എന്റെ രാഷ്ട്രീയം / മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണൻ

എന്റെ രാഷ്ട്രിയം
ഒരു വിത്തിൽ നിന്ന് നേരിട്ടു കിളിർക്കുന്നു,
ഇരുമ്പയിരിൽനിന്ന് ഉലയിലേക്കും
ആയുധത്തിലേക്കും പടരുന്നു,
ഒരു മുട്ടയുടെ മഞ്ഞക്കരുവിൽ നിന്ന്
വെളിച്ചത്തിന്റെ അരാജകത്വത്തിലേക്ക് കൊക്കെടുക്കുന്നു.
എന്റെ മോതിരവിരൽ
നൂറു മോതിരത്തിന്റെ വധുവായൊരു ഞാഞ്ഞൂളാകുന്നു...
മണ്ണിന്നടിയിൽ അതിനു വഴിയറിയാം.
എന്റെ രാഷ്ട്രീയം ഒരു വിവാഹമാകുന്നു,
ആത്മാവും വിശപ്പും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം.
എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും കൂട്ടി ഘടിപ്പിച്ചുണ്ടാക്കിയ
ഒരൊറ്റ ജീവിയാകുന്നു ഞാൻ.
മഴയത്ത് വളപ്പിലെയും ,വയലിലെയും
മാളങ്ങൾ നിറയുമ്പോൾ
മെത്തയിൽ ഞാൻ തിരിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു
തീൻമേശയിലെത്തുന്ന ഓരോ മുട്ടയപ്പത്തിലും ഞാൻ പൊരിയുന്നു
ഓരോ പാമ്പും എന്റെ  ദീർഘോച്ഛ്വാസമാകുന്നു.
തെരുവിൽ മലർത്തിയടിക്കപ്പെടുന്ന ഓരോ പെണ്ണിലും
എന്റെ പൊക്കിൾക്കൊടി മുറിയുന്നു,
ഓരോ ചെന്നായയും എന്റെ വിശപ്പാകുന്നു,
കാട്ടിൽ കൊല്ലപ്പെടുന്ന ഓരോ പോരാളിയിലും
പ്രകൃതി പോലെ ഞാൻ നിറയുന്നു,
ഓരോ കാരാഗൃഹവും  എന്റെ ദുശ്ചരിതമാകുന്നു,
ഓരോ മനുഷ്യനും എന്റെ മുഷ്ടിയാകുന്നു,
ഓരോ മൗനവും എന്റെ മരണമാകുന്നു;
എന്റെ രാഷ്ട്രീയം ഭൗമികമാകുന്നു-
എല്ലാ രാഷ്ട്രങ്ങളും കൊഴിഞ്ഞാലും
ഒരൊറ്റ പുഴുവിന്റെ അവകാശത്തിനുവേണ്ടി
അതു തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും....

അപായഗ്രന്ഥി / ജയദേവ് നയനാർ

കാറ്റു കീറുന്ന
മേഘത്തുണ്ടുകളെ
കൂട്ടിത്തുന്നുന്ന
പണിയായിരുന്നു.
വാഴക്കയ്യിലിരുന്ന്
നൃത്തം പഠിപ്പിച്ച്
കീറിത്തുന്നുമായിരുന്നു.
ഇരുട്ടിൽ വിടരുന്ന
പൂക്കൾക്ക് ഓരോ നിറം
കൂട്ടിക്കൊടുക്കുമായിരുന്നു.
മീനുകളെപ്പെറാത്ത
മച്ചിക്കുളങ്ങൾക്ക്
ദത്തു നിൽക്കുമായിരുന്നു.
ഓരോ ഉമ്മയ്ക്കും
കണ്ണsക്കുമായിരുന്നു.
.
പിന്നെയെന്തായിരുന്നു.
ഉറുമ്പുകളുടെ കൂട്ടിൽ
കടിപ്പെരുന്നാളിന്
കാണിക്കയായിരുന്നു.
മെലിഞ്ഞ പുഴകളെ
കടലിൽ നീന്താൻ
ലൈസൻസ്
എടുത്തുകൊടുപ്പായിരുന്നു.
മടങ്ങാൻ വൈകുന്ന
കിളികൾക്കായ്
രാത്രി മുഴുവൻ
ഓട്ടോ ഓടിച്ചിരുന്നു.
.
ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്.
ഇനിയെന്നാൽ
മുറ്റത്തുണക്കാനിട്ട
ആ മഴവില്ലിന്റെ
നടുവൊന്ന്
നീർക്ക്.
___________________

എന്തു പറ്റിയെന്നു ചോദിക്കുന്നു / ഡോണ മയൂര

വേരിനുള്ളിൽ
കാറ്റൊളിപ്പിച്ച പൂവു പോൽ
നെഞ്ചിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ച
രഹസ്യമിത്ര സ്പഷ്ടമായ്
തെളിച്ചെടുത്ത് പുറത്തുകാട്ടുന്നത്

ചത്തുപോയൊരു
അനാഥജീവിയെ
ഒരൽപം മണ്ണുമാന്തി
കുഴിച്ചിട്ടതിനു മേൽ
എടുത്തു വച്ച
കല്ലുകൾ പോലെ
ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു
കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളും

വിരഹം കാർന്നു തിന്ന
ശരീരത്തിലിപ്പോഴും
ഒരൽപ്പം ബാക്കിയായി
പിടയ്ക്കുന്ന പ്രാണനും.

കൊഴിഞ്ഞു പോയതിൻ
ബാക്കിയിൽ നോക്കി
എന്തു പറ്റിയെന്ന് ചോദിക്കുന്നു.
_______________________________

ഇട്ടെറിഞ്ഞ് പോയ വീട് / അനസ്‌ ബാവ

അച്ഛൻ
ഇട്ടെറിഞ്ഞു പോയ
വീട്ടിലെ കുട്ടിക്ക്,
ആകാശത്തോളം
വലിപ്പത്തിൽ
അമ്മയുടെ
കരുതലുണ്ടാകും.

