കരച്ചിൽ എന്ന വൻകര /ജയദേവ് നയനാർ

മണ്ണുകുഴച്ചെുത്ത്
ചുട്ടെടുക്കേണ്ടിയിരുന്ന
ഈ ഭൂമിയെ, 
പച്ചിലച്ചായം തേച്ച്
കണ്ണെഴുതേണ്ടിയിരുന്ന
ഈ കവിൾച്ചുവപ്പിനെ.
നിലാവുടുപ്പിച്ചുടുപ്പിച്ച്
നാണം മറക്കേണ്ടിയിരുന്ന
ഈ ഇരുൾമുഴുപ്പുകളെ
നോക്ക് ,
നീയെങ്ങനെയാണ്
നോട്ടങ്ങളെ
കണ്ണിൽ കോർക്കുന്നതെന്ന്.

മണ്ണുരുട്ടിയെടുത്ത് ഭൂമിയെ
ഉരുളയാക്കുമ്പോഴായിരുന്നു
നീ ഭൂമിയെ ഇടതു നെഞ്ചിൽ
മുലയൂട്ടിത്തുടങ്ങുന്നത്.
അണച്ചുപിടിച്ച നിന്‍റെ
കൈക്കുമ്പിളിൽ നിന്നതടർന്നുവീഴുമെന്ന്
വെറുതേ കൊതിപ്പിച്ച്.
ഭൂമിയുടെ വയറ്റിൽ നിന്ന്
ഒരു വിശപ്പത്രയും
ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കുന്നത്
അതിനു കൈയും കാലും
വളരുന്നത്
അത് ഉരുണ്ടുപോകാനാവാത്തവണ്ണം
മടിയിൽത്തന്നെ കിടന്നുപോവുന്നത്.
നിന്‍റെയിടതുമുലക്കണ്ണീമ്പി
അതിന്‍റെ കണ്ണുകൾ താനെ
അടഞ്ഞുപോവുന്നത്.
പിന്നീടൊരിക്കലും തുറക്കാനാവാതെ
ഭൂമിയെന്നും ചുറ്റുവട്ടത്തിൽ
കറങ്ങുന്നുവെന്ന
നുണയായിത്തീരുന്നത്.
നീയെത്ര നുണകളെയാണ്
അടവച്ചു വിരിയിച്ചതെന്ന്
അറിഞ്ഞതിൽപ്പിന്നെ.
.

അത്രമേൽ വിഷനീരിൽ നീലിപ്പിച്ച്
വരക്കേണ്ടിയിരുന്ന കടലിനെ
നിനക്കു വെറും വെള്ളക്കെട്ട്.
നീ കുളിക്കാനിറങ്ങുമ്പോൾ
കവിയുന്ന വേലിയേറ്റ്.
നീ നിന്നെത്തന്നെ കുടിക്കുമ്പോൾ
മെലിയുന്ന വേലിയിറമ്പ്.
നിന്‍റെ കടലാസ് തോണികളുടെ
രതിമൂർച്ഛ കഴിഞ്ഞ ശവപ്പറമ്പ്.
നീ വിരലുകളിൽ കോരിയെടുക്കുന്ന
പുഴകളുടെ നനവ്.
ഒരു വെറും വെള്ളക്കെട്ടിനെ
കടലെന്നു വിളിപ്പിച്ച്
ഇതയും കാലം.
കടലാസ് തോണികളുടെ
സ്ഖലനങ്ങളെ
കപ്പൽച്ചേദമെന്ന്
കൊതിപ്പിച്ച്.
നീയൊളിപ്പിച്ചുവച്ചിരുന്ന
ഉഷ്ണജലപ്രവാഹങ്ങളെന്നൊക്കെ
കള്ളസാക്ഷി പറയിപ്പിച്ച്.
നീ ഒളിച്ചുകടത്തിയ
കടലുകളിലെ
തോണിക്കാരനാണ് ഞാൻ.
ഞാൻ തുഴയേണ്ടുന്ന തോണിക്കുള്ള
മരമാകുന്നു ഞാൻ.
.
ആർക്കും വേണ്ടാത്ത
ഒരു നീന്തലുമായി, 
കടലാകുമെന്നു വിചാരിക്കുന്ന
ഒരു വിയർപ്പുതുള്ളി
കൂറുമാറി നിന്നെ
ഒറ്റുമെന്നു പറയുംവരെ.

ഞാൻ, നീ നീ, ഞാനെന്ന്....വീണ്ടും/ചിത്തിര കുസുമൻ

പുലർച്ചെ ,
അവന്റെ സുരക്ഷിതവലയങ്ങളിൽ നിന്ന്
ഒരു മാളത്തിൽ നിന്നെന്നവണ്ണം ഞാൻ പുറത്തുകടക്കുന്നു.
കണ്ണു തിരുമ്മിത്തിരുമ്മി
കണ്ടു മടുത്തു പോയ കാഴ്ചകളെല്ലാം
അവിടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തുന്നു.
തിരക്കിന്റെ തിരയിലേക്ക്
'ഞാനും' എന്ന് ഒറ്റക്കുതിപ്പിനു ചേരുന്നു.
അവന്റെ യാത്രാവഴികൾ
എന്നെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നേയില്ല,
അവയ്ക്ക്  അവസാനിക്കാനുള്ള ഒരേയൊരിടമായി
ഞാനെന്നെ സദാ ഒരുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു.

