും കൊണ്ട്
ഞാൻ വന്നപ്പോൾ
നീ പറഞ്ഞത്
നിനക്കെന്നെ അറിയില്ലെന്നാണ് ..
--------------------------------

ആലില / എ.അയ്യപ്പന്‍

നീ തന്ന സസ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ പുസ്തകം
എനിയ്ക്കു പ്രേമകാവ്യമായിരുന്നു
പുസ്തകത്തിൽ അന്ന് സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ആലില
നിന്റെ പച്ച ഞരമ്പുകളെ ഓർമ്മിപ്പിയ്ക്കുന്നു
അതിന്റെ സുതാര്യതയിൽ
ഇന്നും നിന്റെ മുഖം കാണാം...
സത്ത മുഴുവൻ ചോർന്നു പോയ
പച്ചിലയുടെ ഓർമ്മയ്ക്ക്
ഓരോ താളിലും ഓരോ ഇല
സൂക്ഷിച്ച ഗ്രന്ഥം
പ്രേമത്തിന്റെ ജഠരാഗ്നിയ്ക്കു
ഞാനിന്ന് ദാനം കൊടുത്തു
ഇലകളായ് നാമിനി പുനർജ്ജനിയ്ക്കുമെങ്കിൽ
ഒരേ വൃക്ഷത്തിൽ പിറക്കണം
എനിയ്ക്കൊരു കാമിനിയല്ല
ആനന്ദത്താലും, ദുഃഖത്താലും
കണ്ണു നിറഞ്ഞൊരു
പെങ്ങളില വേണം..
എല്ലാ ഋതുക്കളെയും
അതിജീവിയ്ക്കാനുള്ള ശക്തിയ്ക്കായ്
കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾ പെറുക്കുന്ന
കുട്ടികളെ കാണുമ്പോൾ
വസന്തത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ
മൃത്യു ഗന്ധം
ഉള്ളിലെ ചിരിയിൽ ഇലപൊഴിയും
കാലത്തിന്റെ ഒരു കാറ്റു വീശുന്നു
ക്ഷീരം നിറച്ച കിണ്ണത്തിൽ
നഞ്ചുവീഴ്ത്തിയതാരാണ്
നീ തന്ന വിഷം എനിയ്ക്കൗഷധമായ്
തീർന്നുവെന്ന് പാടിയതാരാണ് ..

-------------------------------------------

കുഴി വെട്ടുന്നവരോട്‌ /പി.പി.രാമചന്ദ്രന്‍

ചെരിപ്പിന്‍റെ പാകത്തില്‍
ചെത്തണം കാല്‌
ഉടുപ്പിന്‍റെ പാകത്തില്‍
കൊത്തണമുടല്‌
അളവിന്നു പുറത്തേക്കു
വളരുന്നതെല്ലാം
കഷണിച്ചു കളയുന്നു
കലികാലച്ചേല്‌ !
ചതുരത്തില്‍ വൃത്തം
വരയ്‌ക്കുന്നൊരാള്‌
ഉയരത്തിലാഴം
പണിയുന്നൊരാള്‌
പതിവിന്നു വഴങ്ങാത്തോര്‍
പിണമായി വരുമ്പൊഴും
കരുതണമിരുതല
മുനയുള്ള വാള്‌ !
കുഴിക്കൊത്ത പെട്ടി
അതിനൊത്തവ്യക്തി.,
നടക്കരുതാരും നാട്ടു-
നടപ്പിനെത്തെറ്റി.
------------------------

മലയാള മാഷ്‌ / ജിത്തു തമ്പുരാൻ

ഇംഗ്ലീഷ്‌ മീഡിയത്തിലെ മലയാളം മണക്കുന്ന
ചവറു മൂല....
ചെറുശ്ശേരിക്കും ചങ്ങമ്പുഴയ്ക്കുമിടയിൽ
തിന്നാൻ വല്ലതുമന്വേഷിച്ചൊരു പെരുച്ചാഴി
സ്വയം ചെന്ന് കുത്തിത്തിരുകുന്നു.
ഓർമ്മകൾക്ക്‌ ഛർദ്ദ്യതിസാരം...
ഓട്ട മാറിപ്പോയ പുറന്തള്ളു വ്യവസ്ഥ
അരത്തിനു മൂർച്ച കൂട്ടുന്ന അരിവാൾ.
എന്തൊക്കെ പുകിലായിരുന്നു?!!
അമ്പത്തൊന്നത്ഭുതത്തൂണുള്ള കൊട്ടാരം
ചെമ്പരത്തിയെ പ്രേമിച്ച കുരുത്തോല
വിദ്യാരംഭത്തിന്റെ മണൽമുറ്റം
വിരൽ തേയുന്ന കണ്ണീർ പൊയ്ക.
ഉള്ളിൽ പച്ചത്തെറിയുടെ സപ്തസമുദ്രം
നീന്തിക്കേറുമ്പം മുഴച്ചിടം കടിക്കാൻ
വ്യാകരണത്തിന്റെ കൊമ്പൻ സ്രാവ്‌.
ഉച്ചനേരത്ത്‌ ഉപമ ഉപ്പുമാവ്‌
ഉൽപ്രേക്ഷ വെട്ടിയുടച്ച്‌ വാദ്ധ്യാരെ
പച്ചക്ക്‌ കത്തിക്കാനുള്ള നാട്ടുമാവ്‌.
ജനഗണമന തീർന്നാൽ കുഞ്ചൻ തോൽക്കുന്ന
ഓട്ടൻ തുള്ളൽ
ബിരുദത്തിനു പഠിപ്പിക്കാൻ
സിഗരറ്റിന്റെ താടിരോമമുള്ളയാൾ
പ്രതീക്ഷയും ദോശയും വിളമ്പി മുഖത്ത്‌ അന്തിത്തിരി കത്തിച്ച്‌
കീറസ്സാരിക്കുള്ളിലൊരു കരിഞ്ഞമ്മ
രണ്ടാംവർഷ ബിരുദാനന്തരത്തിനു
കട്ടൻ ചായയ്ക്ക്‌ ഹസ്തദാനം ചെയ്യുന്ന റഷ്യൻ പട്ട.
ഇടയ്ക്ക്‌ വയനാട്ടുകുലവന്റെ മുഖമുള്ള റോട്ടുഗട്ടറിൽ നിന്ന്
വീണുകിട്ടുന്നൊരു പ്രാരാബ്ധനാട്ടിലെ
രാജകുമാരി.
കഴുത്തിലെ മഞ്ഞുരുക്കുന്ന പല്ലമർത്താക്കടി...
താലിപ്പൊന്നിന്റെ തടവറ...
പന്നിയുടെ കുലമഹിമ കാക്കുന്ന
ബീയെഡ്‌ കോളേജിന്റെ പേറെടുപ്പ്‌ നേർച്ചയിൽ
മുഞ്ഞികുത്തി വീഴുന്ന ആനത്താമരകൾ
ഇരന്നിരന്ന് ശരിക്കും ഇരക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ
വിദ്യാഭ്യാസപ്പാടത്തെ ഇംഗ്ലീഷ്‌ വിളകളെ
കള്ളപ്പക്ഷികളും ദൃഷ്ടി ദോഷവും തൊട്ടുതീണ്ടാതിരിക്കാൻ
മലയാള നോക്കുകുത്തികളെ ആവശ്യമായിവരും.
തറവാട്ടു പറമ്പിന്റെ തെക്കേമൂലയ്ക്കിരുന്ന്
ഉത്സവത്തലേന്ന് നാടൻ കുടിക്കുന്ന ഗുളികനെപ്പോലെ
നൊസ്സുള്ള പെണ്ണു മടിയിൽ വെച്ച കൈതപ്പൂ പോലെ...
പ്രതിഷ്ഠ കഴിഞ്ഞ്‌ മൂലാധാരത്തിൽ ചിടവേരുറച്ചു തുടങ്ങുമ്പം
ചങ്കും ചുണ്ടും പൊട്ടക്കണ്ണും മൂർച്ചയടിച്ചു കെടുത്തിയ
ചാട്ടുളിമനസ്സും സ്ഥിരമായൊരു മന്ത്രം ചൂടും.
"അ- അപ്പി -അമേരിക്ക
ഇ- ഇച്ചീച്ചി - ഇംഗ്ലിഷ്‌
ഉ- ഉഴപ്പ്‌ - ഉഡായിപ്പ്‌
ഏ - എന്റെ - എലിജന്മം!!" 
---------------------------------------------------------

മോഷണം / അയ്യപ്പപ്പണിക്കര്‍

വെറുമൊരു മോഷ്ടാവായോരെന്നെ
കള്ളനെന്നു വിളിച്ചില്ലേ,താൻ
കള്ളനെന്നു വിളിച്ചില്ലേ?
തുണി മോഷ്ടിച്ചതു കാണുന്നവരുടെ
നാണം കാക്കാനായിരുന്നല്ലോ-അവരുടെ
നാണം കാക്കാനായിരുന്നല്ലോ.
കോഴിയെ മോഷ്ടിച്ചെങ്കിലതേ,അത്‌
പൊരിച്ചു തിന്നാനായിരുന്നല്ലോ-എനിക്കു
പൊരിച്ചു തിന്നാനായിരുന്നല്ലോ.
പശുവിനെ മോഷ്ടിച്ചെങ്കിലതും-എനിക്കു
പാലു കുടിക്കാനായിരുന്നല്ലോ-പശുവിൻ
പാലു കുടിക്കാനായിരുന്നല്ലോ.
കോഴിയിറച്ചീം പശുവിൻ പാലും
വൈദ്യൻ പോലും വിലക്കിയില്ലല്ലോ-എന്റെ
വൈദ്യൻ പോലും വിലക്കിയില്ലല്ലോ.
നല്ലതു വല്ലോം മോഷ്ടിച്ചാലുടനേ-അവനേ-വെറുതേ
കള്ളനാക്കും നിങ്ങടെ ചട്ടം
മാറ്റുക മാറ്റുക ചട്ടങ്ങളെയവ
മാറ്റും നിങ്ങളെയല്ലെങ്കിൽ.
--------------------------------------------------