അരിവാള് തുടച്ച്
കാട്ടുപുല്ലിന്റെ മണം             
മായ്ച്ച്,കാലിലെ മണ്ണ്
കളയാനുള്ള നേരം
വേണമെന്നു മാത്രം.

അച്ഛൻ ഇട്ടെറിഞ്ഞു                              
പോയ കുട്ടിയുടെ വീടിന്,
ഉറക്കം നടിച്ച് ഉറങ്ങാതെ
കിടക്കുന്ന കനലിന്റെ
കാവലുണ്ടാകും.

വില കുറഞ്ഞ
പൂട്ടുണ്ടാവും,
അരയാത്ത
അമ്മിയുടെ പിറകിൽ
ചാവി പൂഴ്ത്താനുള്ള
പഴുതുണ്ടാവും.

കിണറോളം കുഴിഞ്ഞ
കണ്ണിൽ, മാനത്തോളം
ഉയത്തിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ
പട്ടമുണ്ടാകും.

നിസ്സഹായതകൾ                  
ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച
പെട്ടിയുണ്ടാകും,
നനയാതെ സൂക്ഷിച്ച
രസീതികളുണ്ടാവും.

അച്ഛൻ ഇട്ടെറിഞ്ഞു                        
പോയ വീട്ടിൽ അച്ഛനെ            
പഴിച്ചാലും അക്ഷരം                        
മിണ്ടാത്ത കുട്ടികളുണ്ടാവും.

കെട്ടുപോയിട്ടും മാറ്റാത്ത          ബൾബുകളുണ്ടാവും,             
മാസം മറിഞ്ഞിട്ടും                  
മറിച്ച് വെക്കാത്ത                    
കലണ്ടറുണ്ടാവും.

മേൽക്കൂരയോളം
വലിപ്പത്തിൽ ചോർച്ചയിൽ
ഓട് കുത്താനുള്ള
വടിയുണ്ടാകും.. പാമ്പിനെ
കരുതി മുളങ്കോലുണ്ടാവും.

തവിയുണ്ടാവും
തകരമുണ്ടാവും
വഴിയിലേക്ക് തുറന്ന
ജനാലകളുണ്ടാവും
വരുന്നവർക്കെല്ലാം
കാല് തുടക്കാൻ
നുരുമ്പിയ ഉടുപ്പിന്റെ
മുറിയുണ്ടാവും..

ഇടക്കിടക്ക്..                     
മഴുപോലെ മൂർച്ഛയുള്ള
നിശബ്ദതയുണ്ടാവും,
മഴ പോലെ കനത്ത
ഒച്ചകളുണ്ടാവും.

അച്ഛൻ ഇട്ടെറിഞ്ഞു                        
പോയ വീട്ടിലെ കുട്ടി
മക്കളെ തോളീന്നിറക്കാത്ത
അച്ഛനായിരിക്കും..

അവന്റെ അമ്മ,                       
നിറങ്ങൾ വിരിച്ചുറങ്ങുന്ന
ദൈവമായിരിക്കും.
__________________________

കവിതേ..... / ഉമാ രാജീവ്

കഴുത്തറ്റം വരളുമ്പോൾ
തുടം കോരി മോന്താനും

അകത്തുള്ളം പുകയുമ്പോൾ
എടുത്തങ്ങു ചാടാനും

അടിമുടി പെരുക്കുമ്പോൾ
തടം കോരി തേവാനും

അടങ്ങാത്ത പൊടിപൊങ്ങി
മനസ്സറ്റം മറയുമ്പോൾ
പാള കോട്ടി വിരൽ വീശി
തളിച്ചിട്ടൊന്നമർത്താനും

ഉരുൾപൊട്ടും  കലക്കത്തിൻ 
കറ നീറ്റി തെളിയൂറ്റി-ഇരു
ചെറുമിഴി ചെപ്പിലേക്കു
ചാലു കീറി തിരിക്കാനും

ഉള്ളിലുള്ള മൺ നനവേ........
___________________________

നിലാവിന്റെ ആട്ടം രണ്ടാം ദിവസം / ബൈജു മണിയങ്കാല

ആരുടെ ഭൂപടമാണ്
വേദനയുടെ കാത്

എഴുതിയിട്ട്
തീരുന്നതിന് മുമ്പ്
എഴുതിയിട്ടില്ല
എന്ന് പേരിടുന്ന
കവിത പോലെ
ജീവിതം

ധ്യാനത്തിന്റെ കതക് ചാരി
പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങുന്ന
പൂമ്പാറ്റയിലെ ബുദ്ധൻ

ആരോ തരിശ്ശിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന
'ഉപമ' പോലെ
ഒരാൾ

ഓരോരോ മരങ്ങളായി
ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നു
വീട് മാറിക്കയറിയ കാട്

അതിന്റെ തെളിവ് പോലെ
പോകുന്നതിന്റെ
തൈകളാവുകയാണ്
കാലടികൾ..

നടന്നുപോകുന്ന
തെരുവിന്റെ ഓരത്ത്
കുരുവികൾ കൂടുവെച്ച
ട്രാഫിക്ക് സിഗ്നൽ

അതിനും
തൈയ്കളുണ്ട്
ഒരു പക്ഷേ എന്ന നിറങ്ങളിൽ

പച്ച കത്തിമാറും മുമ്പ്
ഇൻഡിക്കേറ്ററിൽ നിന്നും
ഇറ്റുവീഴുന്ന
ചുവപ്പിന്റെ ചാറോടെ
പുഴുതെടുത്ത്
വീട്ടിലോട്ട് കയറുന്ന വഴിയിൽ
കുഴിച്ച് വെയ്ക്കുന്ന
വാഹനങ്ങൾ

ഇരുട്ട് കാണികളാവുന്ന
ചലച്ചിത്രമാകുന്നു
രാത്രി

ഓരോരുത്താരായി
കാണികൾ
ഇടയ്ക്ക്
ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നു എന്ന് മാത്രം

ഒരു ഉടൽ മാത്രം
ഇടവേള പോലെ
ഉപമയില്ലാതെ
ബാക്കിയാവുന്നു...
_______________________

.