പകലിന്റെ നിവർത്തിയിട്ട നീളൻ ക്യാൻവാസിൽ
ചലനങ്ങളൊക്കെ വരകളും നിറങ്ങളുമാക്കി
എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമേ എന്ന് ഞാനൊരു  പട്ടമാകുന്നു
അവൻ സ്വയം എന്റെ ചരടു കൊരുത്തിരിക്കുന്ന വിരലെന്നു കരുതുന്നു
ഞാനോ, നീയെന്റെ ആകാശമാണെന്ന് അവനോടു പറയില്ലെന്നുറപ്പിക്കുന്നു.
അവനെ വിസ്മയിപ്പിക്കാനെന്ന് 
കാണുന്നതൊക്കെയും  കണ്ണിൽ  കുരുക്കിയിടുന്നു.
രണ്ടു പേർ മാത്രം ചായകുടിക്കുന്ന മേശയിൽ
മൂന്നാമത്തെ, ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കസേരയിൽ എന്റെ കണ്ണുടക്കിക്കിടക്കുന്നു.
എന്റെ ശലഭമേയെന്ന്,
തിരികെ അവനിലേക്കെത്തും വരെ
എന്റെ നെഞ്ചിൽ  ശംഖൊലി കേൾക്കുന്നു.

മടങ്ങും വഴി നീളെ ഞാനൊരു പാട്ടു കേൾക്കുന്നു
തീരക്കാറ്റിൽ മുടിയിഴകൾ പറക്കുമ്പോൾ
പ്രണയം കൊണ്ട് ഉടൽ വിറക്കുന്നു .
താഴേക്കു ചാടല്ലേയെന്ന് നക്ഷത്രങ്ങളെ
നെഞ്ചോടടുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആകാശത്തിലേക്ക്
ഒരു പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഖമുയർത്തുന്നു .

പ്രാണനേയെന്ന് തണ്ടൊടിഞ്ഞ്  ചായുമ്പോൾ
അവനെനിക്കു മുൻപിൽ താഴിട്ടൊരോടാമ്പലാകുന്നു
അവന്റെയുമ്മകൾ കൊണ്ട് വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടഎന്റെ കവിളിൽ
ഒരിക്കലുമുണ്ടാവില്ലെന്നറിയുന്നഏതോ പൂവിന്റെ ഗന്ധം തേടുന്നു.
എന്റെ കണ്ണിലെയാടുന്നയൂഞ്ഞാൽ നോക്കി
ഇത്തരം കാഴ്ചകൾ മറ്റാർക്കുമില്ലെന്ന് ,
ഞാൻ കേട്ട പാട്ട് ലോകത്താരും ഇതേ വരെ പാടിയിട്ടില്ലെന്ന്,
എനിക്ക് ചുറ്റും സന്ദേഹിയായി ഇഴഞ്ഞു നടക്കുന്നു,
അവനെയിന്നു  വെറുപ്പ്‌ പുതപ്പിച്ചുറക്കുമെന്ന്
ഞാനെന്നോടു ശപഥം ചെയ്യുന്നു.

പരസ്പരം വിദ്വേഷികളായി ഞങ്ങൾ
കാണികളില്ലാത്തൊരു നാടകത്തിൽ അഭിനയിക്കുന്നു
അപ്പോൾ മാത്രം ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന വാക്കുകൾ കൊണ്ട്
ആർക്ക് ആരെ അധികം വേദനിപ്പിക്കാമെന്ന കളി കളിക്കുന്നു
മുനയുള്ള നോട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട് പരസ്പരം മുറിപ്പെടുത്തുന്നു.
അതിനിടയിലെപ്പോഴോ നോവിക്കാനെന്നവണ്ണം അവനെന്നെത്തൊടുന്നു,
എന്റെ എന്റെയെന്ന് ഞാൻ ശപഥം മറക്കുന്നു,
അവനൊരു കന്മതിലും ഞാനൊരു മുക്കുറ്റിച്ചെടിയുമാകുന്നു.

പൊടുന്നനെ അവനൊരു പൊത്തോ മാളമോ ആയി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു
ഞാൻ അതിനുള്ളിലേക്ക് എന്റെയുടലിനെ ഒതുക്കിവെക്കുന്നു.

ദൂരെയെങ്ങോ  ഒരു രാത്രിവണ്ടി ഗസൽ മൂളിക്കടന്നുപോകുന്നു.

_______________________________________

വായാടി/ജയദേവ് നയനാർ

ഉപമകളുടെ കൂട്ടക്കുരുതി
നടന്ന രാത്രിയില്‍
എനിക്കു കിട്ടിയത്
ഒരൂമപ്പെണ്ണിന്റെ ,
മരിച്ചിട്ടും ഒന്നും മിണ്ടാത്ത
തണുത്തുറങ്ങിയ ജഡം.
ഒന്നും മിണ്ടാത്ത
ഉപമ കൊണ്ടെന്തു കാര്യം
എന്നു നീയും ചോദിച്ചു.
ഉമ്മവച്ചുമ്മവച്ചുണര്‍ത്തും
ഞാനതിനെയെന്നെങ്കിലും
മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും
ഞാനതിനെയുയിര്‍പ്പിക്കും.
കേള്‍ക്കാന്‍ കാത്തുകാത്തിരുന്ന്
അതിനെയൊരു
വായാടിയാക്കും
എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞത്
ഞാനല്ലാതെ വേറെയാരും
കേട്ടിരിക്കാനുമിടയില്ല.
എന്നിട്ടുമേറെ വൈകിപ്പോയെന്ന്
എങ്ങനെ തോന്നാതിരിക്കും.
എന്റെ മുഖമുള്ളൊരുത്തന്
ഉപമയോടങ്ങു വല്ലാത്ത
പ്രണയമാണിപ്പോള്‍.
അവളിപ്പോള്‍
എവിടേയോ
വായാടിയായി
തുള്ളിച്ചാടിനടപ്പുണ്ടായിരിക്കും.

_______________________________

തീവണ്ടിത്താളത്തിൽ ഒരുവൾ/കെ.പി.റഷീദ്

ക്യാബിനിലെ എന്നിലേക്ക്‌`
പരിചിതമായ നോട്ടമെയ്ത്‌`
ഒരുവള്‍ പാളം മുറിച്ചെത്തുന്നു

ഇരുമ്പ്‌ പകുത്ത
തീവണ്ടിത്താളം
പെട്ടെന്നിടറി.