വഴി വെട്ടുന്നവരോട്... / എന്‍.എന്‍.കക്കാട്‌

ഇരുവഴിയില്‍ പെരുവഴിനല്ലൂ
പെരുവഴിയേ പോ ചങ്ങാതി
പെരുവഴി കണ്മുന്നിലിരിക്കെ
പുതുവഴി നീ വെട്ടുന്നാകില്‍
പലതുണ്ടേ ദുരിതങ്ങള്‍
വഴിവെട്ടാന്‍ പോകുന്നവനോ
പല നോവുകള്‍ നോല്‍ക്കേണം
പലകാലം തപസ്സുചെയ്ത്
പല പീഡകളേല്ക്കേണം
കാടുകളില്‍ കഠിനത കുറുകിയ
കല്ലുകളും,കോമ്പല്ലുകളും
നട്ടുച്ച കിനിഞ്ഞു തിളങ്ങും
കാട്ടാറിന്‍ കുളിരുകളില്‍
നീരാടി തുറുകണ്ണുകളില്‍
ഉതിരകൊതി കത്തിച്ച്
ഉരുളുപുതച്ചുരുളുന്നു
പശിയേറും വനവള്ളികളും
വഴിവെട്ടാന്‍ പോയവരെല്ലും
മുടിയും തലയോട്ടിയുമായി
അവിടെത്താന്‍ മറ്റൊരുകുന്നായി
മരുവുന്നു ചങ്ങാതി
കാടിനകം പുക്കവരാരും
തന്നിണയെ പൂണ്ടില്ലല്ലോ
കാടിനകം പുക്കവരാരും
തന്നില്ലം കണ്ടില്ലല്ലോ
ഒരുമട്ടാക്കുന്നു കടന്നാല്‍
കരമുട്ടിയ പുഴയല്ലോ
വിരൽ വെച്ചാല്‍ മുറിയുമോഴുക്കും
മലരികളും കയവും ചുഴിയും
പാമ്പുകള്‍ ചീങ്ങണ്ണികളുണ്ടതില്‍
അത് നീന്തണമക്കരെയെത്താന്‍
അത് നീന്താമെന്നാലപ്പുറ-
മുണ്ടിനിയും പുഴ രണ്ടെണ്ണം
കടുവിഷമാണൊന്നില്‍,മറ്റതി-
ലെരിയും തീ ചങ്ങാതി
കാവലുമുണ്ടൊന്നില്‍ വിഷപ്പുക
തേവി വിടും പൂതത്താന്‍
മറ്റതിലോ തീക്കനല്‍ കാറി
ത്തുപ്പും നെടുനെട്ടനരക്കന്‍
ദംഷ്ട്രകളും വിഷവും തീയും
പറ്റാതൊരു കവചം നേടി
പലകാലം കൊണ്ടിവ താണ്ടി
പുതുവഴി നീ വെട്ടുന്നാകില്‍
പലവഴിയെ പൂമാലകളും
തോരണവും കുലവാഴകളും
നിറപറയും താലപ്പൊലിയും
കുരവകളും കുത്തുവിളക്കും
പൊൻപട്ടം കേട്ടിയോരാന-
ക്കൊമ്പനുമമ്പാരിയുമായി
ഊരെയുന്നള്ളിപ്പോം നിന്നെ
വഴി വെട്ടിയ ഞങ്ങടെ മൂപ്പനെ
വഴിപോൽ മാനിക്കണമല്ലോ
പകലങ്ങനെ മേളം കൂട്ടി-
ക്കഴിയുമ്പോളന്തി കറുക്കും
നിഴലുകള്‍ മേഞ്ഞണയും മേട്ടില്‍
പലകാഞ്ഞിരം പൂത്ത് ചെരിഞ്ഞ്
ചരലുകളില്‍ മണമിഴയുമ്പോള്‍
വഴിവില്ലിയോഴിക്കാന്‍ നിന്നെ
ബലി ചെയ് വോം കാളിക്കൊടുവില്‍
ദീവെട്ടിചോപ്പിലിരുട്ടില്‍
നെഞ്ച് കുളിര്‍ത്തമ്മ രസിക്കും
അമ്മ തകും പാലച്ചോട്ടില്‍
നന്മ തകും പാറക്കൂട്ടില്‍
വഴിവെട്ടിയ ഞങ്ങടെ മൂപ്പനു
മണ്ഡപമൊന്നുടനുണ്ടാകും
വഴിപാടായി കാലാകാലം
‘വഴിവെട്ടും വേല’ കഴിക്കും
പലവഴിയില്‍ പെരുവഴിയെതെ-
ന്നെങ്ങള്‍ക്ക് പകപ്പുപെടായ് വാന്‍
പെരുമൂപ്പന്‍ വഴിയെന്നിതിനെ
തൃപ്പേരു വിളിപ്പോമല്ലോ
നീ വെട്ടിയ വഴിയിലോരുത്തന്‍
കാല്കുത്തിയശുദ്ധി വരുത്താന്‍
ഇടയാകാതെങ്ങള് കാപ്പോം –
ഇനി നീ പോ ചങ്ങാതി
പെരുവഴിയേ പോകും ഞങ്ങള്‍
പുതു വഴി വഴിപാടിന് മാത്രം
--------------------------------

തുന്നല്‍ക്കാരന്‍റെ വീട്‌ / ക്രിസ്പിന്‍ ജോസഫ്

തുന്നല്‍ക്കാരന്‍ ‍അയാളുടെ വീട്‌ തുന്നിയെടുക്കുന്നു.
വെളുത്തപൂവിന്‍റെ ചിത്രമുള്ള
പഴകിയ
തൂവാലകൊണ്ട്‌ മൂത്തമകള്‍ക്ക്‌
അയാളൊരു
ജാലകം തുന്നികൊടുക്കുന്നു.
അതിലൂടെയാണ്‌ അവള്‍
മറ്റൊരാള്‍ തുന്നിയ ചന്ദ്രനെ കാണുന്നത്‌.
ആരെങ്കിലും എപ്പോഴും തുന്നാന്‍ ശ്രമിച്ച്‌ പരാജയപ്പെടുന്ന മഴ കാണുന്നത്‌.
എന്നോ മരിച്ചുപോയ ഭാര്യയുടെ വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു
ഓര്‍മ്മകളുടെ വഴുവഴുപ്പുകൊണ്ടൊരു വീട്‌.ആര്‍ക്കും കയറാനാവാത്ത,എല്ലാവരും
എപ്പോഴും
വഴുതിവീഴുന്ന ഒരുവീട്‌.മനപൂര്‍വ്വമല്ലെങ്കിലും,അറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ലെങ്കിലും
അയാള്‍ തുന്നിയവീട്ടിലും
ആര്‍ക്കും കയറാനാവില്ലായിരുന്നു.മരണശേഷവും രാജ്യം ഭരിക്കാനാണ്‌ രാജാക്കന്മാരെ കൊട്ടാരങ്ങളെക്കാള്‍ വലിയ ശവകുടീരങ്ങളില്‍ അടക്കുന്നതെന്ന്‌
അയാള്‍ക്കറിയാമായിരുന്നു.അതുകൊണ്ടാണ്‌ കണ്ണടച്ചുതുറക്കുന്നസമയംകൊണ്ട്‌ ശവകുടീരമായോ
സര്‍ക്കസ്സ്‌ കൂടാരമായോ
മാറ്റാവുന്ന ഒരു വീട്‌ അയാള്‍ തുന്നികൊണ്ടിരുന്നത്‌.എത്രതുന്നിയാലും തീരാത്താവീടാണയാളുടേത്‌.
അതില്‍ തുന്നിപിടിപ്പിക്കുന്നത്‌
മറ്റാരും കാണാത്ത അയാളുടെ ജീവിതമായിരിക്കുമോ? 
------------------------------------------------------------------------------------------------------

മരിച്ചവർ മാത്രമുള്ള കടൽക്കരയിൽ / സെറീന

കടലിനോട് ചേർന്നാണ്
ഞങ്ങളുടെ പള്ളി
എന്റെ പൂർവികരെപ്പൊലെ
ഞാനും അവിടെയുറങ്ങും

അവിടെ ഞങ്ങൾ, മരിച്ചവർ
പൂവിതളുകൾ പോലെ തമ്മിൽ തൊടും
 ജീവിതം കൊണ്ട് ഒരിക്കലും
പരസ്പരം തൊട്ടു നോക്കാത്തവർ
പുകക്കരി പിടിച്ച വിളക്കായി
പരസ്പരം ഉയർത്തി പിടിച്ച്
അന്യോന്യം കാണും

ഒച്ചയില്ലാത്ത ഫത്വവകൾ കൊണ്ട്
മുന വെച്ച നോട്ടം കൊണ്ട് ,
എന്തിന്,  മൗനം കൊണ്ടു പോലും
പരസ്പരം കൊന്നു തീർത്തതിന്റെ
നിലവിളികൾ അപ്പോൾ മാത്രം
കാതുകൾക്ക് വഴിപ്പെടും 

യുദ്ധത്തിലും കാമത്തിലും
കൊല ചെയ്യപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങൾ
അവിടെയും കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും

എത്ര പാവമായിരുന്നു
നമ്മുടെ ആനന്ദങ്ങളെന്നു ഞങ്ങൾ
പരസ്പരം പാവം കൂറും

അസ്ഥിയോളമടർന്നു പോയാലും
ചിതലെടുത്തു പോവില്ല
ആ  പേര് കൊത്തിയ ഹൃദയമെന്ന്
ഒരോർമ്മ, മീസാൻ കല്ലാകും

അന്നേരം
കടലിലേയ്ക്കൊരു വഴി തുറക്കപ്പെടും

ഭൂമിയിലേതല്ലാത്ത വൈകുന്നേരം ,
കപ്പലുകളില്ല ,
പായ്മരങ്ങൾ വലിച്ചു കെട്ടാൻ
യാത്രയോ വിരഹമോ ദൂരമോ ഇല്ല

