Wednesday, May 27, 2020

ഒരു ലാടമെങ്കിലുമടിക്കൂ ഞങ്ങളുടെപാദങ്ങളിൽ/ആഗ

നിങ്ങളുടെ തീൻമേശയിലെ
ഉപ്പും,മുളകും
നിങ്ങളുറങ്ങുന്ന 
കട്ടിലിന്റെകാലുകൾ
നിങ്ങളുടെ വീടിന്റെ
ഉറപ്പുള്ള വാതിലുകൾ,
ജനലുകൾ ,ചുമരുകൾ
നിങ്ങളിട്ട വസ്ത്രങ്ങൾ
നിങ്ങളുടെ അടുക്കളകളിൽ 
മൊരിഞ്ഞ്കൊണ്ടിരിക്കുന്നൊരുമീൻ
വെന്ത് പാകമായ ഒരുതുടം കഞ്ഞി
നിങ്ങൾ കുടിച്ച്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന
ഒരുകപ്പ്ചായ

അവ നടക്കുന്നു
ഭൂപടത്തിൽ വീടില്ലാത്ത
കാലുകളുമായി

തെരുവുകളിൽ
വ്യവസായശാലകളിൽ
കൃഷിയിടങ്ങളിൽ
വറുതിയൊടുങ്ങാത്തൊരടുപ്പതിന്റെ 
പിഞ്ഞിയ ഉടുപ്പിൽ നിന്നെടുക്കുന്ന
കരിപുരണ്ടൊരു,റൊട്ടിയിൽനിന്ന്,
കാല്കൊണ്ടളക്കുന്നു
വീടെന്ന വേരിന്റെ ദൂരം

എന്റെ രാജ്യംനടക്കുന്നു.
അഞ്ചാണ്ടിലൊരിക്കൽമാത്രം
വിരലറ്റത്ത് ജീവനുള്ള
ഭൂപടത്തിൽ
വീടില്ലാത്ത കാലുകളായി

നിരത്തുകളിൽ
ബസ്സ്റ്റാന്റുകളിൽ
പാലങ്ങളിൽ
റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകളിൽ
പുഴയിൽ
തോണിയിൽ
കടലിൽ
കപ്പലിൽ
മണ്ണിൽ,ചേറിൽ,ചോരയിൽ

രാഷ്ട്രീയക്കാരേ,
കപടഭക്തരേ,
ഇതാനിങ്ങളുടെ-
ഉടലും തലയുമില്ലാത്ത
ഓർമ്മിക്കാനൊരു പേരില്ലാത്ത
കയ്യും,കാലും മാത്രമായ
നിങ്ങളുടെ തേനീച്ചകൾ
അഞ്ചാണ്ടിലൊരിക്കൽമാത്രം
വിരലറ്റത്ത് ജീവനുള്ള
നിങ്ങളുടെ കൃഷിസ്ഥലത്തെ
ഉഴവുകാളകൾ

ഒരു ലാടമെങ്കിലുമടിക്കൂ
ഞങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ!

നിങ്ങളുടെ സിംഹാസനങ്ങളുടെ
ചവിട്ടുപടികൾക്ക്
എന്റെ വീടെന്ന്, 
എന്റെകുഞ്ഞെന്ന്
നടന്ന് തീരുവാൻ
ഒരു ലാടമെങ്കിലുമടിക്കൂ
ഞങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ


Wednesday, May 20, 2020

അവളുടെ ആൾ /വി.ടി. ജയദേവൻ

കല്യാണ രാത്രിയിൽ
പലതും പറയുന്ന കൂട്ടത്തിൽ 
അവൾ പറഞ്ഞു, 
എനിക്കൊരു പ്രണയമുണ്ട്.

പുഴയിൽ വീണ 
പൂവിതളുകളിൽ ഒന്നുപോലെ 
പല വാക്കുകളുടെ ഒഴുക്കിൽ
ആ വാക്ക് ഒഴുകിയൊഴുകിപോയി,

ഓളങ്ങളുടെ ഗതിക്കു തിരികേയൊഴുകി
അതൊരിക്കലും പിന്നീട്
അവരെ തിരഞ്ഞു വന്നില്ല.

കൂട്ടാൻ അടി കരിഞ്ഞപ്പോൾ
ഒരിക്കൽപോലും
നീ നിന്‍റെ മറ്റവനെയോർത്തു നിന്നു അല്ലേ എന്നോ
ഏതെങ്കിലും വിരുന്നിനു പോകുമ്പോൾ
ഇത്തിരിയധികം നിറമുള്ളതുടുത്തെങ്കിൽ
ഓ, വഴിയിൽ മറ്റവൻ കാത്തുനിൽക്കും അല്ലേ
എന്നോ അയാൾ ചോദിച്ചില്ല.

വൈകിയെത്തിയ അന്ന് 
പൂച്ചയെപ്പോലെ 
മറ്റൊരു വിയർപ്പിന്‍റെ മണം
വരുന്നോ വരുന്നോ എന്ന് 
മൂക്ക് വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട്
മുക്കിലും മൂലയിലും പോയി നിന്നില്ല.

മരണസമയം അവൾക്കാണാദ്യം വന്നത്, 
കട്ടിലിൽ തലയണയോരത്തു കുനിഞ്ഞുനിന്ന് 
കാതിൽ പതുക്കെ,
മൃദുവായി അയാൾ ചോദിച്ചു:

പറയൂ
ഒരിക്കൽ കൂടെയൊന്നു
കാണാൻ തോന്നുന്നുണ്ടോ ?
വരാൻ പറയണോ ?
അവൾ ലജ്ജ കലർന്ന ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു
വേണ്ട, അവൾ മന്ത്രിച്ചു
അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ വരും, 
ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു പോകും.

Tuesday, May 19, 2020

തൂപ്പുകാരി/കുഴൂർ വിത്സൺ

ഇലകളുടെ
ഭാഷ പഠിപ്പിക്കുന്ന
സ്കൂളിൽ ചെന്നപ്പോൾ
അവിടത്തെ
തൂപ്പുകാരി
പറഞ്ഞു

സർ,
ഞാനിവിടെ
പഠിക്കാനും
തുടർന്ന്
പഠിപ്പിക്കാനും
ചേർന്നതാണ്

അടർന്നു വീണ
ഇലകളെ
കൊഴിഞ്ഞു വീണ
ഇലകളെ
അടിച്ചു വാരലായിരുന്നു
എന്റെ
ആദ്യത്തെ
അസൈൻമെന്റ്

ഇലകളിൽ
ഗവേഷണം
കഴിഞ്ഞാൽ
ഇലകളുടെ
അമ്മ വീട്ടിലേക്ക്
സാറിനേപ്പോലെ
കാട്ടിലേക്ക്
പോകണം
എന്നു തന്നെയായിരുന്നു
എനിക്കും

ആരുമില്ലാത്ത
കരിയിലകളുടെ സങ്കടം
എന്നെ
തൂപ്പുകാരിയാക്കിയെന്ന്
പറഞ്ഞാൽ
മതിയല്ലോ

ഞാനും
കാട്ടിലേക്കുള്ള
വഴി
മറന്നു



Saturday, May 9, 2020

തോറ്റുപോയവർ ജീവിക്കുമ്പോൾ/ആതിര ആർ.