കടം കേറിയതാകാം.
വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട
വെറും പ്രണയവുമാകാം'

സാധ്യതകള്‍ കഥപോലെ
മുറുകവേ
നെടുനീളത്തില്‍
എന്റെ തീവണ്ടിമുറികള്‍
പാഞ്ഞുപോകുന്നു.

അവളോ
തുന്നലു വിട്ട
ഉടുപ്പുപോലെ
പാളത്തില്‍ ബാക്കിയാവുന്നു.

പായ കഴുകുമ്പോള്‍ / എം എസ് ബനേഷ്

പായ കഴുകി തുവരാനിടുമ്പോള്‍,
കൈതമഞ്ഞച്ചതുരംഗമുറ്റത്ത്
അമ്മ വന്നു മുടി കോതി നില്‍ക്കുന്നു
ഇറ്റുവീഴും ജലകണം പോലെ.

മുറ്റിവീഴുന്നഴയുടെ കീഴിലേ-
‌യ്ക്കായിരം തുള്ളി വേര്‍പ്പും കിതപ്പും.
അമ്മ തേയ്ക്കുന്നൊരെണ്ണപ്പശപ്പ്,
ഈത്ത വാര്‍ന്ന തലയിണച്ചൂട്,
രണ്ടുമൊന്നും അഴുകിയ രൂക്ഷത,
ജന്മദീര്‍ഘ വിഷാദക്കഷായവും.

ശിഷ്ടജന്മം ഞാനും ഇതേ അഴ-
ക്കമ്പിയില്‍ രണ്ടുനാലുദിനങ്ങളില്‍
തൂങ്ങിയാടും പായെന്നുതോന്നീ,
എന്നെ ഞാനൊന്നാഞ്ഞു പിഴിഞ്ഞൂ
എന്റെ ജന്മം കലങ്ങിയ രക്തം
ഊര്‍ന്നുപോകുന്നെറാലിയിലൂടെ,
അസ്ഥി മാത്രം ഉണങ്ങിക്കിടക്കുന്നു
ഞാനതിനെന്റെ പേരും ഇടുന്നു.

പായ മെല്ലെയുണങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍
ഞാന്‍ കഴിച്ച കുറുക്കിന്റെ ഗന്ധം,
ഞാനൊഴിച്ചൊരിച്ചീച്ചി തന്നാവി,
ഞാന്‍ കരഞ്ഞ കണ്ണീരിന്റെ സ്വേദം.

തോര്‍ന്നുപെയ്യും മരംപോല്‍ ജലംവാര്‍ന്ന
മേഘവാര്‍മുടി കോതിയൊതുക്കി
അമ്മ വന്നെടുത്തീടുകയാണെന്നെ
ഞാന്‍ കഴുകിയ പായയില്‍ നിന്നോ?

        

സഹജാ.../ നിഷ നാരായണൻ

ആ പ്ളാശുമരത്തിന്റെ
ഇലകള്‍ക്കിടയിലൂടെ
നിന്നെ നോക്കുമ്പോള്‍
നീ നിലാവ് കോരിക്കോരി
ചെടിച്ചോട്ടിലിടും.

നിലാവു പറ്റിയ കൈ
ഉടുപ്പില് തുടച്ച്
നീ നിവര്‍ന്നുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍,
നിലാവലേ,..
നീയതു തന്നെ; നിലാവല.
..ഓ  നിലാവലേ,
നീ കാലുകള്‍ കരിമണ്ണില്‍ പൂഴ്ത്തും.

കറുകറുത്ത രസം
പുളച്ചുകേറി കണ്ണില്‍ കൊത്തുമ്പോള്‍
കണ്‍പൂട്ടി,മരനായ് കണക്കെ
പിരണ്ടു പനകയറി
പനങ്കുലയൊന്നു പൊട്ടിച്ച്
വായിലിടും.

ഹോയ്,പനമരമേ,
ഊക്കന്‍ പനമരമേ
അതെ,നീയതു തന്നെ,
ആ പനമരം.
നീ,കാട്ടാറില്‍ മുഖം കഴുകും.

ഒഴുകിയൊരു ആറായി
കുറച്ചങ്ങെത്തുമ്പോള്‍
മതിയെന്നു സ്വയം പറഞ്ഞ്
കാട്ടിലകള്‍ വീണുവീണ്
കട്ടിവച്ച നിലത്തൂടെ
പച്ചക്കുതിരയായി തുള്ളി നടക്കും.
പച്ചത്തുള്ളാ!ഹോഹൊഹോ
നീയതാണ്.
പച്ചിച്ച പച്ചത്തുള്ളന്‍.

മണ്‍ചിലന്തി,ചീവിട്,മണ്ണിര
ഒച്ച് ,അരണ ,പാമ്പും മ്ളാവും,
ഇലകളില്‍ ഉമ്മ കുടയുന്ന മാനം,
ആഹാ..ചോന്ന ആകാശമുല്ലകള്‍,
കരിങ്കദളികള്‍,തൊട്ടാവാടികള്‍
നൂറ് പേരറിയാപ്പൂക്കള്‍..
കാട്ടുവള്ളികള്‍..
പൊന്നെ,നീയും..
നീ അകംപുറം മറിയുന്നു,
മണ്ണിലമരുന്നു,
കുതിരചാടി ദിക്ക് തൊടുന്നു.
ഒച്ചയേറ്റി
'മാനേ മരുതേ'
എന്നുറക്കെ വിളിക്കുന്നു.
കാല്‍ച്ചവിട്ടാല്‍
ഒരെറുമ്പിനേപ്പോലും
അമര്‍ത്താതെ
സ്നേഹാവേഗങ്ങളാല്‍
ഉമ്മ വെയ്ക്കുന്നു.