ഓരോ കാറ്റിലും താളുകൾ കുതറുന്ന
ഏകാന്തതയുടെ  പുസ്തകമായി
ആകാശത്തേയ്ക്ക് തുറന്നിരിയ്ക്കുന്ന കടൽ.
മരിച്ചവർ മാത്രമുള്ള  കടൽക്കര


സ്മാരക ശിലകളിലെ കിണർ  പോലെ
അനേകം ജീവിതങ്ങളുടെ,
നെയ്യൂറിയ ജലം

പാതിരാവിൽ കടൽപ്പാലത്തിൽ നിന്നും
താഴേയ്ക്കായുന്നൊരു കുതിപ്പിനെ
ഒരു കുഞ്ഞിനെയെന്നോണം ചേർത്തണച്ച്
മണ്ണിലേയ്ക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ
ആദ്യമായി ഞങ്ങൾ മനുഷ്യരാകും

അപ്പോൾ ഭൂമി
ഇരുട്ടിൽ ഒരു കൈലേസ്സു പോലെ
നനഞ്ഞു  കിടക്കും.
---------------------------------------

പഞ്ഞിക്കായകള്‍ പൊട്ടുമ്പോള്‍ / ഉമാ രാജീവ്

ഒരുപാട് പേരുകൾ വിളിച്ചുനോക്കിയിട്ട്
ഒന്നുമത്ര നന്നാവുന്നില്ലെന്നു പറഞ്ഞില്ലേ
ആ പേരുകളെല്ലാം മൊട്ടിട്ടു നില്ക്കുന്ന
മരത്തിൻ കൊമ്പിലാണ് ഇപ്പോൾ താമസം
എത്രതരം ഇലപ്പച്ചകളാണെന്നോ
ചുറ്റും ചന്തം കൂട്ടാൻ.

മുടിച്ചുരുളുകൾ വിരലിൽ കുരുക്കി
വലിച്ചടുപ്പിച്ച് പിന്‍കഴുത്തു വാസനിച്ചപ്പോൾ
പുറവടിവിൽ ഉറവിട്ട അരുവിയില്ലേ
അവിടാണിപ്പോൾ ദാഹം തീർക്കാറ്
ഒറ്റ വെള്ളാരംകല്ലുപോലുമില്ല
ഒറ്റപ്പാളിച്ചെങ്കല്ലാണടിയിൽ.
കുഞ്ഞിക്കിറുക്കുകളെ ഊതിത്തെറിപ്പിച്ച്
പരുത്തിക്കായകൾക്കൊപ്പം കെട്ടഴിച്ചുവിട്ടില്ലേ
ആ പഞ്ഞിത്തുണ്ടിൻ കിടക്കയിലാണിപ്പോൾ കിടപ്പ്
അവിടെയാണിപ്പോള്‍ കിനാവ്
ഒട്ടും ശരിയാവുന്നില്ലുറക്കം.
മലഞ്ചെരിവുകളേക്കാൾ വഴുക്കുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞ്
മലയിടുക്കിനെക്കാൾ കടുപ്പമെന്നു പറഞ്ഞ്
കൊത്തിക്കിളച്ച കുഞ്ഞു രണ്ടുകുന്നുകളില്ലെ
അവിടേക്കു കൂട്ടത്തോടെ ആർത്തുവരുന്ന തത്തക്കൂട്ടത്തെ
ഒച്ചയെടുത്താട്ടിവിടലായിരുന്നു ഇന്നേരം വരെ.
പുൽക്കൊട്ട നിറയാതെ തിരിച്ചുപോരാനാവില്ലെന്നും
കറുമ്പിപ്പയ്യിനെ പഷ്ണിക്കിടാനാവില്ലെന്നും പറഞ്ഞ്
കാടുതുടങ്ങുംവരെ പുല്ലറുത്ത് പുല്ലറുത്ത്
വഴിതെറ്റാൻ തുടങ്ങിയിടത്ത് ഒരു വക്കിടിഞ്ഞ കുളമില്ലേ
അതിനുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ ഭയങ്കര മുഴക്കമാണ്
അതിന്നു ചുറ്റുമിപ്പോൾ മണ്ണ് തിരയടിക്കയാണ്.
കാടിന്റെ നിറം കറുത്തതെന്നും
കാടിന്റെ അകം വിളർത്തതെന്നും
പിണങ്ങിപിണങ്ങിപ്പറഞ്ഞു കാടെത്തിയപ്പോൾ
ചുവന്നമണ്ണിൻ കോട്ടകണ്ട്
കലങ്ങിനിറഞ്ഞ കിടങ്ങ് കണ്ട്
കണ്ണു തള്ളിയവനേ
കോട്ടയ്ക്കുമുകളിൽ കൊടിപാറിച്ച്
ചുറ്റുമുള്ളകിടങ്ങുകൾ മണ്ണിട്ടു മൂടി
ഇനിയുള്ള വരവുകൾ എളുപ്പമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
വഴികൾ രണ്ടായ് പിരിഞ്ഞിടത്തുനിന്ന്
ഇടത്തേക്കും വലത്തേക്കും തിരിഞ്ഞിടത്തുനിന്ന്
ഊർന്നുപോന്നിട്ടെത്രനാളായി
ഒന്നുപോലത്തെ കൊലുസുകളിട്ട
രണ്ടു കാല്പാദങ്ങളിലാണിപ്പോൾ
ഒന്നു മറ്റൊന്നിനെ കാത്തു നില്ക്കയാണിപ്പോൾ.
കണ്ടാലപ്പോൾ പൊട്ടിയുണരുമെന്നും
പലയടുക്കായ് പൂവിടുമെന്നും
ആരാണിവർക്കൊന്നുപറഞ്ഞുകൊടുക്കുക ?
------------------------------------------------------

എത്രയും നേർത്ത താരാട്ടുകൾ തിരഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ .../ സുധീർ രാജ്

പെറ്റവാറേ ചത്തുപോയമ്മമാരുടെ
കുഴിമാടത്തിൽ താരാട്ടിനായി കാതോർക്കുന്നു
കുഞ്ഞേ കുഞ്ഞേയെന്നു
നെഞ്ചിടിക്കുന്നത് കേൾക്കുന്നു.

വൈക്കോലിൽ തീർത്ത
പൈക്കിടാവിനായി ചുരത്തും ,
ഉമ്മകൊടുക്കുമുണ്ണിയുടെ
നിറുകയിൽ നക്കുമമ്മിണിയുടെ
കഴുത്തിലെ ഞരമ്പിൽ തൊടുന്നു .
പാൽക്കടലിലേക്കാണ്ടുപോകും
അരയാലിലകൾ തടയുന്നു .
മരിച്ച കണ്ണുകളിൽ
പാവക്കുട്ടികൾ തെളിയും ,
ഒരിയ്ക്കലുമുണങ്ങാത്ത വ്രണങ്ങളിലുരയും
ചങ്ങലകളിൽ വിരലോടിക്കുന്നു .
മുറിഞ്ഞുപിടയും കുഞ്ഞുവിരലുകൾ
ആത്മാവിൽ മുറുകുന്നു .
കഴുത്തിൽ കുരുക്കിട്ട്
കാലടിയിൽ നിന്നും തെന്നിമാറിയ ജീവിതം
കാറ്റിലാലോലമാടുന്ന താരാട്ടിൽ
ആരും കേൾക്കാതെ പോയ ശീലുകൾ .
അകത്തേക്ക് കാതോർക്കുന്നു
പൊക്കിൾക്കൊടിയിലമ്മ പാടുന്നു
ഉള്ളിലേക്കുള്ളിലേക്ക് പടരുന്നു
ഒറ്റമരത്തിലെയൊറ്റയൂഞ്ഞാല് പോലെ
അമ്മയോടൊത്തു പാടുന്നു .
എത്രയും നേർത്ത താരാട്ടിലേക്കുറങ്ങിപ്പോകുന്നു .
-------------------------------------------------------

കാലാപാനി / സുധീർ രാജ്

I
എന്നെ ഞാൻ വലിച്ചിഴച്ച വഴികളിലൂടെ
തിരികെ നടക്കുകയായിരുന്നു
എത്തിച്ചേർന്നതൊരു ദ്വീപിലായിരുന്നു
ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലെ ഒരു ദ്വീപിൽ