തോറ്റു പോയവരെല്ലാം
തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം മരിച്ചു പോകുന്നുവെന്ന്
ആരാണ് നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞത്?

നിങ്ങക്ക് അറിയാഞ്ഞിട്ടാണ്
ഒരിക്കൽ തോറ്റവർക്ക്
പിന്നീടെല്ലാം എളുപ്പമാണ്

ഇനിയില്ലെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നിടത്ത്
വേരുകളാഴ്ത്തി പതിയെ
അവർ നിവർന്നു നിൽക്കുന്നു

ചോര പൊടിഞ്ഞാലും നീറിപ്പുകഞ്ഞാലും
അവർ നടക്കുമ്പോൾ
കാൽപ്പാടുകൾക്ക് തെളിച്ചമുണ്ടാകുന്നു

ഇനിയാരും പിന്തുടരില്ലെന്ന ബോധമല്ലത്
ഇനിയാർക്കും എത്തിപ്പെടാൻ
കഴിയില്ലെന്ന ബോധ്യമാണത്

നോക്കി നോക്കിയിരിക്കെ
ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്ന് ഭാവിയിലേക്ക്
ഏച്ചുകെട്ടലുകൾ ഇല്ലാതെ
വർത്തമാനത്തിന്റെ ഊഞ്ഞാലാട്ടങ്ങളിൽ
അവർ ആകാശം തൊടുമ്പോൾ
ഇതെന്ത് കൺ കെട്ടെന്ന് നിങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടേക്കാം
ഞാനെന്നെ തൊട്ടതു പോലെയെന്നവർ പുഞ്ചിരിക്കും.

നിങ്ങളേൽപിച്ച മുറിവുകളെക്കുറിച്ച്
നിരന്തരമവർ ഓർമ്മിപ്പിക്കുമെന്ന് ആശങ്കപ്പെടേണ്ടതില്ല.
പകരം നിങ്ങൾ കാണാത്ത
ഉദയാസ്തമയ ഭംഗിയെ കുറിച്ച്
മഞ്ഞു വീഴ്ചകളെ കുറിച്ച്
മഴയുടെ രാഗങ്ങളെക്കുറിച്ച്
വെയിലുമ്മകളെ കുറിച്ച്
എന്തിന്, കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ
പാറിപ്പറക്കുന്ന മരതകവണ്ടുകളെ കുറിച്ചു പോലും
നിങ്ങൾക്കവർ പറഞ്ഞു തരും.

നോക്കൂ, തോറ്റുപോയവരൊക്കെ
പുതിയ ചരിത്രമെഴുതുന്നരാണ്
അതിൽ നിങ്ങളൊക്കെ മരിച്ചു പോയവരാണ്.

......../നോർമ്മാ ജീൻ

മഞ്ഞ് മലകൾക്കിടയിൽ
കപ്പലോടിക്കുന്ന
വ്യദ്ധനാവികാ,
നിങ്ങളോടെനിക്ക്
അടക്കാനാവാത്ത പ്രേമമാണ്

കുന്തിരിക്കം മണക്കുന്ന
ഈ രാത്രിയിൽ
നിങ്ങളെയോർത്തിരിക്കുമ്പോൾ
ആകാശം മുട്ടുന്നൊരു മഞ്ഞുമലയെ
നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്ക്
വലം വെയ്ക്കുന്നുണ്ടാവാം

നിങ്ങളുടെ 
നരച്ച നെഞ്ചിൻ രോമങ്ങൾ,
അവയ്ക്കിടയിൽ നിന്ന്
ഞാൻ കണ്ടെടുത്ത 
പച്ചകുത്തലുകൾ

ഓർമ്മകളെൻ്റെ തുരുത്തുകള
തീർത്തുമൊറ്റപ്പെടുത്തുന്നു

ആകാശമത്രമേൽ 
തെളിമയില്ലാത്തതും
രാത്രിയത്രമേൽ ക്രുദ്ധമായതുമായ
എല്ലാ നേരങ്ങളിലും
ഞാൻ നിങ്ങളെയോർക്കുന്നു

എൻ്റെ ചെമ്മരിയാട്ടിൻ കൂട്ടങ്ങൾ
എത്രവേഗമാണ്
നിങ്ങളോടിണങ്ങിയിരുന്നത്
ഒരേയൊരു തലോടലിനാലവയിൽ
എത്രയെണ്ണത്തെയാണ്
നിങ്ങൾ കടത്തി 
കൊണ്ട് പോയത്

തൂവെള്ള കുപ്പായത്തിനരികിലെ
വയലറ്റ് ഞൊറികളിൽ
നിങ്ങൾ താമസിപ്പിക്കാറുള്ള
പർപ്പിൾ സുന്ദരിമാരൊടെനിക്ക്
അന്നുമിന്നും പകയാണ്

അവരുടെ നിതംബം 
കുലുക്കലുകളിൽ
ആടിയുലയുന്ന
കപ്പൽത്തട്ടുകളെന്നിൽ
അരിശമുളവാക്കാറുമുണ്ട്

അവരുടെ
നീലിച്ച മുലഞെട്ടുകളുതിർക്കുന്ന 
സംഗീതം
എന്നെ തുടർച്ചയായി
വിഷാദത്തിനടിമയാക്കുന്നു

എങ്കിലുമെൻ്റെ നാവികാ,
നിങ്ങളുടെ
ഇടത്തേ ചെവിയിലെ
നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള
മുറിവിൻ്റെ വേദന,
അതെന്റേത് മാത്രമാണ്

എൻ്റെ ഓർമ്മത്തഴമ്പുകളുടെ
കൂട്ടവകാശി,
അടക്കിപ്പിടിച്ച
വേദനകളിൽ നിന്നെന്നെ രക്ഷിക്കാൻ
വേഗം വരിക

നിങ്ങളുടെ
കപ്പലിനു മാത്രമായുള്ളയെൻ്റെ
കപ്പൽ ചാലുകൾ

നിങ്ങളുടെ 
കൊടിമരത്തെ മാത്രം
മെരുക്കുവാനുള്ള
എൻ്റെ തീരത്തെ കാറ്റ്

നിങ്ങൾക്ക് മാത്രം 
നങ്കൂരമിടാനുള്ള
എൻ്റെ അടിത്തട്ടാഴങ്ങൾ

നിങ്ങളാൽ മാത്രം 
കണ്ടു പിടിക്കപ്പെടാൻ
കാത്തിരിക്കുന്ന
എൻ്റെ വൻകര സാധ്യതകൾ

എൻ്റെ നാവികാ,
നിങ്ങൾ വരുമെന്ന് കാത്ത്
നിങ്ങളെ മാത്രമോർത്ത്
ഏതോ ഭൂഖണ്ഡത്തിലെ 
ഞാൻ 

........./വിപിത

കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ 
ഞാൻ എത്തി നോക്കുന്ന
ഒരു കൂടുണ്ടായിരുന്നു. 