ഏറെയായി
നിന്നെ വായിക്കുകയായിരുന്നു.
ഇപ്പോള്‍
ആ പ്ളാശുമരത്തിന്റെ
ഇലകള്‍ക്കിടയിലൂടെ
നിന്നെ നോക്കുമ്പോള്‍

സഹജാ..
ഞാന്‍ നിന്നെ തൊടുകയാണ്.

വെയിലത്ത് നിലാവത്ത് / ഉമാ രാജീവ്

ഉടലലിഞ്ഞൊരു തിര
ഉയിരടര്‍ന്നൊരു കര
പറഞ്ഞവാക്കുകൾ ചേര്‍ന്ന
കടത്തു വഞ്ചി,
അതിൽ
നിലയില്ലാക്കയത്തിലേ-
ക്കതാ പാട്ടും മൂളിവന്നോ-
രരയത്തി തുഴയുന്നു
മുറുക്കിത്തുപ്പി,
അവള്‍
തിടുക്കത്തില്‍ കഴക്കോലാല്‍
കായലോരം കടലോരം
പിറകോട്ടേക്കെറിയുന്നു
തിളച്ച പകൽ

ചോരുകൊട്ട കുടഞ്ഞിട്ട്
ചതുപ്പിലേക്കാഞ്ഞുപൂണ്ട്
വിരിഞ്ഞങ്ങു താണുപോകും
ഉടുമുണ്ടിന്റെ
മടിക്കുത്തില്‍ കരവക്കില്‍
അടിയുന്നു പതുങ്ങുന്നു
കറുപ്പും വെളുപ്പുമായി-
ട്ടടര്‍ന്ന കക്ക

കരേലന്നാ നിലാവത്തു
പുതയും നൂറിനും മേലേ
നിലയില്ലാക്കയത്തിന്റെ
വെളുത്ത ചിരി,
അവള്‍
ഇരു കാലാല്‍ തുഴഞ്ഞിട്ട
മുഴുത്ത തെറി,
പെണ്ണിന്‍
തലതേമ്പി തുളുമ്പിക്കും
കൊടിഞ്ഞിനോവ്

അരിക്കിന്‍ചട്ടിയില്‍ വെള്ളം
അരപ്പാത്രം കവിഞ്ഞപ്പോള്‍
നിലതെറ്റി തളര്‍ന്നോരു
കരിമീന്‍ പെണ്ണ്
അതിൻ
അകംപുറം പുതഞ്ഞോരു
ചെതുമ്പലില്‍ തെളിയുന്നു
വെളുവെളാ തിളങ്ങുന്ന
തിളമീന്‍ കണ്ണ്

അരപ്പിനും പുളിപ്പിനും
എരിയും ചാറിനും മേലേ
രുചിയേറ്റും മുള്ളിനുള്ള
മിനുസക്കുത്ത്

അതുവരെ തുഴഞ്ഞതും
അതുവരെയറിഞ്ഞതും
ചിറപൊട്ടി പരന്നൊരാ
‎കലക്കവെള്ളം
കമിഴ്ന്നിട്ടും ചരിഞ്ഞിട്ടും
മാനം കാണാന്‍ മലര്‍ന്നിട്ടും
ഒരു കിണ്ണവക്കിനറ്റം
കവിഞ്ഞേയില്ല
കറിയ്ക്കന്നും ചൊടിയൊട്ടും
കുറഞ്ഞേയില്ല

പകലിനെ പുതുക്കുന്ന
വെള്ള വീശിയൊരുക്കുന്ന
വെയിലാട്ടെയിക്കഥകള്‍
അറിഞ്ഞേയില്ല
അവന്‍
തിണ്ടിനറ്റം വന്നുനിന്ന്
തലക്കെട്ടുകുടഞ്ഞൂരി
മുറിബീഡി ഇടംകാതിന്‍-
മടക്കില്‍ തള്ളി,
പിന്നെ
കൂലിവാങ്ങി, കള്ളു വാങ്ങി
കാശു മടിക്കുത്തിലിട്ട്
പുകതിങ്ങും കൂരവാതിൽ
വകഞ്ഞു കേറി

പഴംചോറുരുട്ടി മുക്കി
കറിച്ചട്ടി വടിച്ചിട്ട്
പുറത്തെ തിണ്ണയിൽ നിന്നു
കുലുക്കിത്തുപ്പി,
തന്റെ
പെണ്ണിനൊപ്പം
കിടന്നെന്നൊരുമിനീരൂറ്റി.
അവൾ
വെയിലിലും നിലാവത്തും
ഉദയത്തിന്നുച്ചിയിലും
വലക്കണ്ണി വിടർത്തുന്ന
പണിതുടർന്നു
തന്റെ
ചെറുവഞ്ചി മറിയ്ക്കാതെ
തുഴഞ്ഞു നിന്നു.

OCD / അരുൺ പ്രസാദ്

ഡൈവോഴ്സിനു ശേഷവും
എന്നും ഞാനെന്റെ
പഴയ ഭർത്താവിനെ സന്ദർശിക്കും
അതും പാതിരാത്രി
ഒരു മണിക്ക്‌

അടുക്കളത്തോട്ടം വഴി
കയറിച്ചെന്ന്
ഒരു കുഞ്ഞു വടി ഉള്ളിൽ കടത്തി‌
പ്രത്യേക തരത്തിൽ തട്ടിയാൽ
‌തുറക്കും കൊളുത്തും വാതിലും
അത്‌ ഞങ്ങൾക്ക്‌ മാത്രം അറിയാം