പിന്നീട് നിശബ്ദമാകുന്ന ചിലവയെക്കുറിച്ച്../ സ്മിത ഗിരീഷ്

കുന്നിൻ മുകളിൽ,
ഉറഞ്ഞമർന്നൊരു
ഒറ്റമരത്തിന്റെ
ധ്യാനാവസ്ഥയിലായിരുന്നു....
തായ് തടിയിൽ
നിന്നു പോലും
പൂ വിരിഞ്ഞതോ,
പൂക്കൾ താനേ പൊഴിഞ്ഞ്
മലയെ പുതപ്പിച്ചതോ,
ചേർന്നു പടർന്ന വള്ളികൾ
ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു കണ്ണുകൾ
കോർത്തുകെട്ടിയതോ
അറിഞ്ഞതേയില്ല...!
പക്ഷേ, അത്രമേൽ
തണുത്ത വിരലുകൾ തൊട്ട്
വേരുകളെ നനച്ചൊഴുകിയ
ചാലുകളുടെ ചിരിയലകളും,
തലയ്ക്കുമീതേ
കുസൃതിയോടെ പറന്നു
കളിച്ചിരുന്ന
പക്ഷികളുടെ പാട്ടുകളും
കേൾക്കാതായപ്പോഴാണ്,
ഞെട്ടിയുണർന്നതും
പിന്നീട് നിശബ്ദമായി
പ്പോയ ചിലവയെ
ക്കുറിച്ചോർത്ത്
ആദ്യമായി
ഇലകൾ കൊഴിച്ചതും.......!
__________________________

തുന്നൽക്കാരൻ / ടി.പി.രാജീവൻ

അപ്പുക്കുട്ടി ഒരു തുന്നൽക്കാരൻ
അടുപ്പമുള്ളവർ അയാളെ
അപ്പു എന്നും കുട്ടി എന്നും വിളിക്കും,
എന്തു വിളിച്ചാലും
അയാൾ വിളികേൾക്കില്ല.

കവലയിൽ
റേഷൻകട, അമ്പട്ടക്കട
ചായക്കട, വായനശാല...
അവക്കിടയിലോ പിന്നാമ്പുറത്തോ
അപ്പുക്കുട്ടിയുടെ തുന്നൽക്കട,
കട ഒരു സങ്കൽപ്പം.

വംശനാശം വന്ന
ഏതോ ജീവിയുടെ ഫോസിൽ പോലെ
ഒരു ആദ്യകാല തുന്നൽയന്ത്രം മാത്രം കാണാം,
ചിലപ്പോൾ അതും കാണില്ല.

പകൽസമയങ്ങളിൽ
അപ്പുക്കുട്ടിയെ
ആരും അവിടെ കാണില്ല.
കണ്ടാൽതന്നെ തിരിച്ചറിയുകയുമില്ല.
കാരണം, അയാളെ ആരും
ഇന്നേവരെ പകൽവെളിച്ചത്തിൽ
കണ്ടിട്ടില്ല.

ഉടുപ്പ് തുന്നേണ്ടവരുടെ അളവെടുക്കാൻ
അപ്പുക്കുട്ടി വീടുകൾ കയറിയിറങ്ങുക
പകലാണ് എന്നാണ് പറയുന്നത്.

അത് സത്യമായാലും
കെട്ടുകഥയായാലും
ഇന്നലെ എന്നെക്കാണാൻ
അപ്പുക്കുട്ടി വന്നു,
ഞാനറിയാതെ എന്റെ അളവുകൾ
അടിമുടിയെടുത്തുപോയി.

ഇന്ന് നേരം പുലർന്നപ്പോൾ
സ്വപ്നത്തിൽ പോലും
ഞാൻ അണിയില്ല എന്ന് കരുതിയ
ഒരു പുത്തൻ ഉടുപ്പണിഞ്ഞു
ഞാൻ കിടക്കുന്നു.

രാത്രിയാണത്രെ
അപ്പുക്കുട്ടിയുടെ തുന്നൽ ,
മണ്ണിരകളും ഇരുതലമൂരികളും
ഭൂമി ഉഴുതു മറിക്കുന്നതു പോലെ.
_______________________________

വരക്കാന്‍ ഏറ്റവും കടുത്ത ചായം വേണ്ടിവരുന്ന ചില നിസ്സഹായതകളുമുണ്ട് കൂട്ടത്തില്‍ /ജയദേവ് നയനാർ