കൂട്ടിൽ മൂന്ന് 
കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. 

അമ്മക്കിളിയ്ക്ക് 
നെറ്റിയിൽ 
പൊട്ട് വച്ച പോലൊരു 
മുറിപ്പാടുണ്ടായിരുന്നു.

കിളിയേതെന്ന് 
ചോദിക്കരുത് 

ഞാൻ പറഞ്ഞേക്കില്ല. 

സ്വകാര്യത മനുഷ്യന്റെ 
കുത്തകയല്ല പൊന്നേ 
ഞാൻ പറഞ്ഞേക്കില്ല. 

പപ്പടം കാച്ചുന്ന 
സമയത്ത് 
കൃത്യമായെത്തുന്ന 
അവൾക്ക് ഞാൻ 
മഗ്ദലീന എന്ന് 
പേരിട്ടു. 

ഒരിക്കൽ 
മഗ്ദലീന എനിക്ക് 
ഒരു തൂവല് 
കൊണ്ടുത്തന്നു. 

അവളുടേതല്ല 
ചാര നിറത്തിലൊന്ന്. 

ഞാൻ കൂട്ടിലേക്ക് 
എത്തി നോക്കി. 

കൂടാകെ 
തൂവലുകൾ. 

ചാമ്പൽ നിറങ്ങൾ. 

കുഞ്ഞുങ്ങളില്ല. 

ഞാൻ കരഞ്ഞു. 

മഗ്‌ദലീന എന്റെ 
ചുണ്ടിൽ 
കൊക്കുരുമ്മി. 

ശേഷം 
ഞാനും മഗ്ദലീനയും 
ഒന്നിച്ചു 
പപ്പടം കാച്ചി.

ജീവനൂട്ട് /സെറീന

നിന്റെ സ്വരമിടറുമ്പോൾ
ഉള്ളിലൊരു  തൊട്ടിൽ 
പിന്നെയും കുലുങ്ങുന്നു 
എത്ര ആഴമുള്ള ഉറക്കത്തിന്റെ 
കയങ്ങളിലേക്കും  ഒരു അനക്കം 
കൊണ്ട് നീ വന്നെത്തുന്നു 
ആധിയുടെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും 
വലിയ  തിരമാലകൾ, 
ജീവന്റെ കടൽ.  

കരച്ചിലിന്റെ കരിവളകൾ 
കിലുങ്ങുന്നു, 
ഏതോ വെയിൽ മുറ്റത്തു 
നിന്നു നിന്നെയെടുത്തു 
നെഞ്ചോടടുക്കുന്നു. 

കുഞ്ഞു കരച്ചിലൊച്ചയെ 
മുക്കിക്കളഞ്ഞാലോ 
പൈപ്പ് വെള്ളത്തിന്റെ കലമ്പലെന്ന് 
പാതിയിൽ തീർന്ന കുളികൾ 
ഉറക്കത്തിലും തുറന്നിരുന്ന മനക്കണ്ണുകൾ 
നിനക്കൊപ്പം നടക്കാൻ പഠിച്ച ജീവൻ.

കൈനീട്ടി നിൽക്കുന്നു, 
കിളികൾ, കുഞ്ഞാടുകൾ 
കാറ്റുകൾ, കടൽ 

കണ്ടതൊക്കെയും നിന്നോട് മിണ്ടുന്നു 
അതൊക്കെയും 
എനിക്ക് മാത്രം തിരിയുമിളം വാക്കായി 
മൊഴി മാറുന്നു 

പേറ്റു നോവ് വെറുതേ കടം പറയുന്ന കഥയാകുന്നു, 
ഓരോ ശ്വാസത്തിലും നിന്നെ 
പെറ്റുകൊണ്ടേയിരിക്കുമ്പോൾ. 

ഓർമ്മ സർവ്വ ഭാഷകളിലും 
ഒരേ ലിപിയുള്ള കവിതയാകുന്നു 
പ്രപഞ്ചത്തെയാകെ 
മുലയൂട്ടുവാനുടൽ തരിക്കുന്നു 
വന്യഗന്ധവുമായൊരു പൂ വിരിയുന്നു 
മുലപ്പാൽ മണക്കുന്നു
മരണം തിരിച്ചു പോവുന്നു

Friday, May 8, 2020

...../നോർമ്മാ ജീൻ

ആത്മാവുള്ള
ആണൊരുത്തൻ്റെ പ്രണയത്താൽ
എൻ്റെ വയലേലകൾ
നിമിഷ നേരം കൊണ്ട്
പൂത്ത് തളിർക്കുന്നു

അവൻ്റെയൊരുമ്മയാൽ
എൻ്റെ വേലിപ്പരുത്തികൾ
എല്ലാ കാലത്തേക്കുമെന്ന പോൽ
പടർന്ന് പന്തലിക്കുന്നു

അവൻ്റെ 
പേരിൽ ഞാൻ
ആയിരം മെഴുകുതിരികൾ 
നേരുന്നു

അവരെൻ്റെ നിറത്തിനെ പറ്റി
അസ്വസ്ഥരാകുമ്പോൾ
ഞാനവനുമായി
അവസാനമില്ലാത്ത 
ഭോഗത്തിലേർപ്പെടുന്നു

ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെയവർ
കറുത്തവരെന്നും വെളുത്തവരെന്നും
വേർതിരിക്കുമ്പോൾ
ഹൃദയത്തിൻ്റെ ഉപയോഗങ്ങളെ കുറിച്ചവൻ
കുഞ്ഞുങ്ങളോട് വാചാലനാവുന്നു

മുക്കിയും മൂളിയും ഞരങ്ങിയും
മാത്രമൊരു ജീവിതമെന്നെ
ചേർത്ത് പിടിക്കുമ്പോൾ
അവനെ മാത്രമോർത്തെനിക്കതിൽ നിന്നും
ഇറങ്ങിപ്പോരാനേ ആവുന്നില്ല

ഞാവൽപ്പഴ നീലിച്ചകൾ
കരിനൊച്ചി പച്ചപ്പുകൾ
നന്നായ് വെട്ടിയൊരുക്കിയ
പൂന്തോട്ടമെന്ന പോൽ
ഞാൻ ഉത്സാഹവതിയായ്
കാണപ്പെടുന്നു

എങ്കിലും
'ഒരു തോണിക്കാരൻ്റെ ഏകാന്തത' എന്നത്
അത്രയ്ക്കങ്ങ് നിസാരവൽക്കരിക്കാവുന്ന
ഉപമ അല്ലെന്ന്
എനിക്ക് നന്നായറിയാം

ഒറ്റയ്ക്കാക്കിയേക്കുന്ന 
സമവാക്യങ്ങളോടെല്ലാം
അതിശക്തമായി കലഹിക്കുന്നു
വെന്ത് വെന്തില്ലാതായേക്കാവുന്ന
നേരങ്ങളിലൊക്കെയും
കുന്തിരിക്കം മണക്കുന്ന
നിൻ്റെ ചുണ്ടുകളെ ധ്യാനിക്കുന്നു

അതിശൈത്യം നിറച്ചയെൻ്റെ
ചില്ല് കുപ്പികളെയൊക്കെ
അടുത്ത ജൻമത്തിലേക്കായി
മാറ്റി വയ്ക്കുന്നു

സൂര്യകാന്തികൾക്കിടയിൽ
കൈവിരിച്ച് നിൽക്കുന്നൊരു
പെൺകുട്ടി മാത്രമാണെനിക്ക്
നീയുള്ളപ്പോൾ ജീവിതം

Wednesday, April 15, 2020

നോട്ടം/ചിത്ര.കെ.പി

കാട്ടുപൂവിന്റെ ഇതളുകൾ,
കണ്ണുകൾ.