വളരെ ചെറിയ ഒരു ദ്വീപ്‌
കാലാപാനിയിലെ കറുത്ത ദ്വീപ്‌.
രാത്രി ,
ഇരുട്ടിലൂടെ
തെങ്ങിൻ തോപ്പിലൂടെ
പഴയ യെസ്ഡി മോട്ടോർ സൈക്കിൾ ഓടിക്കുകയാണ്
അകത്തു റമ്മിന്റെ കടലിരമ്പുകയാണ്
വഴിയുടെ കുറുകെവീണ തെങ്ങിൻതടിയിലിടിച്ച്
മോട്ടോർ സൈക്കിൾ മറിഞ്ഞു .
പൂഴിമണ്ണിൽ നിന്നും പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു
തെങ്ങിൻ തടി അനങ്ങുന്നു .
പെരുമ്പാമ്പാണ്,
പള്ളവീർത്ത ഗർഭിണി പെരുമ്പാമ്പ്.
സൈക്കഡലിക് ട്രാൻസിലാണ്
ഒരു വലിയ വടി പോക്കിയെടുത്തതും
പെരുമ്പാമ്പിന്റെ കഴുത്തിനടിച്ചതും .
പെരുമ്പാമ്പിന്റെ പുളച്ചിലും
ഒടുക്കത്തെ ശീൽക്കാരവും.
പതിയെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന്
പിസ്റ്റളെടുത്തു.
ചോരയിൽ പുളഞ്ഞ കുഞ്ഞുങ്ങൾ
ചിതറിത്തെറിക്കുകയാണ്
ഭ്രാന്തിന്റെ രാത്രിയിലേക്ക്‌
അമ്മയുടെ ചോരയൊഴുകുകയാണ്.
രണ്ടാംലോക മഹായുദ്ധകാലത്ത്
പന്ത്രണ്ടു വയസ്സിനു മുകളിലുള്ള
സകല ആണുങ്ങളേയും കൊന്ന
ജാപ്പനീസ് പട്ടാളം സകല പെണ്ണുങ്ങളെയും
കുട്ടികൾ നോക്കി നിൽക്കെ ഭോഗിക്കുകയാണ് .
ദ്വീപെന്ന വലിയ യോനിയിലേക്ക്
പോർ വിമാനങ്ങൾ കൂപ്പു കുത്തുകയാണ് .
(പെരുമ്പാമ്പിന്റെ തുറിച്ച കണ്ണിലേക്ക്
അവസാനമായി നിറയൊഴിച്ചതോർമ്മയുണ്ട് .)
II
കൃത്യം രണ്ടു വർഷത്തിനു ശേഷം
അതുപോലൊരു രാത്രിയിൽ
അതേ സ്ഥലത്ത് വെച്ചാണ്
തലയില്ലാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങൾ
എന്റെ ബൈക്ക് മറിച്ചത്...
വീണുകിടന്ന എനിക്ക്
ജാപ്പനീസ് പട്ടാളക്കാരന്റെ മുഖമായിരുന്നു
ഒരു സമുറായ് വാളിന്നറ്റത്തു കോർത്ത
ഗോത്രത്തലവന്റെ തലയിലെ
തുറിച്ച കണ്ണിൽ നിന്നും പറന്നിറങ്ങിയ ...
കറുത്ത പാമ്പുകളെന്നെ
തുരുതുരാ കൊത്തുകയായിരുന്നു .
കോമയിലേക്ക് പോയ ഞാൻ
ഉണർന്നത് പാമ്പിൻ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ലോകത്താണ് .
എന്റെ പുരുഷത്വം നഷ്ടമായിരുന്നു
ഒരു ചത്ത പാമ്പിൻ കുഞ്ഞ്
എന്നെ വരിഞ്ഞിരുന്നു .
പടം പൊഴിച്ചു പൊഴിച്ച് ഞാൻ
നഗ്നനായിരുന്നു .
ഒരു പാമ്പിൻ മുട്ടയിലെന്നപോലെ
ഓർമ്മകളുടെ കൊഴുപ്പിൽ ഞാനിഴഞ്ഞു .
III
അവളുടെ വീടിന്റെ പേര്
ദ്വീപെന്നായിരുന്നു
വീടിന്റെ മുറ്റത്ത്
കറുകയും മുത്തങ്ങയും വളർന്നിരുന്നു
പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ...
അവളുടെ കൈപിടിച്ച്
മണ്ണിലേക്ക് പിച്ചവെച്ചു .
ഞാനവളോട് ചോദിച്ചു
നിന്റെ പേരെന്താണ് ?
ഇരട്ടനാവുകളാൽ എന്നെയുഴിഞ്ഞ്
അവൾ പറഞ്ഞു .
ഉലൂപി .
----------------------------------

ഉന്മാദിനി / Sandhya Padma

നിനച്ചിരിക്കാത്ത നേരത്ത്,
കൃഷ്ണമണികളടർന്ന്
കൈകളിൽ വീണിട്ടുണ്ടോ?
കാഴ്ചയകലും മുന്നേ
പുകച്ചിലിൻറെ ജീവശാസ്ത്രം വായിച്ച്
ശ്വാസം മുട്ടിയിട്ടുണ്ടോ?

വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ
കുരുങ്ങുമ്പോൾ,
പെട്ടന്നു തിരിച്ചുപിടിക്കുന്ന
കാഴ്ചകളിൽ
ഒരു കുയിൽ പാട്ടുനിർത്തി
പറന്നു പോകുന്നു.
പണ്ടെന്നോ അന്ധതയുടെ
നിറവ്യത്യാസം
വെയിലിനോടും ഇരുട്ടിനോടും
മാറിമാറി ചോദിച്ചത്
മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു.
വെയിലു പറഞ്ഞത് ചുവപ്പ്
ഇരുട്ട് പറഞ്ഞത് കറുപ്പ്.
വെയിലിൻറെ ചുവപ്പിൽ
ഒരു ബിന്ദു പറന്നു നടന്നു.
ഇരുട്ടിൻറെ കറുപ്പിൽ
മനസ്സ് ചലനമററ് നിന്നു.
ഇടയിലെവിടെയോ ഒരമ്മ
ഇലയടർത്തി
കൃഷ്ണമണികൾ വച്ചു നീട്ടുന്നു.
മെയ് പകുത്തവൻറെ
ദൌർഭാഗ്യം പകുത്തു വാങ്ങി
മറെറാരുത്തി
കണ്ണിൽ കറുപ്പു വസ്ത്രമണിയുന്നു.
ചോര കട്ടിയായി,
ഇനിയും ഞങ്ങളെ
ഉപ്പിലിടരുതേ എന്ന്
കേഴുന്നുണ്ട്
രണ്ട് കൃഷ്ണമണികൾ.
---------------------------

ഉണ്ടായിരുന്നുവോ നമ്മള്‍? / വിജയലക്ഷ്മി

ഇങ്ങു ദൂരത്തുണ്ടൊരോര്‍മ്മ, നേരിയിട്ടു-
മുണ്ടായിരുന്നുവോ നമ്മള്‍?
പായുന്ന മേഘങ്ങളായ്, തിളങ്ങിക്കണ്ട
രൂപങ്ങള്‍ തേഞ്ഞുതീരുമ്പോള്‍
സന്ദേശവാക്യങ്ങള്‍ മാഞ്ഞു സായംകാല
സന്ദേഹമായി മാറുമ്പോള്‍,
അന്തിച്ചെമപ്പിന്നിടയ്ക്കുതിര്‍ന്നമ്പിളി-
ച്ചെമ്പകത്തെല്ലൊടുങ്ങുമ്പോള്‍
എല്ലുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ക്കരണ്ടുനീങ്ങും ശീത-
സംക്രമം പൂര്‍ണമാവുമ്പോള്‍
കല്യാണസൗഗന്ധികം മുണ്ടുപെട്ടിയില്‍-
ക്കണ്ണെത്തിടാതൊളിക്കുമ്പോള്‍
ഇപ്പടിക്കെട്ടു പാറക്കെട്ടുപോല്‍
മുന്നി-
ലുദ്ധതം കോട്ട കെട്ടുമ്പോള്‍
പിച്ചവയ്ക്കും പൈതലെന്നപോലീ വിരല്‍
ചുറ്റുവാനൂന്നു തേടുമ്പോള്‍
വെള്ളത്തില്‍ നീണ്ടുവീഴും നിഴല്‍ പോലെ.,യ-
ന്നുണ്ടായിരുന്നുവോ നമ്മള്‍?
ഉണ്ടായിരുന്നുവോ കൂട്ടുകാരായ്,അന്നു
രണ്ടുപേരായിട്ടു നമ്മള്‍?
------------------------------------------------

കടല്‍ പോലൊരു രാത്രി .../ സുഗതകുമാരി

കടല്‍പോലൊരു രാത്രി,
തേങ്ങലും തിരക്കോളു-
മിടിവെട്ടുംപോല്‍ പൊട്ടി-
യടങ്ങും കരച്ചിലും
പിടയും നെഞ്ഞും,നെഞ്ഞി-
ന്നടിയാഴത്തില്‍ തീയും
കടല്‍ പോലൊരു രാത്രി,
ഞാന്‍ കടന്നൊരാ രാത്രി....
മഴ പോലൊരു രാത്രി,
പെയ്തുപെയ്തിരുണ്ടാകെ-
ക്കുഴഞ്ഞു ചെളികെട്ടി-
ത്തണുത്തു വിറങ്ങലി-
ച്ചൊഴുകാനാകാതിറ്റുവീണു
വീണൊലിക്കുന്ന
മഴ പോലൊരു രാത്രി,
ഞാന്‍ നനഞ്ഞൊരാ രാത്രി....
മൃതി പോലൊരു രാത്രി,
മൂകമായ് ,പ്രേമം കെട്ട
മിഴി പൂട്ടിയ നീണ്ട കിടപ്പായ്,
തണുപ്പിച്ച
വിരലായ്,കല്ലിച്ചോരു മനസ്സായ്,
നിശ്ചേഷ്ടമായ്
മൃതി പോലൊരു രാത്രി,
ഞാന്‍ വിളി കേള്‍ക്കാ രാത്രി....
പുലരി വരുംപോലും നാളെയും!
കാല്‍ത്തണ്ടതന്‍
ചിരി ചിന്നിച്ചും കൊണ്ടു
തിടുക്കില്‍ നടന്നെന്‍റെ-
യഴിവാതില്‍ക്കല്‍ ബാലസൂര്യന്‍റെ
കൈയും പിടി-
ച്ചവളെത്തുമ്പോള്‍,
വാതില്‍ തുറക്കാന്‍ എനിക്കാമോ?
-------------------------------------