ഞാനില്ലാത്തതുകാരണം
വെള്ളമടിച്ച്‌ കിണ്ടിയായി
ബാൽക്കണിയിൽ വാടിത്തുടങ്ങിയ
ജമന്തിച്ചെടിപ്പോലെ
അങ്ങേർ സോഫായിൽ
ബോധം കെട്ട്‌ കിടപ്പുണ്ടാകും
അതും ടാങ്ക്‌ നിറയ്ക്കുന്ന
മോട്ടോറിനേക്കാൾ കൂർക്കം വലിച്ച്‌

ചെന്നയുടൻ കപ്പിൽ
വെള്ളമെടുത്ത്‌
വീടിനുള്ളിലെ
ചെടികളെല്ലാം
നനയ്ക്കും
കാടി വെള്ളം കൊണ്ട്‌ വരുമ്പോൾ
പശുക്കൾ നടത്തുന്ന പരാക്രമം പോലെ
എന്നെക്കണ്ട്‌ ചെടികൾ
കാറ്റിൽ ഇളകിയാടും

പൂവുകൾ പോലെ
അരികുകളുള്ള
ചെടിച്ചട്ടികളും അതിലെ ചെടികളും
ഞാനെന്റെ സ്വന്തം കാശ്‌ കൊടുത്ത്‌
വാങ്ങിയതാണ്‌
കരിഞ്ഞു പോകുന്നത്‌
കാണാൻ നല്ല ദണ്ണമുണ്ട്‌

പിന്നെ അടിച്ചു വാരും
വാക്വം ക്ലീനറുപയോഗിക്കില്ല
പുല്ലു ചൂലായതിനാൽ
ശബ്ദമുണ്ടാകില്ല
ഒരു തവണയല്ല മൂന്നു തവണ
കാരണം എനിക്ക്‌ ഓസിഡി ആണ്‌
ഒബ്സസീവ്‌ കമ്പൽസീവ്‌ ഡിസോർഡർ
ഡോക്ടറുടെ സാക്ഷ്യപത്രമുണ്ട്‌

ഉറങ്ങാനായി കിടക്കയിൽ കിടന്നിട്ടും
നിലത്ത്‌ പൊടി കിടക്കുന്നുണ്ടാകുമോ
വാതിൽ അടച്ചു കാണില്ലേ
പാത്രങ്ങൾ കഴുകിക്കാണില്ലേ
എന്നൊക്കെ ആലോചിച്ച്‌
സഹികെട്ടിട്ടാണ്‌
ഞാനീ വരുന്നത്‌

മൂന്നു വട്ടം അടിച്ചു വാരിക്കഴിഞ്ഞ്‌
ഒരു വട്ടം നിലം തുടയ്ക്കും
അങ്ങേരു നൽകിയ ഏറ്റവും നല്ല
രതിമൂർച്ചയേക്കാൾ വലുതാണെനിക്കീ
ശുചീകരണപ്രക്രിയ

നിങ്ങൾക്ക്‌ മനസിലാകില്ല

പിന്നെ ഞാൻ അടുക്കളയിലോട്ട്‌ ഓടും
മൊത്തം വാരിവലിച്ചിട്ടിരിക്കുകയാകും

അലമാരിയിലുള്ള ചെപ്പുകളിൽ
എനിക്ക്‌ ചില ചിട്ടകളുണ്ട്‌
ആദ്യം ഉപ്പ്‌ പാത്രം
പിന്നെ മല്ലി
പിന്നെ മുളക്‌
പിന്നെ മഞ്ഞൾ
പിന്നെ ജീരകം
പിന്നെ കടുക്‌
പിന്നെ മസാല
താഴെ വെളിച്ചെണ്ണക്കുപ്പി
ഉലുവ
സാമ്പാറ്‌പൊടി എന്നിങ്ങനെയാണത്‌
ഈ ഓർഡർ വിട്ട്‌
ഒരിഞ്ച്‌ പോലും
നീങ്ങാതെ ചെപ്പുകളെ എന്നും
പുന:ക്രമീകരിക്കും ഞാൻ

അലക്കിനും ഭക്ഷണം വയ്ക്കുന്നതിനും
ഒരുത്തി വന്നു പോകുന്നുണ്ട്‌
അവളുടെ പണിയാണിതെല്ലാം
അവൾ കഴുകിയ പാത്രങ്ങളെല്ലാം
ഒരിക്കൽ കൂടി കഴുകി വയ്ക്കും
വിം ബാറിനു പകരം ലിക്വിഡ്‌
ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് എത്ര തവണ
പറഞ്ഞു കൊടുക്കണമെന്ന് തോന്നും

ഒരു പേപ്പറിൽ എഴുതി
ഭിത്തിയിലൊട്ടിച്ചു വയ്ക്കും

അവരുടെ അലക്കിന്റെ
ഗുണം കൊണ്ട്‌
കിടക്കവിരികളുടെയും
കർട്ടനുകളുടേയും
അരികുകളെല്ലാം
മഞ്ഞച്ച്‌ കിടപ്പാണ്‌

അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ്‌
ചരിഞ്ഞ പുസ്തകങ്ങൾ
നേരെ വയ്ക്കണം
അതിൽ മടക്കിയ
പേജിനെ നിവർത്തി
ബുക്ക്മാർക്ക്‌ വയ്ക്കണം

അനാവശ്യമായി കത്തുന്ന
ലൈറ്റും ഫാനും ഓഫ്‌ ചെയ്യണം
അങ്ങോർ വലിച്ചെറിഞ്ഞ
ഷൂസ്‌ കൊണ്ട്‌
റാക്കിൽ വയ്ക്കണം
ഗ്യാസ്‌ അടച്ചോന്ന് രണ്ട്‌ വട്ടം
പരിശോധിക്കണം
തുള്ളിത്തുള്ളി വീഴുന്ന
ടാപ്പ്‌ അടയ്ക്കണം
ബാത്ത്‌ റൂമിലെ
താഴെയിരിക്കുന്ന മഗുകൾ
ബക്കറ്റിൽ കൊളുത്തിയിടണം