ഒരു നോട്ടത്തിൻ മിന്നൽ.

തിളക്കങ്ങളെല്ലാം
കൊത്തിപ്പറക്കുന്നു
പക്ഷികളുടെ ഒരു കൂട്ടം,
കരയിലും സമുദ്രത്തിലും 
വെളിച്ചത്തിന്റെ വിത്തുകൾ
വിതയ്ക്കുന്നു.

മണ്ണിന്റെയും ജലത്തിന്റെയും
അടരുകളിൽ
നൂറായിരം പ്രാണികൾ,
അക്കങ്ങളല്ല
വെറും അക്കങ്ങളല്ല
പേരുകളെന്ന് കുറിച്ച് വയ്ക്കുന്നു.

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേ
മരിച്ചു പോയൊരാൾ
ശ്വാസം പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ്,
ശൂന്യമായ തെരുവുകളിലൂടെ നടക്കുന്നു.
കൂട്ടക്കുഴിമാടങ്ങളിലൊന്നിൽ
ഒരുപിടി മണ്ണ് ചൊരിയുന്നു.

മുള പൊട്ടി വിരിയുന്നു
കാട്ടുപൂവിന്റെ ഇതളുകൾ പോലെ
എണ്ണമറ്റ എണ്ണമറ്റ
കണ്ണുകൾ.

അവയുടെ 
ഒടുവിലത്തെ നോട്ടത്തിൽ
ആകാശവും ഭൂമിയും
പിളർക്കുന്ന മിന്നൽ.

Monday, April 6, 2020

പെരുമഴത്തോട്ടം/വിഷ്ണു പ്രസാദ്

പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടായിവരുന്നു
ഒരു പെരുമഴത്തോട്ടം
മാനത്ത് മുളച്ച് ഭൂമിയിലേക്ക് വളര്‍ന്ന്
മണ്ണില്‍ ചില്ലകള്‍ പടര്‍ത്തി
ഇടതൂര്‍ന്ന ചില്ലുനൂല്‍ത്തോട്ടം

വയല്‍‌വക്കത്തെ എല്ലാ വീടുകളും
പെട്ടെന്ന് ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോവുന്നു
അടുത്തായിട്ടും അകലെയാവുന്നു
ഓര്‍മ്മകള്‍ പൊട്ടിയൊഴുകുന്ന
കണ്ണുകളാവുന്നു ജനാലകള്‍
കാറ്റ് ഒരു നനഞ്ഞ നാടോടിയെപ്പോലെ
വരാന്തയിലേക്ക് ഓടിക്കയറിവന്ന് അകത്തേക്ക് എത്തിനോക്കുന്നു

കെട്ടിയിട്ട പശുക്കളുടെ കരച്ചിലുകള്‍ നനയുന്നു
അവയുടെ പുള്ളികള്‍ മഴയില്‍ മായുന്നു
അവ തന്നെ മായുന്നു
മഴത്തോട്ടത്തില്‍ ഒരു ചില്ലുകുറുക്കന്‍
ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിക്കൂവുന്നു
അതിന്റെ കൂവല്‍ അല്പം കഴിഞ്ഞ്
ഒരു മഴവില്ലായി കാണായേക്കും

ചില്ലുകാടില്‍ ഒരു സുതാര്യ ആന
നൃത്തം ചെയ്യുന്നു

ചെമ്പോത്തുകള്‍ മഴവള്ളികളില്‍ തൂങ്ങി
അവയുടെ പ്രാചീനവാദ്യങ്ങള്‍ മുട്ടുന്നു

പെട്ടെന്ന് ഒരുതോട്ടം കാണാതാവുന്നു

തുമ്പികളുടെ ചിറകുകളില്‍ കയറി
മഴ ആകാശത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോവുന്നു

ആകാശം അതിന്റെ കറുത്ത മുലകളെ
നീലബ്ലൌസിലാക്കി കുടുക്കിട്ടുവെക്കുന്നു;
പാലുകൊടുത്തുകഴിഞ്ഞ അമ്മ

കാറ്റ് കവുങ്ങുകളുടെയും തെങ്ങുകളുടെയും
തലകള്‍ തോര്‍ത്തിക്കൊടുക്കുന്നു

കഴിഞ്ഞുപോയ പ്രണയങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മ പോലെ
ഒരു നനവുമാത്രം നില്‍ക്കുന്നു
ലോകം ഒരു നനഞ്ഞ പാവാടയായി ഇളകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

Monday, March 30, 2020

നനഞ്ഞ്/വിഷ്ണു പ്രസാദ്

മണ്‍ തരികളായാലും ഞാന്‍ നിന്നെ ഓര്‍മിച്ചേക്കും.
നിന്റെ കാലടികളില്‍ പറ്റി നിന്നോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കും.
ജലത്താല്‍ അന്നും നീയെന്നെ വേര്‍പെടുത്തും.
നീ ഉറങ്ങുമ്പോഴും നിന്റെ വീട്ടുവാതില്‍ക്കല്‍
ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നിരിക്കും,നനഞ്ഞ്...

മൂന്നു കുട്ടികള്‍ ആകാശം കാണുന്നു/ചിത്ര.കെ.പി

വീടിന്റെ മേല്‍ക്കൂരയില്‍ 
മലര്‍ന്നു കിടന്നു 
ആകാശം കാണുന്നു 
രണ്ട്  ചെറിയ കുട്ടികള്‍,
ഞാനും.

അസ്തമയച്ചുവപ്പിന്റെ 
ഒരു മുട്ടായിത്തുണ്ട്.
തുമ്പപ്പൂ നക്ഷത്രങ്ങള്‍. 
റബ്ബര്‍ വച്ച് മായ്ച്ച പോലെ  
മാഞ്ഞു പോയ നിലാവ്.

ഈ ആകാശമാണോ ഭൂമിയെന്നൊരാള്‍
ഈ ഭൂമിക്കുള്ളിലാണോ നമ്മളെന്നു മറ്റൊരാള്‍.
ഒരുത്തരവും ശരിയുത്തരമാവാതെ മൂന്നാമതൊരാള്‍.

ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഇരുട്ട്.
കുട്ടികള്‍ ഭയന്നുരുമ്മിക്കിടക്കുന്നു,
ഞാനും.
നിഴലുകള്‍ അവരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു 
എന്നെയും.
അവര്‍ മുതിര്‍ന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു 
ഞാനും.

ഉള്ളില്‍ 
മറ്റൊരാകാശത്തില്‍
ഉദയവും അസ്തമയവുമറ്റ പകലുകള്‍ 
ഇരുള്‍ ഗുഹകളായ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ 
മാഞ്ഞു മാഞ്ഞു പോകുന്ന ഒരു ചന്ദ്രന്‍.

മൂന്നു കുട്ടികള്‍ 
ആകാശം കണ്ട്‌  കിടക്കുന്നു.
തിരക്കുകളേതുമില്ലാതെ 
വെറുതെ, നിലാവ് കാത്ത് കിടക്കുന്നു.

Friday, March 27, 2020

പുഴയുടെ കാലം/എ.അയ്യപ്പന്‍

സ്നേഹിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്
നീ കാറ്റും
ഞാനിലയുമായിരുന്നു.

കൊടുംവേനലില്‍
പൊള്ളിയ കാലം
നിനക്കു കരയാനും
ഒരു മഴയാകാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

തപ്തമായ എന്റെ നെഞ്ചില്‍തൊട്ടുകൊണ്ട്
നിന്റെ വിരലുകള്‍ക്ക്
ഉഷ്ണമാപിനിയാകാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഞാന്‍ തടാകമായിരുന്നു
എനിക്കു മുകളില്‍
നീയൊരു മഴവില്ലായിരുന്നു.

ഒരു കര്‍ക്കിടകത്തില്‍
നമ്മള്‍ മാത്രം
മഴത്തുള്ളികളായിരുന്നു.

ഒരു ഋതുവിലൂടെ
നിന്റെ ചിരിക്ക്
വസന്തമാകാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഒരു മഞ്ഞത്ത്
നമ്മള്‍ മാത്രം
പുല്‍ക്കൊടികളായിരുന്നു.

ഒഴിവുകാലത്ത് നമ്മളും
ഒരു ഋതുവില്‍നിന്ന്
ആള്‍ക്കൂട്ടവും പിരിഞ്ഞു.

ഒരു ശൈത്യത്തില്‍
മരപ്പൊത്തിലൂടെ
വലംകൈയിലെ
ചൂണ്ടുവിരലിലൂടെ
നിനക്കു നീലയാകാന്‍ കഴിഞ്ഞു.


Saturday, March 21, 2020

ചാപിള്ളകളുടെ കാഴ്ചബംഗ്ലാവ് / കൽപ്പറ്റ നാരായണൻ

ചാപിള്ളകളുടെ
വലിയൊരു ശേഖരമുണ്ടെനിയ്ക്ക്.
നിർത്താത്ത ബസ്സിനായി
നീട്ടിയ കൈകളുടെ.
ഇങ്ങോട്ട് കിട്ടാത്തതിനാൽ
ചത്ത ചിരികളുടെ.
ഇങ്ങോട്ട് നീട്ടാത്തതിനാൽ
അലസിപ്പോയ ഹസ്തദാനങ്ങളുടെ.
എന്നെത്തിരിച്ചറിഞ്ഞതും
കെട്ടുപോയ മുഖങ്ങളുടെ.
പോയകാര്യം നടക്കാത്ത യാത്രകളുടെ
അതിലും നീണ്ട മടക്കയാത്രകളുടെ
കുഴിച്ചിട്ട് മുളയ്ക്കാത്ത
വിത്തുകളുടെ
വാടിപ്പോയ
വൈകുന്നേരങ്ങളുടെ.
ചന്തയിലെ വില്പനക്കാരൻ
വായിയ്ക്കുന്നതു കണ്ട് വാങ്ങി
വീട്ടിലെത്തി വായിച്ചപ്പോൾ
വികല ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ച മൌത്ത് ഓർഗന്റെ.
കളി തീർന്ന കളിക്കോപ്പിന്റെ
കൌതുകം നഷ്ടപ്പെട്ട കൌതുകവസ്തുവിന്റെ.
എഴുതിയപ്പോൾ
എഴുതാനാശിച്ചതിന്റെ.
കൈവന്നപ്പോൾ
കൈവരാൻ കൊതിച്ചവയുടെ
വലിയ ശേഖരമുള്ള
കാഴ്ചബംഗ്ലാവുണ്ടെനിയ്ക്ക്.

Friday, March 20, 2020

അസാദ്ധ്യമായ്/വി.എം.ഗിരിജ

തണുപ്പിക്കൂ തണുപ്പിക്കൂ
ചുടുന്നൂ മരുഭൂമികൾ
കുളിർപ്പിക്കൂ കുളിർപ്പിക്കൂ
മൂളുന്നൂ വേനൽരാവുകൾ

തളിർപ്പിക്കൂ തളിർപ്പിക്കൂ
ചില്ലകൾ ധ്യാനമൗനമായ്
തരൂ തരൂ തണൽപ്പന്തൽ
തരൂ ചോട്ടിൽ സുഖം ലയം

പറയൂ പറയൂ കാത്
മധുരിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ
ചേർക്കൂ നെഞ്ചിൽ ലയിപ്പിക്കൂ
വിശ്വത്തിൻ തീവ്രവേദന

പറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കാനും
പിരിയാനും, അകന്നിടാൻ
മറയാൻ മറ്റൊരാളാവാൻ
കൊതിപ്പൂ ഞാൻ അസാദ്ധ്യത.


കവി(ത)മുറി/സന്ധ്യ പത്മ

ലഹരിയും പ്രണയവും
മത്സരിച്ചു തിന്നു തീർത്ത
ഒരുവന്റെ
കരളിന്റെ ശേഷിപ്പിനെ
ചില്ലിട്ടു സൂക്ഷിച്ച മുറി.

ജനിക്കും മുമ്പേ
മരിച്ചു പോയ കവിതയെ
അറവു ശാലയിൽ നിന്നോടിപ്പോയ
ക്ടാവിനെ
കുയിലേ എന്നു വിളിച്ചാൽ
മയിലേ എന്നു മിണ്ടുന്ന
പെണ്ണിനെ
അവന്റെ വീഞ്ഞിനൊപ്പം
കൂട്ടിരുത്തുന്നു.

മടിപിടിച്ചുറങ്ങുന്ന
പുതപ്പിനുള്ളിൽ
അവനവനെ കൊന്നു തിന്നുന്നു.