ഒരു കൂട്ടം മേഘത്തുണ്ടുകള്‍ നടക്കാനിറങ്ങിയതുപോലുള്ള
വഴിയില്‍ ഒറ്റയ്ക്കു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു കുന്നിന്‍റെ
അവസ്ഥ എത്ര വാക്കില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ കൃത്യമാവും
എന്ന കണക്കൊന്നുമിതുവരെയാരും
എടുത്തുകാണില്ല. മേഘത്തുണ്ടുകള്‍ പോലെ
വാക്കുകള്‍ വാരിയെറിയണം എന്നു പറഞ്ഞാലും
ഒരു കണക്കൊക്കെ വേണ്ടേ എന്നു ചോദിക്കും
താഴ്വരയില്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന തണല്‍മരങ്ങള്‍.
അവയ്ക്കടിയിലൂടെയാണ് മേഘത്തുണ്ടുകള്‍
നടന്നുപോകേണ്ടത് എന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല.
തൊട്ടടുത്തു തന്നെയാണ് ഒറ്റക്കുന്നു നില്‍ക്കുന്നത്.
.
ഒറ്റക്കുന്നിനോടു നേരിട്ടു ചോദിക്കാമെന്നു കരുതും.
എന്നാല്‍ ഒന്നും മിണ്ടില്ല അത്. മണ്‍കാതുകള്‍
അത്രയും ബലമായി അടച്ചുപിടിക്കും.
അതു മനസിലൂഹിക്കുന്നതെന്തെന്ന്
മരങ്ങള്‍ക്കറിയാം. പറയില്ല.
അതു ഒളിച്ചുപിടിക്കുന്നതെന്താണെന്ന്
മരങ്ങള്‍ക്കറിയാം. തുറക്കില്ല.
ഇത്തരം അയഥാര്‍ഥവും ഭാവനാപരവുമായ
കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുമാത്രമെന്തിന്
ആശങ്കപ്പെടണമെന്നു ചോദിക്കുന്നുണ്ടാകും
.
ഭാവനാപരമായ കാര്യങ്ങളും ചോദിക്കപ്പെടാനുള്ളതാണ്
എന്നറിയികിലും ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ച്
ഒരു വൈകുന്നേരത്തെ നിറംകെട്ടതാക്കേണ്ട
എന്നു വിചാരിച്ചിട്ടായിരിക്കും ചിലപ്പോള്‍.
അല്ലെങ്കില്‍ എല്ലാ ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരമില്ല
എന്നറിയുന്നതു കൊണ്ടായിരിക്കും.
.
ഒരു കൂട്ടം മേഘത്തുണ്ടുകള്‍ നടക്കാനിറങ്ങിയതുപോലുള്ള
വഴിയില്‍ ഒറ്റയ്ക്കു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണ്
എന്‍റെ പ്രാര്‍ഥനകളത്രയും.
ഒരിക്കലും ചോദിക്കാത്തത്.
ഒരിക്കലും ഉത്തരം കിട്ടാത്തത്.
.
അങ്ങനെയുള്ള മറ്റു പ്രാര്‍ഥനകളും കാണുമായിരിക്കും.
ഇതുവരെ കണ്ടുമുട്ടാത്തത്.
എന്നാല്‍ ഉത്തരങ്ങള്‍ ഉള്ളത്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ  ഉത്തരങ്ങള്‍ കിട്ടുന്നത്.
എന്നാല്‍ അവയുടെ വഴിയില്‍
മേഘത്തുണ്ടുകള്‍ നടക്കാനിറങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരിക്കില്ല.
അവയൊന്നും ഒറ്റയ്ക്കു നില്‍ക്കുന്നുമായിരിക്കില്ല.
.
മുറിവുകളുടെ പരിസരങ്ങളാണ്
അതിനെ മാരകമാക്കുന്നതോ
മുറിവുകൂടി സ്മാരകങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കുന്നതോ.
എനിക്ക് എന്‍റെ മുറിവില്‍
ഒരു സ്മാരകം പണിയരുത്.

വീട് /അക്ബർ

എനിക്കു വീട്
മഴയ്ക്കും വെയിലിനും
വന്നു നിറയാനുള്ള
അവകാശം

എനിക്കു വീട്
മേല്‍ക്കൂരയില്ലാത്ത സ്വപനം
നിഷ്‌കളങ്കമായ കരച്ചിലിന്‍ ശംഖ്

ഞാന്‍ തന്നെ വീടെന്നും
നീയാണെനിക്കു വീടെന്നുമുള്ള
തര്‍ക്കത്തിലേക്ക്
പ്രളയം തരുന്ന ഔദാര്യം

ഇപ്പോള്‍
മഴയെനിക്കു വീട്
വെയിലെനിക്കു വീട്
കാട്, കവിത
വീടിന്
അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ പലത്

കാറ്റെനിക്ക് കനിവിന്‍ ഭിത്തി

ഞാന്‍
തറയും മേല്‍ക്കൂരയുമില്ലാത്ത
ആകാശജന്മം

പ്രണയമില്ലാതെയായ നാൾ / റഫീക്ക്‌ അഹമ്മദ്‌

പ്രണയമില്ലാതെയായ നാൾ സകലതും
തിരികെയേൽപ്പിച്ചു പിന്മടങ്ങുന്നു ഞാൻ
ജനലരികിൽ നിന്നിളവെയിൽ കൈത്തലം
പതിയെ പിൻവലിയ്ക്കുന്നതു മാതിരി.

ഇലകളിൽ നിന്നെടുത്തൊരു ഹരിതകം
മഴയുടെ ജലസാന്ദ്രമാം സൗഹൃദം
വിരലിലാദ്യം തൊടുമ്പോൾ പടർന്നൊരു
വിവരണാതീത വൈദ്യുതീകമ്പനം
പ്രണയമില്ലാതെയായനാൾ സകലതും
തിരികെയേൽപ്പിച്ചു പിൻമടങ്ങുന്നു ഞാൻ.

അതിരെഴാത്ത നിശീഥത്തിലെവിടെയോ
വിളറിവീഴും നിലാവിന്റെ സുസ്മിതം
മിഴികളിൽനിന്നു മിന്നലായ്‌ വന്നെന്റെ
മഴകളെ കുതികൊള്ളിച്ച കാർമ്മുഖം
പ്രണയമില്ലാതെയായനാൾ സകലതും
തിരികെയേൽപ്പിച്ചു പിന്മടങ്ങുന്നു ഞാൻ.