അവസാനത്തെ നദി / സച്ചിദാനന്ദന്‍

അവസാനത്തെ നദിയില്‍
വെള്ളമില്ലായിരുന്നു, രക്തമായിരുന്നു
ലാവയുടെ പ്രവാഹം പോലെ
അതു ചുട്ടു തിളച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു
അതില്‍ നീര്‍ കുടിക്കാനെത്തിയ
അവസാനത്തെ ആട്ടിന്‍കുട്ടികള്‍
ഒന്നു നിലവിളിക്കുംമുമ്പേ മൂര്‍ച്ഛിച്ചു വീണു
അതിനു കുറുകെപ്പറന്ന പറവകള്‍
പിടഞ്ഞുപിടഞ്ഞ് അതില്‍ വീണു മറഞ്ഞു
തലയോടുകളില്‍ നിന്ന് കണ്ണീരൊഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു
ജനലുകളില്‍നിന്ന് നിലച്ച ഘടികാരങ്ങള്‍
താഴെ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവസാനത്തെ നദിയില്‍
ഒരമ്മയുടെ അസ്ഥികൂടം പൊങ്ങിക്കിടന്നു.
അതിന്മേല്‍ തുഴഞ്ഞ് മറുകര തേടുന്ന
ഒരു കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്‍റെ കൈകളില്‍ അമ്മ മരിക്കുംമുമ്പു നല്‍കിയ
ഒരു മാന്ത്രികമണിയുണ്ടായിരുന്നു
അവന്‍റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ ചിരികള്‍
മുഴങ്ങുന്ന ഒരു വീടും .
ആ മണിയുടെയും ഓര്‍മ്മയിലെ വീടിന്‍റെയും
നിഴല്‍, വറ്റിപ്പോയ നദികളുടെ
ശവങ്ങല്‍ക്കുമേല്‍ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.
'നിനക്കെന്നെ ഭയമില്ലേ?'
അവസാനത്തെ നദി കുട്ടിയോടു ചോദിച്ചു.
'ഇല്ല, മരിച്ചുപോയ നദികളുടെ ആത്മാക്കള്‍
എന്‍റെകൂടെയുണ്ട്
സരയുവും സരസ്വതിയും
ഗംഗയും കാവേരിയും നൈലും നിളയും .
ഞാന്‍ അവയോടു സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട് .
പോയ ജന്മങ്ങളില്‍ അവയാണെന്നെ
വളര്‍ത്തിയത്' , കുട്ടി പറഞ്ഞു.
'നിന്‍റെ അച്ഛനാണ് അവയെക്കൊന്നത് .
അവരുടെ ചോരയാണ് എന്നിലൊഴുകുന്നത്
അവരുടെ ശാപമാണ് എന്നില്‍ തിളയ്ക്കുന്നത്‌.'
കുട്ടി മറുപടിയായി മണി മുഴക്കി;മഴ പെയ്തു,
നദി സ്നേഹം കൊണ്ടു തണുത്തു.
രക്തം നീലയായി, മീനുകള്‍ തിരിച്ചുവന്നു
വൃക്ഷങ്ങള്‍ തളിര്‍ത്തു , ഘടികാരങ്ങള്‍
വീണ്ടും നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
അങ്ങിനെയാണ് മനുഷ്യചരിത്രം
ആരംഭിച്ചത്.
ആ മണി പിന്നെ നിലച്ചിട്ടില്ല.
-----------------------------------------------

ദൂരം / എ.അയ്യപ്പന്‍

പാറയുടെ ശൃംഗത്തില്‍
ഞാനവളുടെ പേരെഴുതി.

പാറയുടെ പരുഷമായ ദു:ഖമറിഞ്ഞു.
അവളുടെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്‌
കയ്ക്കുവോളം കാട്ടുതേന്‍ കുടിച്ചു.
ഗിരിസാമീപ്യത്തില്‍ നിന്ന്
സമുദ്രത്തിലേക്കൊഴുകിയ നദിയില്‍
ആനവാലിന്‍റെ മോതിരമെറിഞ്ഞു.
അവളന്നു വിരല്‍ചൂണ്ടിയ ദൃശ്യങ്ങളോര്‍ത്തു.
നോക്കൂ ഒരു കുരുടന്‍മൂങ്ങ
വഴി തെറ്റുന്ന ആടുകള്‍
അവള്‍ കാതോര്‍ത്തു:
കേള്‍ക്കൂ, എവിടെ നിന്നാവാം രമണവിലാപം?
-------------------------------------------------

അഹം / ലൂയിസ് പീറ്റർ

നിള പോലെയാണിന്നു ഞാൻ
ഒഴുകാനാവുന്നില്ല
ആരോ എന്നെ കോരിയെടുക്കുന്നു
നിശ പോലെയാണിന്നു ഞാൻ
ഉറങ്ങാനാവുന്നില്ല
ഒരു നിലാവ്‌ എന്‍റെ മിഴികളിൽ
അണയാതെ നിൽക്കുന്നു
ചതിയനാണിന്നെന്‍റെ ദൈവം
അതിരാവിലെ
ഒരു കഠിന വേദന കരളിൽ തന്നു
മൊത്തിക്കുടിക്കേണ്ട
തൊട്ടുകൂട്ടാൻപോലും അല്പം
വിഷം തന്നില്ലയൊപ്പം
ഹേ, ബാംസുരി
നിന്റെ ഇടറിയ ജപശ്രുതി
ഇനിയുമെന്‍റെ കാതിൽ പകരരുത്‌ .
----------------------------------------------

കാറ്റായി മാറുവാന്‍ / സച്ചിദാനന്ദന്‍

ചിന്തകള്‍ ഉണ്ടാവരുത്
അടുത്തു കിട്ടാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ
കുന്നിനു മുകളില്‍ കയറുക
കാറ്റിനെത്തന്നെ ധ്യാനിക്കുക,
എല്ലാ അവതാരങ്ങളും
എഴുന്നൂറു പൂക്കളുടെ സൌരഭ്യവുമായെത്തുന്ന
വസന്തമാരുതന്‍,
മഴയെ കയ്യില്‍ കോരിയെടുത്തു വട്ടം ചുറ്റി
ചിരിച്ച് ഉന്മാദിയായ കാമുകനെപ്പോലെ
വന്നെത്തുന്ന ശിശിരപവനന്‍,
തൊട്ടതെല്ലാം ഭസ്മമാക്കി, സൂര്യനെ ശിരസ്സേറ്റി
ചുടലയില്‍ താണ്ഡവമാടുന്ന ഗ്രീഷ്മാനിലന്‍,
അസ്ഥികള്‍ കീറിമുറിച്ചകത്തുകയറി
സ്വപ്നങ്ങളെപ്പോലും മരവിപ്പിക്കുന്ന
ഹേമന്തവാതം, കടലില്‍ ആഴമേറ്റുന്ന
കടല്‍ക്കാറ്റ്, ചിറകുകളില്‍ ഉയരമേറ്റുന്ന
മലങ്കാറ്റ്, ആയിരം വാള്‍ ചുഴറ്റിയെത്തുന്ന
ചുഴലിക്കാറ്റ്, മരങ്ങളെ ചുമലിലേറ്റിവരുന്ന
കൊടുങ്കാറ്റ്...
ഇനി നിന്‍റെ ഉള്‍ക്കാറ്റ് അടക്കിപിടിക്കുക
കൈകള്‍ മുന്നോട്ടു നീട്ടി കാലുകള്‍ മെല്ലെ ഉയര്‍ത്തുക,
പറക്കുക, മേഘങ്ങളെ തള്ളിനീക്കി
ഭൂവിന്‍റെ ഈറനണിഞ്ഞ് പറക്കുക.
തിരികെ വരണമെന്നു തോന്നുമ്പോള്‍
മഴയെ ധ്യാനിച്ച്‌ മഴയാവുക
ചിന്തകളുടെ ശാപമേറ്റി
താഴ്വാരത്തിലൂടെ ഒഴുകി വീട്ടിലെത്തുക

പിന്നെ
കാറ്റാവുക.
-----------------------------------------

പിരിഞ്ഞവർ / പവിത്രന്‍ തീക്കുനി

ഒരുവൾ നിന്നെ വേണ്ടെന്ന്
ഒറ്റവാക്കിൽ ഒതുക്കി
ഓർമ്മകൾ കൊണ്ടവൾ മുറിവേൽക്കാതിരിക്കട്ടെ.
കള്ളനാണു നീയെന്ന് ഒരുവൾ
കണ്ണീരിനാൽ കടപ്പുറത്തെഴുതി
ജലരേഖകളിൽ അവളുടെ ജീവിതം പതിയാതിരിക്കട്ടെ.
വിരക്തിയുടെ പ്രവാചകാ, നീ പിരിഞ്ഞു പോകൂ
എന്നൊരുവൾ നനഞ്ഞു പ്രാർത്ഥിച്ചു
മൗനങ്ങളുടെ ദൈവം അവളെ രക്ഷിക്കട്ടെ.
കവിതയിൽ ജീവിതം കൊത്തിത്തുടങ്ങിയ
ഒരുവൾ, നീ കരിഞ്ഞുപോവട്ടെ എന്ന് ശപിച്ചു.
അവളുടെ വഴികളിൽ എന്നും പച്ചകൾ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കട്ടെ.
ഒരുനാൾ വേദനകൾ വെളിച്ചമാവും
ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു കബന്ധമെങ്കിലും ഉയിർത്തെഴുനേൽക്കും.
കവിത, മരിച്ചവരുടെ ജീവിക്കുന്ന സ്വപ്നമാവുന്നു.
------------------------------------------------------

സ്വപ്നങ്ങളുടെ വീട് / ഇസബെൽ ഫ്ലോറ

നരച്ച മഞ്ഞിന്‍ കുന്നിറങ്ങി
തണുത്ത കാറ്റിന്‍റെ കരള്‍ തേടി
ചിലമ്പിച്ച കലമാന്‍ കുഞ്ഞ്‌
ചോദിക്കുന്നു സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് വീടുണ്ടോ ?
ആകാശം ചായിച്ചൊരു വനദേവത
ചുവന്ന സൂര്യനെ കടലില്‍
കുടഞ്ഞു മൊഴിയുന്നു
വിതയ്ക്കുന്നവന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍
മണ്ണു തിന്നുന്നു
മുക്കുവന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍
ആഴത്തിലൊഴുകി നടക്കുന്നു
ആമയുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍
പൂഴിമണ്ണില്‍ പുതഞ്ഞു കിടക്കുന്നു
കിളികളുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍
ശിഖര ങ്ങളില്‍ ചൂട് കാത്തു കഴിയുന്നു
ചന്ദ്രനുദിക്കാത്ത രാവുകളില്‍
കപ്പല്‍ കൊള്ളക്കാരുടെ സ്വപ്നങ്ങളുണരുന്നു
മഴയും വെയിലും ഒരു വില്ലില്‍
സ്വപ്നങ്ങള്‍ മെനയുന്നു
മണ്ണു തിന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍
ഭൂമിക്കു പുതപ്പാകുന്നു
ചൂടുകാത്ത സ്വപ്നങ്ങള്‍
ആകാശ ത്തിന്‍റെ ഒച്ചയാകുന്നു
കലമാന്‍ ഒരു നിമിഷം
കൊണ്ടുവളര്‍ന്നു
അമ്പിളി ക്കലയില്‍
ചേക്കേറുന്നു .....
ആരും കാണാതെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ ക്കൊരു
കൂടു പണിയുന്നു.
---------------------------------------