പിണങ്ങിപ്പോയ സൈക്കിള്‍/കന്നി എം

കണ്ണാടിയുടെ ചില്ലില്‍
എന്നെ വിളിക്കല്ലേ എന്ന് രണ്ട് കണ്ണ്
സൈക്കിളിന്റെ പിറകില്‍ ഒരു കാക്ക
ചങ്ങലയഴിയുന്നതിന്റെ
സൈക്കിളിഴയുന്നതിന്റെ
പാട്ട് കെടുന്നതിന്റെ
മണ്‍തരി വായില്‍ ശ്വാസം തേടുന്നതിന്റെ
ഒടിച്ചുകളഞ്ഞ ചില്ലയുടെ കറ ഒഴുകുന്നതിന്റെ

എല്ലാത്തിന്റേയും
പടമെടുത്ത് പറന്നുപോവുന്ന കാക്ക

കവണയില്‍ നിന്ന് തെറ്റുന്ന കല്ല്
കാഷ്ഠം ഭയന്ന് മുഖം മൂടുന്ന കണ്ണാടി
കാക്കത്തൂവല്‍ - കിളിമുടി പക്ഷിത്താടി.

ടയറിനെ മണത്തുനോക്കുന്ന ഓന്തും പിള്ളേരും
ശ്വാസത്തിനെതിരെ
മീശയില്‍ കടിച്ചുപ്പിടിച്ച് പുളിയുറുമ്പുകളുടെ മുദ്രാവാക്യഘോഷണം
വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങിക്കപ്പല്‍ കളിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ കുമിളയാത്ര
എണ്ണിയവളുടെ ഫോണ്‍വിളി
മുയല്‍ച്ചെവിയന്‍ പൂവാങ്കുറുന്നിലകളുടെ കാടിന്റെ
ചുവപ്പന്‍ പാടമെന്ന പരിണാമം
തഴുതാമയുപ്പേരിയുടെ രുചി തങ്ങുന്ന ഉമിനീര്‍
പുരികപ്പാളത്തിലെ പഴുതാരയോട്ടങ്ങള്‍
ഡൈനാമോ ഊര്‍ന്ന് പോയതറിയാത്ത
സൈക്കിള്‍ ലൈറ്റ് , അതിനെ ഒക്കത്തിരുത്തിയ ഹാന്‍ഡില്‍
കണ്ണാടിയില്‍ കൊത്തിക്കൊണ്ട്
ആ നിമിഷത്തെ അലസമായി പിന്നിലേക്ക്
നീക്കിനീക്കിപ്പിടിക്കാനറിയാവുന്ന
മണ്ണാത്തിപ്പുള്ളിന്റെ വിളിയും
ചിത്രമായി പതിഞ്ഞുകാണും

ഭും എന്നൊച്ചവെച്ച വമ്പന്‍ വണ്ടിയുടെ
ചക്രച്ചാലില്‍ കിനിഞ്ഞ് പെട്രോള്‍ പാട
മുടിക്ക് ചുറ്റും കണ്ണീര്‍ഭൂപടം, അതില്‍ പിറകോട്ട് ചലിക്കാനാവാത്ത
പാട്ടേന്തുന്ന ഉറക്കെയുള്ള നിലവിളി

(ഇതിപ്പോള്‍
മണ്ണൊഴുകാന്‍ തുടങ്ങുകയും
ഓലത്തെയ്യം കൂക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയും
വടക്കേച്ചിറയില്‍ കാക്കകള്‍ നീന്തിത്തുടിക്കുകയും
ചെയ്യുമ്പോഴുണരുന്ന പാട്ടിനെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്)

കെട്ടുപോകുന്ന താളങ്ങളെ മാത്രം കുടിച്ചുവീര്‍ക്കുന്ന
നിമിഷത്തില്‍ ജയിക്കുന്ന കാമറകളുണ്ട്.

പാട്ടിന്‍വയറില്‍ നമ്മളുറങ്ങുമ്പോള്‍
ഒരു സൈക്കിളുന്തി സമയം പിറകിലൂടെ ഓടിക്കളയുന്നു.

Wednesday, March 18, 2020

മൊഴിമാറ്റം/കെ.പി.റഷീദ്

മഴ എന്ന് പറയുമ്പോൾ
മുറിവ് എന്നു കേൾക്കുന്ന
ഒരാളും
വെയിലെന്ന് കേട്ടാൽ
കുട തുറക്കുന്നൊരാളും
ഇനിയും പിടികിട്ടാത്തൊരു കാര്യം
വാക്കു കൊണ്ടു വെളിവാക്കാൻ
നടത്തുന്ന 
എണ്ണമറ്റ വിവർത്തന ശ്രമങ്ങളല്ലാതെ
മറ്റെന്താണ് പ്രണയം?

സ്വപ്നമെന്ന് കേട്ടാൽ
ഞാനിപ്പോഴും,
വസന്തത്തിന്റെ വിജാഗിരികൾ
അടർന്ന വാതിൽ
വരച്ചുവെയ്ക്കുന്നു.
അതിൽപന്തലിക്കുന്ന
ലോലമായ
പാട്ടിലകളിലൂടെ കയറി
ഉറക്കമേ എന്ന്
വിരാമചിഹ്നമിടുന്നു. 

നിനക്കോ, 
സ്വപ്നമെപ്പോഴും
സിരകളിലൂടെ 
മദ്യപരെപ്പോലെ
മയങ്ങി മയങ്ങി പോവുന്ന
പേക്കിനാക്കളുടെ
ഗോവണി.

ചുരങ്ങൾക്കിരുപുറം പൂക്കുന്ന
മരണത്തിന്റെ മഞ്ഞുമറ കാൺകെ
ഞാനൊരു 
ഞെക്കുവിളക്ക് തേടുന്നു,
നീയോ,
എല്ലാ വിളക്കുമണച്ച്
ഒരു പൂച്ചയെ
പുഴകടത്താൻ 
കാല് വെള്ളത്തിലേക്ക് നീട്ടുന്നു.

വാക്കുകൾ 
മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങുന്ന
നേരത്താവണം
പ്രണയത്തിന്റെ
ബോർഡിൽ
ആരെങ്കിലും
മരണമെന്നെഴുതി
അമ്പടയാളം ഇടുന്നത്.

ഭൂമിക്കല്ല്/ചിത്ര.കെ.പി

നാല് വയസ്സുകാരൻ 
കുഞ്ഞൻ
സ്കൂളിൽ നിന്ന് വന്നു,
കൂട്ടുകാരനോട് 
പിണങ്ങിയ കഥ പറഞ്ഞു.
അവനടിച്ചെന്നും, ഞാങ്കരഞ്ഞെന്നും
ഇനി കളിക്കാൻ കൂടില്ലെന്നും
അവന്റെ പിറന്നാളിന്
കേക്ക് മുറിക്കാൻ പോവില്ലെന്നും
ഒറ്റശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞ്
പരാതി വണ്ടിയായ്
ഓടിപ്പോയി.

പിണക്കം വരുമ്പോഴൊക്കെയും
അവന്റെ മുഖം
കൂർത്ത് കൂർത്ത് വന്നു,
കണ്ണിൽ പുതുരസങ്ങൾ വന്നു,
കുഞ്ഞിക്കൈ വീശിയുള്ള
അടിയിൽ വേദനയുടെ
തിണർപ്പുകൾ വന്നു.