പ്രണയമില്ലാതെയായനാൾ സകലതും
തിരികെയേൽപ്പിച്ചു പിന്മടങ്ങുന്നു ഞാൻ
തിരയഗാധങ്ങളിൽ നിന്നു ചിപ്പികൾ
കരയിൽ വച്ചു മടങ്ങുന്നതു മാതിരി.
__________________________________

ഊഴം / വിജയലക്ഷ്മി

അപമാനിക്കപ്പെട്ട മൃതദേഹം
രാത്രിയില്‍ എന്നോടു പറഞ്ഞു ;

കണ്ടില്ലേ ,
എന്‍റെ കൈകളില്‍ ചേര്‍ത്തുവച്ചത് ?
അല്ല ,
ആ തോക്ക് തീര്‍ച്ചയായും എന്‍റെതല്ല .
എനിക്കു വെടിയുണ്ടകളെ അറിയില്ല ,
എന്‍റെമേല്‍ തറഞ്ഞതിനെ ഒഴികെ .
ആ ഡയറിക്കുറിപ്പുകളും എന്റേതല്ല ,
ഹിറ്റ്‌ലിസ്റ്റുകള്‍ വിളക്കിച്ചേര്‍ത്തവ .
കൊല്ലപ്പെട്ടുവെങ്കിലും
ഞാനൊരു വിഡ്ഢിയല്ല ,
എങ്കില്‍
എനിക്കും കാണണം ,
ഞങ്ങളുടെ പേര് ഹിറ്റ്‌ലിസ്റ്റില്‍ ചേര്‍ത്ത
എഴുതപ്പെടാത്തതിനാല്‍ അദൃശ്യമായ
ആ നാരകീയ ഡയറി.

***
മരിച്ചുചെന്നപ്പോഴാണറിയുന്നത് ,
ചീഞ്ഞതും അളിഞ്ഞതും
ഉണങ്ങിയതും പൊടിഞ്ഞതുമായ
മുറിവേറ്റ മൃതദേഹങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു ,
മരണശേഷം അവരുടെ വിരലുകളില്‍ ഉടക്കിവയ്ക്കപ്പെട്ട
തോക്കുകളെക്കുറിച്ച് ,
അതിനുശേഷം
ചിത്രങ്ങളെടുത്തു പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ച്
അവരെ അപമാനിച്ചതേക്കുറിച്ച് .
കാല്പനികങ്ങളായ ഡയറിക്കുറിപ്പുകള്‍

അവരുടെ പേരില്‍ എഴുതപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ച്
മൃതദേഹങ്ങള്‍ കളവ് പറയാറില്ല .
ഞങ്ങളാണ് സത്യം ,
ഞങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് സത്യം .
പക്ഷേ , മൃതദേഹങ്ങള്‍ക്ക്
എന്തുചെയ്യാന്‍ കഴിയും ?

കഴിയും
പകലുകളില്‍നിന്നു മായ്ച്ചു കളഞ്ഞ്‌
പത്രത്താളിലും വാര്‍ത്താബോര്‍ഡിലും
അത്താഴപ്പുറമെ അലസമായ
മിനിസ്ക്രീനിലും ചേര്‍ത്ത്
ജീവനറ്റുപോയ കിടപ്പിനെ
പലവട്ടം അപമാനിച്ചാലും
രാത്രി
കളവില്ലാത്ത കണ്ണാടികളില്‍ ഞങ്ങളുടെ ചോര
നിശബ്ദമായി തെളിഞ്ഞുവരും
ഉണര്‍ന്നെണീക്കുന്ന
ഓരോ ചെവിയിലും ചുണ്ടുചേര്‍ത്ത് ,
സൂര്യനുദിക്കും വരെയും അത്
മൃദുവായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും;
''ഉറങ്ങാതിരിക്കുക,
പുലരുന്നത്
നിങ്ങളുടെ ഊഴം "

അന്നമതം / ആര്യാ ഗോപി

സൂക്ഷ്മമായ് കൂട്ടിവായിച്ചാൽ
തിരിച്ചുകടിക്കാത്ത
എന്തിനേയും ഏതിനേയും
വായിലാക്കുന്ന ഒരു മിടുക്കുണ്ട്
മനുഷ്യന്‌.

മാനും മയിലും ആനയും ഒട്ടകവും
പോത്തും കാളയും പാമ്പും പട്ടിയും
പന്നിയും ആമയും കാടയും
കോഴിയും എല്ലാമെല്ലാം
മുപ്പത്തിരണ്ട് പല്ലുകൾക്കിടയിൽ
ചവച്ചരയ്ക്കപ്പെടും.

പക്ഷംചേരാത്തവർക്കും
പക്ഷംപിടിക്കുന്നവർക്കും
അന്നവിചാരം മുന്ന വിചാരമാകുന്നത്
വിശപ്പുണരുമ്പോൾ മാത്രം.

വിശപ്പിനുമുകളിൽ പരുന്തും പ്രാവും
പറക്കാതിരിക്കുന്നത് അങ്ങനെയാണ്‌.

ഉപ്പും മുളകും തേച്ച്
കരളും ഹൃദയവും പൊരിച്ച്
രുചിഭേദങ്ങളുടെ കലവറയിൽ
കടിച്ചുകീറുമ്പോൾ, ഓർക്കുക
അന്നമതം, തിന്നമതം.!

പഴയകവിത പൊളിച്ചത് വിൽക്കാനുണ്ട് / ശ്രീജിത്ത് അരിയല്ലൂർ

നോക്കൂ
ഓർമ്മകൾ കല്ലിച്ചു പോയ
ഈ വരികളെയെടുത്ത് ഉമ്മറപ്പടിയാക്കാം.

ആളുകൾ വെറുതെ വായിച്ചു വായിച്ചു
വലുതാക്കിയവയെക്കൊണ്ടു
കോലായ.

അന്തം വിടുവിച്ച ആ വരികളെയെടുത്ത്
മുൻവശത്തെ തൂണുകളാക്കാം.