അങ്ങനെയെല്ലാമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ്‌
അങ്ങേരുടെ തലയ്ക്കൽ
തലയണ വച്ചും പുതപ്പിച്ചും കഴിഞ്ഞ്‌
ഒരു മൂന്നുമൂന്നരയ്ക്ക്‌
ഞാൻ തിരികെപോകും
മുറിയിൽ പോയി
സമാധാനമായിട്ട്‌
കണ്ണുകളടയ്ക്കും

പിറ്റേന്ന്
അയാളെഴുന്നേൽക്കും
വീട്‌ വീണ്ടും വാരി വലിച്ചിടും
അഴുക്ക്‌ നിറയ്ക്കും
അടുക്കളയുടെ വാതിൽ
ചാരിയിടും
ഉറക്കം നടിച്ച്‌ കിടക്കും
അവൾ വരുവാൻ കാതോർക്കും.

മരിച്ചവരുടെ നഗരം/ബൃന്ദ പുനലൂർ

മരിച്ചവരുടെ നഗരത്തിലേക്കുള്ള
ഇടുങ്ങിയ വഴിയിൽ
നൂറ്റാണ്ടുകളായി
കാത്തു നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ
നിശബ്ദതയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പുകൾ മാത്രം
ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു

വൻമരങ്ങളുടെ അസ്ഥികൂടങ്ങൾ
പാർപ്പിടങ്ങളുടെ വിണ്ടു തകർന്ന ഓർമ്മകൾ
നിറം വറ്റിയ ആകാശം
വഴി തെറ്റി വന്ന വിളറിയ കാറ്റ്
നിലവിളി കുടിച്ചു മരിച്ച ദൈവപ്പുരകൾ

പുഴയുടെ പാട്ടുകളോ
മറവി തുറന്നിറങ്ങിവന്ന ഇലപ്പച്ചയോ
എങ്ങുമുണ്ടായിരുന്നില്ല
ശവക്കല്ലറകൾ പോലെ തണുത്തുറഞ്ഞ
മൺകൂനകളുടെ മറവിൽ നിന്നും
ഒരൊറ്റ തൂവൽ പോലും പറന്നു വന്നില്ല.

മൗനം മാത്രം മിണ്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു
ചിലപ്പോൾ കലഹിച്ചുമിരുന്നു
കറുത്തുമുറ്റിയ ഒരു രാത്രി
നഗരത്തെയെടുത്ത്
ഭൂമിയ്ക്കടിയിലേക്ക് തിരിച്ചു വച്ചു
കാണാവേരുകൾ
ചരിത്ര പുസ്തകത്തിൽ പൊടിപിടിച്ചു.

മരിച്ചവരുടെ നഗരത്തിന്
ആമുഖങ്ങളില്ല
തുടച്ചു കളയാൻ കണ്ണീർ ത്തുള്ളിയോ
തൂകിപ്പരക്കാൻ വാക്കിൻ തുള്ളിയോ ഇല്ല.
നിശബ്ദതയുടെ കുപ്പായമണിഞ്ഞ്
എല്ലാം എവിടെയോ മറഞ്ഞിരുന്നു.

അവശിഷ്ടങ്ങളുടെ മരവിപ്പുകൾ
ഇങ്ങനെ ഓർക്കുമായിരിക്കും
'ഇവിടെയൊരു പൂമരമുണ്ടായിരുന്നു
ഇതുവഴിയൊരു പാട്ട് ഒഴുകിപ്പോയിരുന്നു
ഒരു മഴത്തുള്ളി മണ്ണിനുമ്മ കൊടുത്തിരുന്നു'

അദൃശ്യമായ തുരങ്കങ്ങളിലൂടെ
ഇടറി വന്ന കാണാ കാലടികൾ
ഇങ്ങനെ പാടുമായിരിക്കും
'ഏതു മരത്തിലും കാടു പൂക്കും
ഏതു പാട്ടിലും കണ്ണീരുപ്പ് ഒളിഞ്ഞിരിക്കും
ഏതു മഴയിലും ജീവന്റെ വിത്ത് പതിഞ്ഞിരിക്കും'

മനുഷ്യന് കടന്നുപോകാൻ
വാതിലുകളില്ലാത്തതിനാൽ
മരിച്ചവരുടെ നഗരത്തിലേക്കുള്ള
ഇടുങ്ങിയ വഴിയിൽ
നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഞാൻ
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു നിന്നു
...............

ഇഴയെടുത്ത് കെട്ടിയ ഇരുമുടിയിൽ നിന്ന് / നിരഞ്ജൻ

കർപ്പൂരമല്ല
കാലങ്ങളോളം
അടക്കിപ്പിടിച്ച കരച്ചിലുകൾ
കനത്തുകനത്തിരുന്നതെല്ലാം
കണ്ണിലെരിയുന്നതാണ്

നെയ്യല്ല
തൊഴുകയ്യോടെ
കുനിഞ്ഞുവണങ്ങാനായി
നിവർന്നുനിവർന്നു സഹിച്ച
നട്ടെല്ലിന്റെ മജ്ജയാണ്

തിളച്ചും എരിഞ്ഞും പുകഞ്ഞും
വെന്തുവെന്തുതീർന്നവരുടെ
അടുക്കളകളിൽ നിന്നാണ്
അരിയും അവലും മലരും
ഞങ്ങൾ നിറച്ചത്

കറുപ്പിന്റെ ദൈവമേ
കരുണയുടെ ദൈവമേ
പുഴയുടെ ദൈവമേ
കാടിന്റെ ദൈവമേ
നീയിത് സ്വീകരിക്കുമെന്ന്
ഞങ്ങൾക്കറിയാം

അതറിയാത്തവരോട്
നീ തന്നെ പൊറുക്കുക..!