അവനോടുന്ന വഴികളിൽ
പക മുതിരുന്നതും
അതിരുകളിൽ
മുറിവ് മുള പൊട്ടുന്നതും 
കളിയിടങ്ങളിലെ 
വെള്ളാരങ്കല്ലുകളിൽ
ചോര പൊടിയുന്നതും അറിഞ്ഞു.

ഇനി രക്ഷയില്ലെന്നോർത്ത്
കല്ലുകളെല്ലാം തെരുത്ത്
ഒരു മൂലയിലേക്കിട്ട്
തിരിയുമ്പോൾ കണ്ടു
രാവിലെ
പിണങ്ങിയ കൂട്ടുകാരനോടൊപ്പം
കുഞ്ഞൻ
മണ്ണപ്പം ചുട്ട് കളിക്കുന്നത്,
ആർപ്പ് വിളിച്ചോടുന്നത്,
ചിരിച്ച് മറിയുന്നത്.

കളിയുടെ ഓളത്തിൽ, അവന്റെ
മൂക്കിൻ തുമ്പിൽ നിന്നും തെറിച്ച 
വിയർപ്പിന്റെ ഒരു തുള്ളിയിൽ,
ഭൂമി, ഒന്ന് മുങ്ങി നിവർന്നു.

അടിയിൽ
വെള്ളാരങ്കല്ലുകൾ
തെളിഞ്ഞ് കിടന്നു.

സാറ്റ്/ആര്‍.സംഗീത

അകത്തളങ്ങള്‍ മടുക്കുമ്പോള്‍
കുട്ടി ദൈവവുമായി
ചില കളികളില്‍ ഏര്‍പ്പെടും

'എണ്ണിത്തുടങ്ങുമ്പോള്‍
നീ ഒളിക്കെ'ന്ന് ദൈവം

വെയില്‍ കുലുക്കിക്കുത്തിയ
ഇലകള്‍ക്കിടയില്‍
ഞാന്നുകിടന്നും
പുഴയുടെ അടിവയറ്റിലെ
ഇളംചൂട് വെള്ളത്തില്‍
മീനായി പറ്റിക്കിടന്നും
കുട്ടി രസിക്കും
ദൈവമല്ലേ
എവിടെയാണെങ്കിലും
കണ്ടുപിടിക്കും

ഒടുവില്‍ മണ്ണിനടിയിലൂടെ
നൂണ്ടിറങ്ങി
ഉള്ളിലെ രഹസ്യ അറയില്‍
ഉറങ്ങിയ പോലെ
കണ്ണടച്ച് ചുരുണ്ട് കിടന്നു

ഓര്‍മ്മകള്‍ മരവിച്ച
ഒരു സ്ത്രീ
എന്നുമവിടെ വന്നിരിക്കും
ഭൂമിയുടെ അറ്റത്തുനിന്നു
ഒഴുകിയെത്തുന്ന ഒരു കടല്‍
അവരുടെ കാല്‍വെള്ളയ്ക്കടിയില്‍
ഉപ്പുപരലുകളായി വിങ്ങിപ്പഴുത്തു.
കുട്ടിയവരെ അമ്മേ എന്നു
വിളിച്ചു കരഞ്ഞു

അന്നാദ്യമായി ദൈവം
സാറ്റ് വയ്ക്കാന്‍ മറന്നു

■■■■■■■■■■■■■■■■■

പൂർണം/രാംമോഹൻ പാലിയത്ത്

നമ്മൾ തിന്ന
മീനുകളുടെ കൊച്ചുമക്കൾ 
നമ്മുടെ ചിതാഭസ്മം നോക്കി ചിരിക്കും. 

നമ്മൾ തിന്ന
പോത്തുകളുടെ കൊച്ചുമക്കൾ
പള്ളിപ്പറമ്പിലെ പുല്ലു തിന്നും.

നമ്മൾ തിന്ന
കണ്ണിമാങ്ങകളുടെ കളിക്കൂട്ടുകാർ 
നമ്മുടെ ചിതയിലെ 
മാവിൻ വിറകായ് വരും.

നമ്മളുടുത്ത
പട്ടുടയാടകൾക്കായ് പിടഞ്ഞുചത്ത പുഴുക്കളുടെ കസിൻസ് 
മണ്ണിനടിയിൽ നമ്മളെ തിന്നാന്‍ കാത്തിരിക്കും .

പൂജ്യത്തിൽ നിന്ന് 
പൂജ്യമെടുത്താൽ
പൂജ്യം ബാക്കിയാവും.


Sunday, March 15, 2020

പറഞ്ഞുപറഞ്ഞു കയറുന്ന കാടുകൾ/ജയദേവ് നയനാർ

നിന്നെപ്പറ്റിപ്പറഞ്ഞ് ഒരു മഴയെ
ഏറെ നുണകളിൽ 
കുളിപ്പിക്കുമായിരുന്നതിൽപ്പിന്നെ.
മേഘത്തിൽ നിന്‍റെ മേൽവിലാസമുള്ള
വീട്ടിൽ നീയൊളിച്ചുതാമസിക്കുമായിരുന്നത്.
അതിനു മുന്നിൽ വെള്ളത്തിൽക്കൊത്തിയ
ഒരു മരമുണ്ടായിരുന്നത്.
അതിന്‍റെ കൊമ്പുകളിൽ ഒരു കൂട്ടം
പരൽമീനുകൾ കുളിച്ചുതാമസിക്കുമായിരുന്നത്.
അതിന്‍റെ കൊമ്പിൽ മഞ്ഞുകാലം
കൂടുവച്ചിരുന്നത്. 
അതിന്‍റെ ഇലകൾ തുള്ളികളായി
പൊഴിഞ്ഞുവീഴുമായിരുന്നത്.
മഴക്കാലത്ത് അതിലകളെല്ലാം
പൊഴിച്ച് തണുത്തുവിറക്കുമായിരുന്നത്.

ഓരോ നുണയ്ക്കും മഴയത്രയും
പൊട്ടിയ മഴയ്ക്കിടയിലൂടെ 
ചോർന്നൊലിക്കുമായിരുന്നു.

അവിടെ നിന്‍റെ മേൽവിലാസമുള്ള
ഉടലിൽ ഒരു മേഘം കുറെക്കാലം
ഒളിച്ചുതാമസിക്കുമായിരുന്നത്.
അവിടെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ നനഞ്ഞ
ഒരു മഴയുണ്ടായിരുന്നത്.
മഴയുടെ കൊമ്പുകളിൽ ഒരു കൂട്ടം
കണ്ണീരുകൾ കുളിച്ചുതാമസിച്ചിരുന്നത്. 
മഴയുടെ കൊമ്പുകളിൽ നിന്ന്
മഞ്ഞുമലയിടിഞ്ഞിരുന്നത്.
മഞ്ഞുമലയിടിച്ചിലിൽ മൂടിപ്പോവുമായിരുന്ന
കണ്ണീരുകളെ മേഘത്തിലിട്ടു
വളർത്തിയിരുന്നത്.