ചിരിച്ചു കാണിച്ചവയെ എടുത്ത് ഓഫീസ് റൂം
കരഞ്ഞു കലങ്ങിവയെ എടുത്ത് ബെഡ് റൂം
കോരിത്തരിച്ചവയെ എടുത്ത് കോണിക്കൂട്

എത്ര വായിച്ചിട്ടും മതിയാവാത്തവയെക്കൊണ്ടു
അടുക്കളയൊരുക്കാം
ഓർത്തെടുക്കാവുന്ന വരികളെക്കൊണ്ട്
സ്റ്റോർ റൂം

വായിച്ചാൽ ഉള്ള് ശുദ്ധമാകുന്നവയെ എടുത്ത്
ശൗചാലയങ്ങൾ
വഴുക്കിപ്പോയ ആ വരികളെയെടുത്ത്
അടുക്കളപ്പടി
ഉള്ളു പൊള്ളിച്ചവതന്നെയാവട്ടെ മേൽക്കൂരയ്ക്ക്.

പാലുകാച്ചൽ വേണ്ട
രക്തം തിളച്ചൊഴുകട്ടെ
ഉപഹാരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കില്ലായെന്ന്
വലുതാക്കിത്തന്നെ എഴുതുക
പിന്നീട് പൊല്ലാപ്പെന്തിന് !
_________________________

കാഴ്ചപ്പുസ്തകം / മനു മാധവൻ

ഉടഞ്ഞ
വേനൽക്കണ്ണാടിയിൽ
മഴയുടെ
പെരുത്ത
സ്നേഹക്കണ്ണുകൾ.

കാറ്റിന്‍റെ
കുറുമ്പൻ കറക്കങ്ങളിൽ
നാണത്തിൽ വിടർന്നൊരു
മുല്ലപ്പൂമൊട്ട്.

ഒച്ചപ്പുടവ
ഊരിയെറിഞ്ഞ്
തണുത്തുവിറച്ച
ചില പിൻവിളികൾ.

നിലാവിന്
നീലനിറം കൊടുക്കാൻ
മദിച്ചു ചിരിച്ച
മഞ്ഞ ചന്ദ്രൻ.

മഴത്താഴില്‍
സൂര്യനെയൊളിപ്പിച്ച
ഒരു കറുമ്പൻ
മേഘക്കീറ്.

ജീവനെ
പതപ്പിച്ച്പ്പൊന്തിച്ച
മണ്ണിന്‍റെ  ചോപ്പൻപാട്ട്.

തൂവൽക്കൂടുവിട്ട്
കാവൽപ്പുരയിലൊളിച്ച
കുരുവിക്കുഞ്ഞ്.

നീറി ചത്തിട്ടും
പുതപ്പിച്ചു
പാത്തു വച്ചൊരു
പാവപ്പെണ്ണ്.

കാലം
തട്ടിയുരുട്ടി
ഉറക്കിയൊതുക്കിയ
പൊട്ടൻകല്ല്.

പിന്നെ
കണ്ടു നിറയാതെ
കണ്ണു നിറഞ്ഞു
മിണ്ടി മുറിഞ്ഞ
നീയും
ഞാനും.
__________________

തെളിവ് / എബിൻ ബാബു

ഹലോ
ഈ
ബസ് സ്റ്റോപ്പിനടുത്തെ
വാകച്ചോട്ടിൽ
പാർക്കുചെയ്തിട്ടുണ്ട്,
കാറ്റിന്റെ
ബൈക്ക്.

പൂക്കളുടെ ഹെൽമറ്റും
വച്ച്
ഉടലില്ലാത്ത
ഒരു ഗന്ധമത്
ഉടനെ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യും.

ഉണക്കക്കൊമ്പിന്റെ
കിക്കറുകളിൽ
നിന്ന്
ശബ്ദം
വമിച്ചുതുടങ്ങും.

ഇലകളുടെ
റിയർവ്യൂമിററിൽ
ദൂരസ്ഥമല്ലാത്ത
വെയിലുതെളിയും

വഴിയിൽവെച്ച്
ചിറകുകൾ
ചീകിയൊതുക്കിയ
കിളികളത്
നോക്കിനിൽക്കുന്നുണ്ടാവും.

ഹലോ
കേൾക്കുന്നില്ലേ
നീയൊന്നു
മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിനോക്കൂ
നമ്മുടെ
വീടിന്റെ
മതിലിൽ
ഒരു കാറ്റുവന്നിടിച്ചുചത്തതിന്റെ
വല്ല
അടയാളങ്ങളുമുണ്ടോ?
_______________________

ഒരു വിരലകലം / ഉമാ രാജീവ്

ഒരു കൈ പതുക്കെ ഇഴഞ്ഞു വന്ന്
ഒരുപാടിടങ്ങളിൽ തൊട്ടപോലെ
ഒരു നോട്ടം മുനവച്ചു കൂർത്തു നിന്ന്
ഓർമയിലേക്കൂളിയിട്ടപോലെ
ഒരു വാക്ക്, ഇല്ലൊരു മൂളൽ കൊണ്ട്
ഒറ്റത്തുരുത്തിൽ വേർപെട്ടപോലെ
ഒന്നുമില്ലാതെയും ഓങ്ങി വച്ചും
ഒരു ജന്മം കൂടെക്കിടന്ന പോലെ

ഒപ്പമുണ്ടെന്നതു തോന്നലാണോ?
ഒപ്പമാണെന്നതും തോന്നലാണോ ?

ഇടയിലൊരു വരി മാഞ്ഞുപോയ
ഇഷ്ടകവിതയായ് നമ്മളിപ്പോൾ
ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ കുഴപ്പമില്ല
ഓർത്തെടുക്കാനത്ര പാടുമില്ല
എന്നിട്ടുമെന്തൊരു  വിരലകലം
ആയത്തിൽ ഈണത്തിൽ പാടിപ്പോകെ
ഒച്ച താഴ്ത്തീടുവാൻ മാത്രമായി ?
________________________________

ചെല്ലമകന് ഒരു വാഴ്ത്ത് /വീരാൻകുട്ടി

മലമുകളില്‍ നിന്ന്
കാട്ടുറവപോലെ
അവൻ വന്നു,
സമതലത്തിലെ ഉണക്കങ്ങളെ
ചുവന്ന തളിരുകളിലൂടെ വീണ്ടെടുക്കാൻ.