പ്രാര്‍ത്ഥന / അനിത തമ്പി

രാത്രിവാനിന്‍ പടര്‍ച്ചില്ലമേല്‍,ഇല-
ത്തുള്ളികള്‍ പോലെ നക്ഷത്രദൃഷ്ടികള്‍
കണ്ടു കണ്ടു കണ്‍വട്ടം നിറയ്ക്കുവാന്‍
രാവെനിക്കു മിഴിയായിരിക്കണേ
പാട്ടുപെയ്യും മുകില്‍ക്കാടുകള്‍ക്കിട-
യ്ക്കൂതിയൂതിത്തളര്‍ന്ന പുല്ലാങ്കുഴല്‍-
പോലെയാമുടല്‍ക്കൂടും നിലയ്ക്കാത്ത
കാറ്റെനിക്കു ചിറകായിരിക്കണേ
വേനലിന്‍റെ വിയര്‍പ്പിനെയുള്ളിലെ-
ത്തീയണക്കുന്നൊരുപ്പായ ജീവിതം
സ്നേഹമാണ്,വെറുപ്പാണ്,
ദൈവമേ
ലോകമെന്‍റെ മനസ്സായിരിക്കണേ
നീലനീലക്കിനാവണ്ടികള്‍ വന്നു
നിന്നു നീങ്ങുമീ തീവണ്ടിശാലയില്‍
വന്നിരിപ്പാണ്,ഭീതികള്‍ താണ്ടുവാന്‍
മൃത്യുവെന്‍റെ ഉയിരായിരിക്കണേ.
---------------------------------------

കാറ്റേ കടലേ / പി.പി.രാമചന്ദ്രന്‍

ഉമ്മറക്കോലായില്‍നിന്ന്‌
രാത്രിയില്‍ എടുത്തുവയ്ക്കാന്‍ മറന്ന കിണ്ടി
കളവുപോയതുപോലെ
വയല്‍ക്കരയിലുള്ള ഒരു കുന്ന്‌
പുലര്‍ച്ചയ്ക്കു കാണാതായി.
മഴയും വെയിലും എവിടെയെല്ലാം തിരഞ്ഞു!
പിന്നെയും ബാക്കിയായ
ഒരു കുന്നിന്റെ പള്ളയ്ക്കാണ്‌ എന്റെ വീട്‌.
ഇപ്പോള്‍ കുന്നുകളെല്ലാം
റോഡുപണിക്കു പോകുന്നു,
കരയുന്ന വീടുകളെ ഉറക്കിക്കിടത്തിക്കൊണ്ട്‌.
പന്തലംകുന്ന്‌, പൂത്രക്കുന്ന്‌
പുളിയാറക്കുന്ന്‌, പറക്കുന്ന്‌
ചോലക്കുന്ന്‌, ചന്തക്കുന്ന്‌,
കരിമ്പനക്കുന്ന്‌....
പേരുവിളിക്കുമ്പോള്‍
വരിവരിയായി വന്ന്‌
ലോറിയില്‍ കയറണം.
പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത്‌ ഇറങ്ങണം.
നിരപ്പാക്കിയ തലയില്‍
എട്ടുവരിപ്പാത ചുമന്ന്‌ നിന്നുകൊള്ളണം.
തലയ്ക്കുമീതെ കാലം
'ശൂം
കാറ്റേ കടലേ
തെങ്ങോലകളെ
നമ്മള്‍ അപ്പുറത്തും
ഇപ്പുറത്തുമാകാന്‍ പോകുന്നു
ഇനി കാണാന്‍ പറ്റിയെന്നു വരില്ല
ബഷീറിന്റെ കഥയിലെ നാരായണി
ആകാശത്തേക്ക് ചുള്ളിക്കമ്പെറിഞ്ഞതുപോലെ
നിങ്ങളെന്തെങ്കിലും അടയാളം കാട്ടണം
ഞാന്‍ നോക്കിയിരിക്കും .
-----------------------------------------------

ഒരു സങ്കൽപ കവിത / വിനോദ് വെള്ളായണി

ചെമ്പകമരമേ ചെമ്പകമരമേ
നിന്നുടെ ചില്ലയിലന്തിമയങ്ങു
മൊരോലഞ്ഞാലിക്കിളിയുടെ
പാട്ടുകൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?
ചെല്ലക്കിളിയുടെ ചിറകുകൾ
മുത്തി മണത്തു മദിക്കും
കാറ്റിൻ ഗതിയതിനൊപ്പം
സ്മരണകൾ കെട്ടിപ്പുണരും
കാഴ്ചകൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
സ്മരണകൾ നിറയും സിരകളി-
ലമ്പിളിവെട്ടമിടംകണ്ണെറിയുമ്പോൾ
അംബരമാകെ താരകമലരുകൾ
സങ്കൽപങ്ങൾ നെയ്യുന്നു.
സങ്കൽപത്തിൻ വാഹനമേറി
കായൽത്തീരത്തെത്തുമ്പോൾ
ചങ്ങമ്പുഴയെന്നെഴുതിപ്പുണരുവ-
താമ്പൽപ്പൂക്കളുമാണല്ലോ.
ആമ്പൽപ്പൊയ്കയിൽ മിന്നാമിന്നികൾ
കൊച്ചു വിളക്കതു വീശുമ്പോൾ
സ്നേഹത്തിൻ കഥ പറയാനെത്തിയൊ-
രോണത്തുമ്പി തുളുമ്പുന്നു.
ഓണത്തുമ്പച്ചരിവതിനരികെ
തൊങ്ങലുകെട്ടി വലം വച്ചാടും
തെറ്റികൾ പിച്ചികൾ കാക്കപ്പൂവുകൾ
നിൻ പ്രിയസ്നേഹിതരാണല്ലോ.
ഓണപ്പെണ്ണേ നിന്നുടെ കൺകളിൽ
നീലനിലാവു പരക്കുമ്പോൾ
കുളിരും കാറ്റും ഉടുതുണിയാലുടൽ
മൂടിക്കൊണ്ടുമിരിക്കുന്നു.
ഉടലിൻ വൃത്തിവിശുദ്ധികളറിയും
വയലതു കണ്ടു ചിരിക്കുമ്പോൾ
അലിവിൻ നാഭിയിൽ നിന്നുമുയിർത്തൊരു
കിരണം വന്നു പതിക്കുന്നു.
കിരണത്തിന്മേൽ കരണം മറിയും
കതിരവനരികത്തെത്തുമ്പോൾ
അരമണികെട്ടിത്തുള്ളും ക്ടാത്തികൾ
കവിതക്കടലിലിറങ്ങുന്നു.
------------------------------------------

സ്വപ്നങ്ങള്‍ പൊള്ളുമ്പോള്‍../ ശ്രീലത എസ്.ഹരിപ്പാട്

ഇരുട്ടിനോടൊപ്പമുലാത്തുന്ന
ചില സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്
പിറകേയെത്തി
വലിച്ചടുപ്പിച്ചു കളയും വല്ലാതെ.
കുടഞ്ഞെറിയുക,
വെട്ടമിറ്റുന്ന വഴിയേ നടക്കുക ..
ഇരട്ടക്കട്ടിലില്‍ ചുളിവുകള്‍
വീഴ്ത്തുന്ന ചില സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്
പതിയെയെടുത്തു
പടിക്കു പുറത്താക്കുക,ഒരു
പൂച്ചക്കുട്ടിയെപ്പോലെ
ഓടിപ്പഴകിയ വരികളില്‍
ചൂണ്ടുപലകകളായുയരുന്ന സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്,
അള്ളുനിറഞ്ഞവ
പുതുവഴികളെന്നോര്‍ക്കണം,
ഭയക്കണം
നമുക്കു പോകാം,
മടുപ്പിന്‍റെ പതിവു വഴികളില്‍,
ഒരേ ജാലകക്കാഴ്ചയില്‍,
മരങ്ങള്‍ വീടുകള്‍ കിളികള്‍
വായു വെള്ളംമണ്ണ്
ഒന്നുംസ്വന്തമാക്കാതെ,
ഭാരമില്ലാ യാത്രകളിലേക്ക്...
----------------------------------------

ചന്ദ്രന്‍ വീണുകിടക്കുന്ന ജലാശയം / കളത്തറ ഗോപന്‍

കുഞ്ഞ് മുങ്ങിമരിച്ചിട്ട് ഏറെ നാളായി.
രാത്രിയില്‍
കുന്നിന്‍റെ ഉച്ചിയില്‍
ഒരാള്‍ കിടക്കുന്നു.
കാറ്റ് മെല്ലെമെല്ലെ
അയാളെ ഉറക്കി.
അപ്പോള്‍
അയാള്‍ ഒരു സ്വപ്നംകണ്ടു:
മേഘത്തിന്‍റെ ചിറകിലേറി
ഒരു സഞ്ചിനിറയെ
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ഇറുത്തെടുത്ത്
ചന്ദ്രനിലെത്തി
അവിടെനിന്നു ചന്ദ്രന്‍ വീണുകിടക്കുന്ന
ജലാശയം ഏതെന്നു
തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തി
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ വാരിവിതറുമ്പോള്‍
കുന്നിടിക്കുന്ന
കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദം.
അയാളുണര്‍ന്നു
ഓടിയോടി
പാടത്തിന്‍റെ നടുവില്‍ ചെന്നുകിടന്നു.
കാറ്റ് പിന്നെയും വീശിവീശി
അയാളെ ഉറക്കി.
അപ്പോഴുംകണ്ടു ഒരു സ്വപ്നം:
പൊടുന്നനെ
ഒരു വീട് കൂണിന്‍റെ ആകൃതിയില്‍ മുളച്ചുവന്നു
ഓരോരോ സ്റ്റെപ്പും
ഓടിയോടിക്കയറി
ഒടുവിലത്തെ നിലയിലെത്തി
ചന്ദ്രന്‍ വീണുകിടക്കുന്ന കുളം കണ്ടു.
അതില്‍ മരിച്ചുപോയകുഞ്ഞ്
ഓളങ്ങള്‍ ഇള്ക്കിക്കൊണ്ട്
മുങ്ങി നിവരുമ്പോള്‍
ടിപ്പര്‍ലോറി മണ്ണിടിക്കുന്നശബ്ദം..
സ്വപ്നം മുറിഞ്ഞു.
-------------------------------------