നിരഞ്ജൻ
03.01.2019

വിചാരണ/സുധീർ രാജ്

വിചാരണ സമയത്ത്
ഹൃദയത്തിന്റെ കയ്യിൽ തെളിവൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒന്നും.
സ്‌കൂൾ വിട്ടുവരുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ
റോഡിലിട്ടു തട്ടിക്കളിച്ച മഴവില്ലിന്റെയൊരു തുണ്ടോ,

പരസ്പരം ചില്ലകൾ കോർത്ത്‌
ജലത്തിന് മീതേ നടന്നുപോയ
മരങ്ങളുടെ പൊട്ടിച്ചിരികളോ,

തണുത്ത രാത്രിയിൽ
ഉടൽ പൊഴിയും കാലത്തെയെരിച്ചു
മരിച്ചു പോയവർ കായുന്നയാഴിയോ,

മണൽക്കടലെത്താക്കാട്ടിലൊളിപ്പിച്ച
രണ്ടുപേരുമ്മവെക്കുമ്പോൾ മാത്രം പൂക്കുന്ന
കാല്പനികതയുടെ രഹസ്യമുല്ലകളോ,
അവനിലൂടവൾ കടന്നുപോയ മുറിവിലെ ഉപ്പു പരലോ,
ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.

(ലോഗരിതം ടേബിളായി മാറിയ കവിതാ പുസ്തകത്തിൽ നിറയെ
ചുവന്ന വരകളായിരുന്നു.).

തലച്ചോറിനാൽ തൂക്കിലേറ്റപ്പെടുന്ന
ഹൃദയത്തിന്റെ മാപ്പപേക്ഷ.
ചത്താലും തീരാത്ത ചാവിന്റെ രാത്രിയിൽ
നിറുകയിൽ പൂക്കുന്ന ചെമ്പരത്തി.

അങ്ങനെയിരിക്കെ മരിച്ചുപോയ്‌ ഞാന്‍/നീ / എസ്.കലേഷ്

അങ്ങനെയിരിക്കെ
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം
പെട്ടെന്ന്‌ പൊലിഞ്ഞുപോകും ഞാന്‍.

അതുവരെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച ബന്ധങ്ങളെല്ലാം
പുഞ്ചിരിയോടെ അഴിച്ചുവച്ച്‌
മരണക്കിടക്കയില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റ്‌
വെക്കം നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്‌
കണ്ണിക്കണ്ടവഴിയേ
അപ്പോള്‍ ഞാനൊരോട്ടമുണ്ട്‌.

ഇന്നത്തെപ്പോലെ
ഓട്ടോയ്‌ക്ക്‌ കൊടുക്കാന്‍ പോക്കറ്റില്‍
അന്നും ചില്ലിക്കാശില്ലാത്തതിനാല്‍
വഴിവക്കിലെ മരങ്ങളിലേക്കു ഞാന്നുകയറി
കവരങ്ങളില്‍ നിന്നു കവരങ്ങളിലേക്ക്‌ എത്തിപ്പിടിച്ച്‌
നിന്റെ വീടിനു മുന്നിലെ
മതിലിലേക്ക്‌ ചാഞ്ഞ
ചാമ്പമരചില്ലവരെയെത്തി
മുറ്റത്തേക്ക്‌ വലിഞ്ഞിറങ്ങുന്നതിനിടെ
പൊത്തോയെന്ന്‌ താഴെവീണ്‌ മണ്ണുപറ്റും.

ഉടന്‍ പിടഞ്ഞെണീറ്റ്‌
മുറ്റത്ത്‌ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന
നിന്റെ കെട്ടിയോനെ
ഇത്രകാലം കൂടെക്കഴിഞ്ഞില്ലേ
എന്തിനിത്രകരയാനിരിക്കുന്നുവെന്ന്‌ നോക്കിച്ചിരിച്ച്‌
അകത്തെ മുറിയില്‍
ആള്‍വട്ടങ്ങള്‍ക്ക്‌ നടുവിലെ കിടക്കയില്‍
തളര്‍ന്നുകിടക്കുന്ന നിന്റെയടുത്തെത്തും.

അബോധത്തിലാണ്ടുപോയ നിന്നെ
മരണം എനിക്ക്‌ പണിഞ്ഞുതന്ന
സുതാര്യമായ ചില്ലുവിരല്‍കൊണ്ട്‌
ഞാന്‍ തൊട്ടുവിളിക്കും.

കണ്ണുതുറക്കാതെ തന്നെ
നിന്റെ ഉരുണ്ടകണ്ണുകളില്‍ നിന്ന്‌ രശ്‌മികള്‍
പൊടുന്നനെ എന്നിലേക്ക്‌ പുറപ്പെടും.

പണ്ടേറെ പാതിരാവുകളില്‍
നീയൂറിയൂറിച്ചുവപ്പിച്ചൊരെന്‍ ചുണ്ടുകളെ
മരണം കൈതൊട്ടു കരിവാളിപ്പിച്ചതു
കണ്ടാകും നിന്‍ കോട്ടിച്ചിരി.

നീ വിളിച്ചുപോന്ന എന്‍പേര്‌
നിന്റെ നാവിന്നടിയില്‍
അപ്പോള്‍ പിടയ്‌ക്കും മീനാകും.

മീനിന്‍ പിടപ്പുകണ്ട്‌
നിന്റെ മക്കളുടെ മക്കള്‍
നീ മരണത്തിലേക്ക്‌ തുഴയുകയാണെന്നു കരുതി
നാവ്‌ നനച്ചുതരും.

വായില്‍ ഉറവകൊള്ളും ഈര്‍പ്പം കമട്ടിക്കളഞ്ഞ്‌
നമ്മള്‍ ആദ്യമായി ചുണ്ടുകോര്‍ത്ത്‌
നിന്നതിന്റെ തുടര്‍ചുംബനംപോലെ
തെല്ലുമാറിനിന്നലിവോടെ
കണ്ണുനിറഞ്ഞ്‌
എന്നെ നോക്കിയ
ഒരു നോട്ടമില്ലേ,
അതേ നോട്ടമോടെ
ഒരേകിടപ്പാകും നീ.