ഏറ്റ അടിയില്‍
കൊണ്ട തീയില്‍
അവൻ കാരിരുമ്പ് പോലെ തിളങ്ങുകയും ബലപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
അവന്‍ നിന്നിടം തണലായി
അവൻ പൂത്തിടം വസന്തവും.

എതിരാളിയേയും
അവൻ തോളില്‍ ചായാൻ വിളിച്ചു.
വെറുപ്പെന്നെഴുതിയ ഇടം
സ്നേഹം കൊണ്ട് മെഴുകി.

നിലാവിന്റെ ഒരു തുണ്ട്
അവനെപ്പോഴും
ചുണ്ടില്‍ കരുതി
നക്ഷത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള പൊരി കണ്ണിലും.

ഒരു കുത്തു കൊണ്ട് അവൻറെ
വിപ്ലവ വാക്യങ്ങൾക്ക് വിരാമമിടാനാവില്ല എന്നറിയാമായിരുന്നവർ
ഒറ്റക്കുത്തു കൊണ്ട് അവനെത്തന്നെ ഇല്ലാതാക്കാനൊരുങ്ങി.
അവരെത്ര വിഡ്ഢികള്‍!
അവരുടേതാണ് വലിയ വ്യമോഹം.

പൊലിയുന്ന ജീവനിൽനിന്ന്
അനശ്വരതയെ കൊളുത്തിയെടുക്കാനുള്ള വിപ്ലവകാരിയുടെ
വീര്യത്തെപറ്റി
ആരവർക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കും?

മരിച്ചാലും കൊന്നാലും
വീരസ്വർഗം കിട്ടുമെന്ന് ഉറപ്പിച്ച്
കഠാരയുമായി വരുന്നവരെ കരുതിയിരിക്കണം.
ആരെയും കിട്ടാതെവന്നാൽ
ദൈവത്തെതന്നെ കൊന്ന്
അവര്‍ സ്വർഗാവകാശം സ്ഥാപിച്ചേക്കും.
മാനവികതയുടെമേൽ
അവരുടെ കുത്ത്
ഇതാ വീണു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
______________________________

മണൽച്ചിപ്പികൾ / ആര്യാ ഗോപി

കരിങ്കണ്ണുതട്ടി
ചിതറുന്ന വാക്കേ
പെരും ചീളുകൊണ്ടെൻ
വഴിക്കണ്ണുടഞ്ഞേ.

നിണം തൊട്ട വാക്കിൻ
പൊരുൾ കണ്ട നാളിൽ
നിനക്കോർമ്മയുണ്ടോ
നിരാലംബ ജന്മം?

നുകം കെട്ടിയോടും
ദുരാഗ്രഹക്കാലം
വഴിക്കെത്ര ചക്രം
വലിക്കുന്നു നിത്യം.

സ്വരം താഴ്ത്തിയാരോ
വിളിക്കുന്നു ദൂരെ
മരുപ്പച്ചയാവാം
മഴത്തുള്ളിയാവാം.

കടിച്ചൂറ്റുവാനായ്
മുഴുഭ്രാന്തരാവാം
പകച്ചോടിയെത്തും
മൃഗക്കൂട്ടമാവാം.

എനിക്കെന്റെ വാക്കിൻ
കരൾച്ചോപ്പു തായോ
ഇരുട്ടിന്റെ ദിക്കിൽ
ജ്വലിച്ചൊന്നുദിക്കാൻ.

ബലിക്കാക്കയല്ലെ-
ന്നരിപ്രാക്കൾ വന്നീ
കടൽത്തീര സന്ധ്യയ്-
ക്കെടുക്കട്ടെയന്നം.

കുളിപ്പിച്ചെടുക്കും
മണൽച്ചിപ്പിതോറും
പിടയ്ക്കുന്ന കണ്ണിൻ
കതിർമുത്തു തായോ.
__________________

ദൈവത്താറ് /ആര്യാ ഗോപി

ദൈവവിശ്വാസികളായിരിക്കും
ലോകത്തിലെ
ഏറ്റവും വലിയ
അവിശ്വാസികള്‍ !

മതത്തെയും
മനുഷ്യനെയും
മരണത്തെയും
അവര്‍
നിരന്തരം
അവിശ്വസിക്കും.

പ്രാര്‍ത്ഥനയിലും
ധ്യാനത്തിലും
ആരും കാണാത്ത
സംശയത്തിന്റെ
തൃക്കണ്ണ്
അവര്‍ തുറന്നു വെയ്ക്കും.

കൈക്കൂപ്പി നില്‍ക്കുമ്പോഴും
പാപത്തിന്റെ
ചോരക്കത്തി
അപരനില്‍ പരതും.

തൂണിലും തുരുമ്പിലും
വാക്കിലും വരയിലും
അവിശ്വസിച്ച്
കല്ലിലും കാഞ്ചനത്തിലും
കൈകൂപ്പും.

അന്നവസ്ത്രാദികളുടെ
അടിമപ്പുരിയില്‍
ആര്‍ത്തിയുടെ പടവുകളില്‍
മരണവെപ്രാളങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍
സ്വര്‍ഗം തേടി
അലറിവിളിക്കും.

അര്‍ത്ഥമറിയാത്ത
മോക്ഷവാതില്‍ക്കല്‍
വീണുരുളും.

അറിയാത്തവരുടെ മുന്നില്‍
അപരാധങ്ങള്‍ക്കു
മാപ്പിരക്കും.