കാക്കകള്‍ / സച്ചിദാനന്ദന്‍

ഒന്ന്

കുട്ടിക്കാലത്ത് കാക്കകള്‍ക്ക്
മരിച്ചവരുടെ മുഖച്ഛായയായിരുന്നു.
ബലിയിട്ട് അമ്മ കൈ കൊട്ടുന്നതും കാത്ത്
മരണംകൊണ്ടു ക്ഷീണിച്ച മുഖങ്ങളുമായി
അവര്‍ മുറ്റത്തെ പുളിമാവിന്‍ കൊമ്പിലിരുന്നു.
സ്വര്‍ഗ്ഗം വളരെ ദൂരെയായിരുന്നു ,
ദൈവം നിശ്ശബ്ദനും.
ബലിച്ചോറുണ്ടു തിരികെപ്പറക്കുമ്പോള്‍
അമ്മൂമ്മ മുത്തച്ഛനോടു പറഞ്ഞു:
'മരിച്ചിട്ടും മനുഷ്യരുടെ ആശ്രിതരായി
കഴിയേണ്ടിവരിക
എത്ര ഭീകരമാണ് ! '
രണ്ട്
വലുതായതോടെ കാക്കകള്‍ക്ക്‌
തത്ത്വചിന്തകരുടെ മുഖച്ഛായ കൈവന്നു.
പകല്‍ മുഴുവന്‍ അവര്‍
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ ഉത്കണ്ഠയെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചു.
രാത്രി മനുഷ്യസാദ്ധ്യതകളുടെ അതിര്‍ത്തിയായ
മരണത്തെക്കുറിച്ചോര്‍പ്പിച്ചു.
എന്‍റെ തലമുറയുടെ കൗമാരം
അങ്ങനെ നിദ്രാരഹിതമായി.
ശൂന്യതയുടെ വിരലടയാളംപോലും
ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ നാട്ടുവഴികള്‍പോലെ
പരിചിതമായിരുന്നു.
മരണത്തെ ഞങ്ങള്‍ ഗ്രാമത്തിനു കാവലായ
കായലിനെയെന്നപോലെ തൊട്ടു.
ചിലര്‍ നനഞ്ഞ കൈത്തണ്ടകളില്‍ നിന്ന്
വാച്ചുകളൂരിയെറിഞ്ഞ്
അതിന്‍റെ ഇരുണ്ട ഗഹ്വരങ്ങളിലേക്കാണ്ടിറങ്ങി .
ഉയര്ന്നു വന്ന ജ്വരത്തിന്‍റെ കുമിളകള്‍
മന്ത്രിച്ചതിത്രമാത്രം ,
'പിതൃക്കളുടെ ചെളിയില്‍
ഒരു താമരയും വിരിയുന്നില്ല .
ദൈവത്തിന്‍റെ തലയോട്ടിയില്‍
ഒരു തവള താമസമാക്കി ---
ക്രോം, ക്രോം : ഒന്നുമില്ല, ഒന്നുമില്ല. '
മൂന്ന്
താമരകള്‍ വിരിഞ്ഞത് താഴ്വരയിലായിരുന്നു
കാലുകളില്‍ നൃത്തമായിരുന്നു.
കാടുകളില്‍ സ്നേഹവും.
സ്വപ്നം മുഴങ്ങുന്ന ഹൃദയങ്ങള്‍ പെരുമ്പറകളാക്കി
ഞങ്ങള്‍ പുരമുകളില്‍ കെട്ടിത്തൂക്കി.
പിതൃക്കളുടെ മഞ്ഞുരുകി ,
മുക്തിയുടെ ശിരസ്സ് ആദ്യമായി
ഞങ്ങളില്‍ തെളിഞ്ഞുകണ്ടു.
കര്ഷകന്നുള്ള കിരീടം മേഘങ്ങളില്‍ തിളങ്ങി.
പെട്ടെന്നാണ് കാക്കകള്‍
രാത്രികളായി വന്നിറങ്ങിയത്.
ഞങ്ങളിലേറ്റവും നല്ലവരെ
അവ റാഞ്ചിക്കൊണ്ടുപോയി.
അവരുണ്ടായിരുന്നിടത്ത്
ഒരു വട്ടം ചോരമാത്രം ബാക്കിയായി.
രക്തസാക്ഷികളുടെ വിധിയെ പരിഹസിച്ച്
കാക്കകള്‍ പോയ്‌മറഞ്ഞ ഇരുണ്ട ആകാശം നോക്കി
ഞങ്ങള്‍ വഴിയറിയാതെ പകച്ചുനിന്നു.
നാല്
ശുദ്ധചിന്തയില്‍ രക്ഷയില്ല ,
ശുദ്ധസാവേരിയില്‍ സ്വര്ഗവുമില്ല.
കറുത്ത ചിറകടിക്കു കീഴിലിരുന്ന്
അവശേഷിച്ചവര്‍ അന്യോന്യം
മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു,
ആ ശ്രമത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഭ്രാന്തുപിടിക്കുന്നു,
വെറുപ്പ്‌ ഞങ്ങളെ കീഴടക്കുന്നു.
ഏകാന്തമായ ഈ മുറ്റം പണ്ട്
ജനബഹുലമായ ഒരു പുഴയായിരുന്നു.
ഭ്രാന്തു മാറ്റുന്ന ജലം
അസ്ഥികൂടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഇന്നും കുരുങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ട് ,
ഒന്നു കുഴിക്കുകയേ വേണ്ടു.
അതു തളിച്ചു ഞാനെല്ലാവരെയും തിരിച്ചുവിളിക്കും.
രാജനെ, രമേശനെ, രാമകൃഷ്ണനെ,
സലീമിനെയും സനലിനെയും സുബ്രഹ്മണ്യദാസിനെയും
ജീവിതത്തിലേയ്ക്കും സ്നേഹത്തിലേയ്ക്കും.
അവരൊന്നിച്ചു കൈ കൊട്ടുമ്പോള്‍
ഞാന്‍ പുളിമാവിന്‍കൊമ്പിള്ല്നില്‍നിന്നു പറന്നെത്തും
കറുത്ത ചിറകുകളില്‍ പതിക്കുന്ന
ഭൂമിയുടെ വെളിച്ചം പറയും :
' മരിച്ചാലും,
മനുഷ്യരില്ലാത്ത ലോകത്തില്‍
കഴിയേണ്ടിവരിക എത്ര ഭീകരമാണ് ! '
കൈ കൊട്ടുവിന്‍, കൈ കൊട്ടുവിന്‍,
ജനങ്ങളുടെ ഉത്സവം ഇത്ര പെട്ടെന്ന്
മദ്ധ്യവയ്സ്കരുടെ ഗൃഹാതുരത്വമായ്ക്കൂടാ !
( 1984 )
---------------------------------------

റിയാലിറ്റി ഷോ / ചിഞ്ചു റോസ

സ്പോണ്‍സറെ കിട്ടാത്തത് കൊണ്ട്
പലവട്ടം നീട്ടി വെച്ചൊരു റിയാലിറ്റി ഷോയുടെ
 പരസ്യപ്പെടുതലാണിത് സുഹൃത്തേ ,
നിങ്ങളീ ചുവരില്‍ വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്

ഒരേയൊരു മത്സരാര്‍ഥിയായ ഞാന്‍
വിധികര്‍ത്താക്കളായ നിങ്ങളോരോരുത്തരേയും
ക്ഷണിക്കുകയാണ് പ്രിയപ്പെട്ടവരേ ..

അതെങ്ങനെയാവണമെന്നു
നിങ്ങളുടെ എസ് എം എസ് പോലെയാണ്

തേഞ്ഞു പോയ പ്രതീക്ഷയുടെ കുരുക്കിലോ
പൂത്തു പോയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ വിഷകുപ്പിയിലോ
ചാലു കീറി രക്തനദി സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടോ ആവാം
 ഇഷ്ടം പോലെ !