പൊടുന്നനെ നീ കൈപൊക്കുന്നത്‌
എന്നെ തൊട്ടതാകുന്നു.

നെഞ്ചിലേക്ക്‌ നീ കൈതാഴ്‌ത്തുന്നത്‌
എന്നെ വലിച്ചടുപ്പിച്ചതാകുന്നു.

ശ്വാസംമുറുകി നീ കുറുകുന്നത്‌
മുഖതാവില്‍
സംസാരിച്ചതാകുന്നുവെന്നും
എനിക്കു മാത്രമേ അറിയൂ.

എനിക്കിനിയാരാണോയുള്ളതെന്ന
പൊട്ടിക്കരച്ചില്‍
നിന്റെ കെട്ടിയോന്‍
മുറ്റത്തുനിന്ന്‌ മുഴക്കാനായി
ഖേദപൂര്‍വ്വം തൊണ്ട കനപ്പിച്ചുതുടങ്ങുന്നതോടെ
നീ എഴുന്നേറ്റ്‌
കട്ടിലിനടിയില്‍
ചില്ലുവള്ളികളുള്ള
സുതാര്യമായ ചെരുപ്പ്‌ തപ്പിത്തുടങ്ങും.

മക്കള്‍ സോപ്പുതേച്ച്‌
നിന്റെ കൈവളകള്‍ അഴിച്ചും
മാല കൊളുത്തകത്തിയും എടുത്തുമാറ്റും.

വളകളുടെ വഴുക്കല്‍കണക്കെ
മാലയുടെ കൊളുത്തുകണക്കെ
ഒരുനാള്‍ നീ കൊണ്ടുനടന്ന തീരാബന്ധങ്ങളെല്ലാം
ഊര്‍ന്നകലുന്നത്‌
അന്നേരം
നിന്നെ ഞാന്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമല്ലോ...

വീട്‌, അച്ച, അമ്മ, അമ്മാവന്മാര്‍
കറുപ്പ്‌, വെളുപ്പ്‌, ജാതി, പണം
ഇതൊന്നും എന്നേം നിന്നേം
ഇനിയങ്ങോട്ട്‌ തൊടാനാകില്ലല്ലോ...

തുടരെ
നമ്മള്‍ ബസ്‌സ്റ്റാന്‍ഡിലേക്ക്‌ നടക്കും.
വഴിവക്കുകളില്‍ അലസം നില്‌ക്കും.
ബസ്‌സ്റ്റോപ്പുകളില്‍ കാത്തുനിന്ന പഴങ്കഥ വീണ്ടും കേള്‍ക്കും.
അവസാനമായി കണ്ടുപിരിഞ്ഞയിടത്തെ മാറ്റങ്ങളെല്ലാം
മത്സരിച്ച്‌ കണ്ടുപിടിക്കും.
മക്കള്‍ പഠിച്ച കലാശാലകളിലേക്ക്‌ ചൂണ്ടും.
മക്കളുടെ മക്കള്‍ പഠിച്ച പ്‌ളേസ്‌കൂള്‍ പടിക്കല്‍
മക്കളുടെ മക്കളേപ്പോലെതന്നെ
എന്നോടു ചിണുങ്ങുമല്ലോ നീ.

ഇങ്ങനെ
ഏറെവര്‍ഷപ്പഴക്കങ്ങളെല്ലാം
നമ്മള്‍
മാറിമാറി പുതുക്കിപ്പണിയും.

വീട്ടില്‍
എന്റെ ശവമടക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌.

ഞാന്‍ ചെയ്‌തുപോയ പൊള്ളയും ശൂന്യവുമായ
ഒത്തിരിയൊത്തിരി കാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിച്ച്‌
ആരൊക്കെയോ
എന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തുണ്ട്‌.

നിന്റെ സംസ്‌ക്കാരം ഇതാ, തുടങ്ങി.

എന്റെമാത്രമെന്റെമാത്രമെന്നു-
ഞാനെത്രവട്ടം പറഞ്ഞ
നിന്റെ ദേഹം
ശവക്കുഴിക്കുള്ളിലേക്ക്‌
ഒറ്റയ്‌ക്കുപോണപോക്കുകണ്ട്‌
ഞാനും അലറിവിളിക്കും

ഞാന്‍ മരിച്ചടക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും
നിന്റെ മരിച്ചടക്കം
എങ്ങനെ സഹിക്കും ഞാന്‍.

പിന്നെപ്പിന്നെ
കാലങ്ങള്‍ പോകുന്നത്‌
നമ്മള്‍ അറിയാതാകും.

ഇടയ്‌ക്കിടെ
നാട്ടില്‍ പോയി
തിരിച്ച്‌
മണ്ണിനടിയിലൂടെ ഞാന്‍
നിന്റെ കുഴിമുറിയിലേക്ക്‌ നീന്തിത്തുടിക്കും.

മഴ പിളര്‍ന്നുപെയ്യുകയാണ്‌
പുല്ലുകള്‍ വളര്‍ന്നുപുളയുകയാണ്‌
നമ്മുടെ ഒടുക്കത്തെ കിടപ്പിനുമേല്‍.

വിജനമായ ഒഴിവിടങ്ങളില്‍
അമരുകയും
കെട്ടിപ്പുണരുകയും
കടന്നുപിടിക്കയും
ചെയ്യുന്നു
പുല്‍നാമ്പുകള്‍.

കുഞ്ഞുങ്ങളേ,
നിങ്ങളെന്തിനിങ്ങനെ
മിഴിച്ചുനോക്കുന്നു
ഞങ്ങളെ?
_______________________