സ്വയം മറന്ന
രഹസ്യവാതിലില്‍
നാവടച്ച് കുമ്പസാരിക്കും.

നട്ടെല്ലില്‍ ദൈവത്തെ
പാര്‍പ്പിച്ച,
മനുഷ്യന്റെ  കഠിനാധ്വാനം
മെനഞ്ഞുവച്ച
ലോകമെന്ന
ദേവാലയമേ,
ജീവന്റെ
നിയമാവലി എഴുതിയ
ഭാഷയ്ക്ക്
വിശ്വാസിയുടെ
കൈയൊപ്പു വേണ്ട!
അവിശ്വാസിയുടെ
ആക്ഷേപം വേണ്ട!!

വനതാര / സുദേവ്.ബി

പ്രണയമെന്‍ സത്തയില്‍
പടരുന്നുവോ
നീല ഗഗനമെന്‍
വാഴ്വിലായലിയുന്നുവോ
നിന്‍റെ മൃദുലമാ മുല്ലേഖ
മധു നുകര്‍ന്നീടവേ
ഒരു മഴ കാടുള്ളിലീ-
റനണിയുന്നുവോ  ?

നുരയിട്ടുചിന്നുന്ന
വരികള്‍ തന്‍ നീര്‍ച്ചോല
വഴുതി വീഴുന്നുവോ
തെളിനീര്‍ കയങ്ങളില്‍
സിരകളില്‍  ഹരിതകം
മരുപഥം മറയുന്നു
ശിരസാഴ്ത്തി വെക്കുന്നു
കുളിരാശയങ്ങളില്‍...

വനതാര തെളിയുന്നു
ജലഘനം കിനിയുന്നു
കൊടമഞ്ഞലിയുന്നു
നീഹാരമണിയുന്നു
ശിശിരര്‍ത്തുപോലിതാ
കൊഴിയുന്നിതിലകളെന്ന-
വഭൃത സ്നാനമായ്‌
പ്രണയിനീ സ്നാപകേ..

ജലപാത മരികിലായ്
പ്രതിരവം  കേള്‍ക്കുക
പൂവല്ലിചുറ്റിയ
മാമരം കാണുക
ഒരുമഴക്കാറുംപുതച്ചു
നീയീവിധം
വിധുരയാമങ്ങളില്‍
എന്നെ വായിക്കുമോ..

കോടമഞ്ഞിൽ ,ചില രൂപങ്ങൾ /സിന്ധു. കെ.വി

പകുതിമാത്രം തുറന്നിട്ട അവളുടെ ജാലകം
അപ്പോഴും പാടുകയാണ്.
കറുപ്പും വെളുപ്പും ഉടുപ്പിട്ട ജനലഴികൾ
ആ പാട്ടുകളെ പുറത്തേക്ക്,
ഒട്ടുമാവിൻ കൊമ്പിന്റെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക്,
തൈത്തെങ്ങിൻ തലപ്പിലേക്ക്
കൊണ്ടുചെന്നെത്തിക്കുന്നുണ്ട്.

മതിൽക്കെട്ടുകൾക്കപ്പുറം
ഉറങ്ങാതിരുന്ന പശുക്കളും ആടുകളും
അവളുടെ പാട്ടുകേൾക്കുന്നു.

ജാലകവാതിൽക്കൽ ചാരി നിന്ന്
കറുത്ത രാത്രിയും അവളുടെ പാട്ട് കേൾക്കുന്നു.
അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായ സ്ത്രീയാണ്.

നിങ്ങൾക്കറിയാം,
തനിച്ചാകപ്പെട്ട സ്ത്രീ
ഒരു പൊതുമുതലാണെന്ന്.

ആരാലും എഡിറ്റ് ചെയ്യപ്പെടാവുന്ന
ഒരു കവിതയാണവൾ.

നിങ്ങളുടെ സ്ത്രീകൾ
അവളുടെ ലാവണ്യത്തിൽ
അസഹിഷ്ണുത കാട്ടുകയും.
അവളെ വെള്ളയുടുപ്പിച്ചും
ഇരുട്ടിലൊളിപ്പിച്ചും
വെപ്രാളപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ.

നിങ്ങൾ,
നിങ്ങളവളെ
അവളുടെ കണ്ണിന്റെ കാന്തികതയെപ്പറ്റി,
അവളുടെ ഉലയാത്ത മേനിയെപ്പറ്റി,
അവളുടെ അടങ്ങാത്ത മോഹങ്ങളെപ്പറ്റി
നിരന്തരം ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

നിങ്ങളവൾക്ക്
ഉപാധികളില്ലാത്ത സ്നേഹം
വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും
അവളുടെ യൌവ്വനത്തെയോർത്ത്
വേവലാതിപ്പെടുകയും
നിങ്ങളുടെ ഏകാന്തതകളിലേക്ക്
ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നിങ്ങൾക്കറിയാം
ഒറ്റയ്ക്കാവുന്ന സ്ത്രീ ശക്തയാണെന്ന്.

നിങ്ങളവരെ ഭയപ്പെടുന്നു,
അവളുടെ നോട്ടങ്ങളെ,ചിന്തകളെ,
ചലനങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നു.

വിലക്കപ്പെടുന്ന
നിങ്ങളുടെസ്ത്രീകളും കുട്ടികളും
അവളെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കി
കാവ്യമെഴുതുന്നു.

അവളുടെ ജാലകത്തിൽ
അറുപതാമത്തെ പാട്ടിനൊപ്പം
പുലരിയെത്തുന്നു.

ഒരു നിറം മാത്രമായി
വന്നെത്തിയിട്ടും
അവളിൽ മഴവില്ലുകണ്ട്
പകൽ മടങ്ങുമ്പോൾ,
രാത്രികൾ ജാലകവാതിൽക്കൽ
പാട്ടുകാത്തിരിക്കുന്നു.