വരച്ച വരക്കും വട്ടത്തിനും ഉള്ളിലാവാതെ പോയ
വാക്കുകുഞ്ഞുങ്ങള്‍
എന്നോട് പിണങ്ങുമായിരിയ്ക്കും

ആത്മഹത്യാകുറിപ്പില്‍ ടാഗ് ചെയ്യപ്പെടെണ്ടവനെ
ഒരു രേഖ കൊണ്ട് ബ്ലോക്കിയതാണ്
അത് കൊണ്ട് അവന്‍ ഒന്നും പറയില്ല
പാവം ,നല്ലൊരു കുട്ടിയായിരുന്നെന്നു നാട്ടാര്
 മാര്‍ക്കിട്ടെയ്ക്കാം ,(കളവാണത്,ഉള്ളില്‍ കലാപത്തിന്‍റെ
വിത്ത്‌ കൊണ്ട് നടന്നവള്‍ ആണ്)
 ഞാനറിയാത്ത ഒന്നുമവള്‍ക്കുള്ളിലില്ലെന്ന്
അമ്മ ആണയിടും
(അസത്യമാണത് ഇന്നോളമെന്നുള്ളില്‍
വന്നു നിറഞ്ഞ വസന്തമാരുമറിഞ്ഞിരുന്നില്ല)

നിങ്ങളുടെ സമയമേതുമപഹരിക്കാതെ
വാര്‍ത്താചാനലിന്‍റെ ഒരരികത്തു കൂടെ
ഒരത്താഴസമയത്ത്
നെഞ്ച് പൊട്ടികൊണ്ട്ഞാനത് ചെയ്യും
മാര്‍ക്കിടാന്‍ നിങ്ങളെ ഓരോരുത്തരായിക്ഷണിക്കുന്നു ..
---------------------------------------------------------

കിളിമരം / ഷീജ വക്കം

കിളിമരമെന്നാല്‍
നിരന്ന ഞെട്ടിയില്‍
കിളികള്‍ പൂക്കുന്ന
പുതുമരമല്ല...
ഒരിക്കലെന്നച്ഛന്‍
ചെറിയ തോര്‍ത്തുമുണ്ടുടുത്ത്
വേര്‍ത്തു മേല്‍നനഞ്ഞ്
കോടാലി തറച്ചു വീഴ്ത്തിയ
പഴയൊരു മരം...
കരണ്ടു തീര്‍.,ന്നകം
തുളഞ്ഞു പൊള്ളയായ്
മറിഞ്ഞു വീഴുവാന്‍
ചെരിഞ്ഞ പാഴ്മരം
ചുവന്ന ഫ്രോക്കണി-
ഞ്ഞിരട്ടകള്‍ ഞങ്ങള്‍
കിളികിളിയെന്നു
കലമ്പി ചുറ്റിലും
മഴ പൊടിഞ്ഞപ്പോള്‍
കുലച്ച വാഴത-
ന്നില മുറിച്ചച്ഛന്‍
കുട ചൂടിത്തന്നൂ...
കിതപ്പുകള്‍ വെട്ടി-
ത്തുറന്ന പൊത്തുകള്‍-
ക്കകത്തെങ്ങും ഒരു
കിളിയില്ലാ,
മരം,വിറകുകൊള്ളിയായ്
എവിടെപ്പോയച്ഛന്‍?
മഴയിതാ വന്നീ-
യിലയെ നൂറായി-
പ്പിളര്‍ന്നു ഞങ്ങളെ
നനയ്ക്കയാണച്ഛാ..
(എരിയുമോര്‍മ്മതന്‍
ചുടലയില്‍,ഇന്നും
മരവുമച്ഛനുമിടകലരുന്നു).
------------------------------

തലയിണ / അമ്മു ദീപ

എന്നോളമറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്
അത് എന്നെ
നിന്നോളമലിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്
അത് എന്നില്‍.
കരയല്ലേയെന്ന്
കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്
കണ്ണുനീരില്‍
കുതിര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്.
ഉറങ്ങാതെ
കാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ട്
ഉറക്കില്ലെന്ന്
ഉറപ്പു തന്നിട്ടുണ്ട്.
ഉള്ളു നൊന്തപ്പൊഴൊക്കെയും
ഉണ്ണിയായിട്ടുണ്ട്
ഉമ്മ വെച്ചിട്ടുണ്ട്
ഉള്ളു തുറന്നിട്ടുണ്ട്
ഇക്കിളിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്
ഇടനെഞ്ചു തന്നിട്ടുണ്ട്
ഇപ്പോള്‍ വല്ലാതെ
മുഷിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു
എത്ര കഴുകിയാലും
ഇളകാത്ത കറ പുരണ്ടിരിക്കുന്നു
തുന്നിക്കൂട്ടുന്തോറും
അറ്റുപോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു
ഇനി ഉപേക്ഷിക്കുന്നതെങ്ങനെ?
കുപ്പത്തൊട്ടിയിലോ
കാണാമറയത്തോ ഇരുന്ന്
അത് പിന്നെയും
എന്നെ സ്നേഹിച്ചാലോ?
-----------------------------------

അങ്ങിനെയങ്ങിനെ ../ അജിത.ടി.ജി

അങ്ങിനെയങ്ങിനെ
ഉരലിനരികിൽ ഉലക്ക ചാരിവെച്ച
നിസ്സംഗതയിൽ
കടലിനോളം ആഴമുള്ള നിശബ്ദത
വെറുതെ കിട്ടുമ്പോഴാണ്
ഒരു ചെമ്പരത്തിയിൽ
മുഖം ചേർത്തു പ്രണയിക്കുന്ന
ഒരു പുള്ളി പൂമ്പാറ്റയെ കണ്ടു കിട്ടുക.
അങ്ങിനെയങ്ങിനെ
ആ പൂമ്പാറ്റയുടെ നനുത്ത ചുണ്ടിൽ
പറ്റിപിടിച്ചിരുന്നേക്കാവുന്ന
കടുകോളം പോന്ന പൂമ്പൊടിയെ
മനസ്സിലിട്ടു മണക്കുമ്പോഴാണ്‌
കാവിനുള്ളിലെ പകലിരുട്ടിനൊപ്പം
കവിളിൽ തൂവിയൊരു
ഇത്തിരി സിന്ദൂരത്തിന്റെ
മധുരമിപ്പോഴും ബാക്കിയാണെന്നറിയുക .
അങ്ങിനെയങ്ങിനെ
പതുക്കെയാ ഇടം കവിൾ തലോടുമ്പോഴാണ്
നിര തെറ്റിയ പല്ലുകളിലെ വേദന
പാതിരാവിലെ ചുടലാൻ കിളിയെപ്പോലെ
കോന്തി വലിക്കുന്നത്
അങ്ങിനെയങ്ങിനെയാണ്
ഞാനെന്റെ
ഉപ്പുകോരി കുഴിഞ്ഞ നഖങ്ങളെല്ലാം
കടിച്ചു കീറുന്നത്...
വെറുതേ ചോര വരുത്തുന്നത്.
----------------------------------------------------

നക്ഷത്രം / സുധീർ രാജ്

ഓര്‍മ്മ വെച്ചതിനു ശേഷം
അമ്മയെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുമ്മ വെച്ചത്
ഇരുപതാം വയസ്സിലാണ്,
ഞാനാത്മഹത്യ ചെയ്യാനായുന്നതിനു
തൊട്ടു മുന്‍പ് .
ആലിംഗനമല്ലായിരുന്നു അത്,
ആത്മാവില്ലാത്തവന് അഭയം .
വേനലിനോട് മഴ ചെയ്യുന്നതെന്തെന്നും,
നദികളെയും സമുദ്രങ്ങളെയും
നമ്മളമ്മയെന്നു വിളിക്കുന്നതെന്തെന്നും
അന്നാണ് ഞാനറിഞ്ഞത് .
കരളില്‍ കവിത കടയുന്നവന്റെ
അപസ്മാരങ്ങള്‍ക്ക് കൂട്ടിരുന്നവള്‍.
തടവിലാക്കപ്പെട്ട സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ തന്‍
ചിത്തരോഗാശുപത്രി
വരാന്തയിലൊറ്റയ്ക്കിരുന്നവള്‍.
വറുതിയുടെ കനല്‍ക്കാട്ടിലൂടെ
കണ്ണീരുരുക്കി മുത്താക്കിയച്ഛന്റെ
ശൂന്യമാം ഹൃദയം പിളര്‍ന്നതില്‍
ജീവന്‍റെ നൊമ്പരം തളിര്‍പ്പിച്ചവള്‍
സഹന സമുദ്രങ്ങള്‍ താണ്ടി
സകല യുദ്ധവുമൊറ്റയ്ക്ക് ജയിച്ചവള്‍
അവള്‍ തോറ്റു പോയ ഒരേയൊരു യുദ്ധം
അത് ഞാനാണ് .
രാമായണത്തില്‍ നിന്നും മൂലധനത്തിലേക്കും
പരുമലതിരുമേനിയില്‍ നിന്നും
ബീമാപ്പള്ളിയിലെക്കും നേര്‍രേഖകള്‍ വരയ്ക്കുക
അവളുടെ കരളിലടിഞ്ഞ കറുത്ത പൊട്ടുകള്‍
നേരിന്റെ നട്ടെല്ലുകൊണ്ടു പൂരിപ്പിക്കുക .
നിങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടുന്നതൊരു നക്ഷത്രമായിരിക്കും,
തിളങ്ങുന്ന ഒരു നക്ഷത്രം!
-------------------------------------------------

ഉമ്മ / കെ.വി.സക്കീർ ഹുസൈൻ

പുക നിറഞ്ഞാൽ
അടുക്കളയിൽ കാണില്ല ഉമ്മയെ.
നനവിനെ ഊതി മന്ത്രിച്ച്‌
അകത്തെ നിശ്വാസം
അടുപ്പോളം ചെല്ലുന്നുണ്ടാകും.
ആയുസ്സോളം നീളം കൂടിയ
ചുണ്ടുകളാൽ
പിറക്കും മുൻപേ
ഉണർന്നു കാണും
ഉടുമുണ്ടില്ലാത്ത
അയക്കോറ പോലെ
ഉറിയിലാടും അടുക്കളയെ.
എന്നാലും ഇല്ലാത്തത്‌ പെരുപ്പിച്ച്‌
കത്തിക്കില്ല എന്റെ ഉമ്മ.
വിഭവം നിരന്നാൽ
ഉള്ളം പീടയുന്നുണ്ടാകും
പഴിയെ പേടിച്ച്‌
പേടിച്ച്‌
അമ്മിക്കല്ലിൽ ഇഴഞ്ഞ്‌
അയലിൽ ഉലഞ്ഞ്‌
വെളുക്കാതെ അലക്കുകല്ലിലും
അന്തിപ്പാതിരയ്ക്ക്‌
കിണറ്റുവക്കിൽ
ജീവിത ആഴങ്ങളെ
കരക്കെത്തിക്കാൻ
ഏന്തി ഏന്തി വലയുന്നുണ്ടാകും.
-----------------------------------