ഓരോ നുണയിലും മേഘമത്രയും
നനഞ്ഞുപോവുമായിരുന്നു.
പെയ്യാൻ മറന്നുപോവാൻ മാത്രം
നനഞ്ഞുകുതിർന്ന്.
.

നിന്നെപ്പറ്റി ഒരു മഴയോട്
പറയമെന്നു വിചാരിച്ച്
മടുത്തതിൽപ്പിന്നെയാണ്.
ഒരു മഴയും പെയ്യാനിഷ്ടപ്പെടാത്ത
മറ്റൊരു മഴയെപ്പറ്റിപ്പറഞ്ഞ്.

പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്കു പെയ്യിക്കുന്ന
ഒരു മഴയെപ്പറ്റിയത്രയും
വിചാരിച്ചിരിക്കെ.
പറഞ്ഞാൽക്കേൾക്കില്ല, 
മഴകൊണ്ടു നനഞ്ഞുവന്ന
മഴയാണ് തലതുവർത്താതെ 
ഭൂമിയിലേക്ക് ചോർന്നൊലിച്ച്.
തൊടിയെ കലക്കിൽക്കുളിപ്പിച്ച്.
മഴയെച്ചവിട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന്
ഉമ്മറമെന്ന് വിളിപ്പിച്ച്.
ഒരു മഴയും പെയ്യാനിഷ്ടപ്പെടാത്ത
മറ്റൊരു മഴയെക്കുറിച്ച്
നിന്നോടു പറയാനിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരിക്കലും പറഞ്ഞില്ല,
ഒരിക്കലും പെയ്യാതെ പോയ മഴയെക്കുറിച്ച്.
.

സങ്കടങ്ങളുടെ ചിറാപ്പുഞ്ചിയെ
ഏതു മഴയിലാണ് 
വരച്ചടയാളപ്പെടുത്തുക.
ഒരു മഴയും പെയ്യാൻ
മടിക്കുന്നിടത്ത്.
നിന്റെ ഉടലിലെത്തിയാൽ പെയ്യേണ്ടതില്ലാത്ത
മഴയെക്കുറിച്ചു പറയുകയായിരുന്നു.
പെയ്യേണ്ടതില്ലാത്ത ഒരു മഴയോ ?
വീശേണ്ടതില്ലാത്ത ഒരു കാറ്റോ ?
ഒഴുകേണ്ടതില്ലാത്ത ഒരൊഴുക്കോ ?

ഓരോ നുണയിലും മഴയത്രയും
ചോർന്നൊലിക്കുമായിരുന്നു.

അതെ. അതെ.
പെയ്യേണ്ടതില്ലാത്ത ഒരു മഴ തന്നെ.
പകരം അത്രയും നനഞ്ഞുപോയ
ഒന്നിനെ മറ്റെവിടെയും കാണാതെ.
.

ഓർമകളുടെ മഴക്കാടിനെ
ഏതു മഴയിലാണ്
വരക്കുക.
അതിലെ ഏറ്റവും നിഗൂഢമായ
അകത്തേക്കുള്ള കാട്ടുവഴി
തുറന്നുകിടപ്പുണ്ടാവില്ല.
ഇരുട്ടിന്‍റെ അടിക്കാടുകളിൽ
ഓരോ കരിയിലയും അനങ്ങുന്നത് 
അതിനുതന്നെ വേണ്ടിയായിരിക്കില്ല.
ഓരോ ഒച്ചയും ശബ്ദിക്കുന്നത്
സ്വന്തമായി ഒച്ചവയ്ക്കാനായിരിക്കില്ല.
ഓരോ മണവും വിയർക്കുന്നത്
അതിനു മണക്കാനായിരിക്കില്ല.

അത്തരമൊരു മഴയിലേക്കാണ്
പെയ്യേണ്ടതില്ലാതിരിക്കുന്നത്.
അങ്ങനെയൊരു കാടുണ്ട്.
നീയവസാനമായി ഉടലുപേക്ഷിച്ച്
ഒളിച്ചുതാമസിച്ചത്.
.

ഓരോ മഴയിലും നിനക്കൊരു
കത്തയച്ചിരുന്നു.
അതോരോന്നുമടുത്ത മഴയിൽ
മടങ്ങിവന്നിരുന്നു.
മേൽവിലാസങ്ങളിലൊന്നും
അടുത്തിടെ മഴ പെയ്തില്ലെന്ന
മടക്കത്തപ്പാൽ സ്റ്റാംപൊട്ടിക്കാതെ.

Thursday, March 12, 2020

ഉച്ചകളുടെ ഗസ്സൽ / ആർ.സംഗീത

നട്ടുച്ചകളുടെ 
ഹാർമോണിയ കട്ടകളിൽ
അലിഞ്ഞ്
നിമിഷങ്ങളുടെ 
കുഞ്ഞ്കൂടുകളിൽ നിന്ന്‌
കാറ്റുലച്ച ശിഖരപ്പച്ചകളിലേയ്ക്ക്
കിളികളെ പറത്തി
കളിക്കുകയാണ് 
ഞാനും അവനും

ഉരുകിയൊലിച്ച വെയിൽ
ജനൽ പാളികളിൽ
പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്
കിടക്ക വിരിയുടെ ചുളിവുകളിൽ 
കുടുങ്ങിപ്പോയ 
ചിറകരിഞ്ഞിട്ട
ചൂടുകൾ
കൊക്ക് പിളർത്തുന്നുണ്ട്

വിരസതയുടെ വിള്ളൽപാടുകളിൽ 
കുഴിച്ചിറങ്ങി
തണുപ്പിന്റെ ഉറവകളിൽ 
തട്ടുമ്പോഴാണ്
നമ്മൾ പരസ്പരം
വച്ച് മാറുക

നീ ഞാനാവുന്നു
ഞാൻ നീയും

നീയെന്റെ കണ്ണുകളിൽ
തൊടുന്നു
കടലോർമ്മയിൽ രണ്ട് മീനുകൾ
പുഴയെ തിന്നുന്നു
നീയെന്റെ
ചുണ്ടുകൾ മുകരുന്നു
നൂല് പൊട്ടിയൊരു പട്ടത്തെ
മേഘങ്ങളിലെക്ക്
അഴിച്ച് വിടുന്നു
നീയെന്റെ
കടലുകളെ..
ചുഴികളെ,
മരുഭൂമികളെ
വയലുകളെ
താഴ് വരകളെ
മരങ്ങളെ
പൂക്കളെ
ഇലകളെ
മഞ്ഞ്പാളികളെ
താലോലിക്കുന്നു
ഋതുക്കളുടെ
മെഴുകു ശിൽപ്പങ്ങൾ
ഒരുക്കുന്നു

പകലിന്റെ അയഞ്ഞ
കുപ്പായ കുടുക്കിൽ
ഇന്നലകളെ മറന്ന് 
വയ്ക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു
രണ്ട് ഉച്ചകൾക്കിടയിലെ നേരങ്ങളെ
ഒരു കാറ്റാടി കമ്പിൽ
കോർത്ത്‌ ചുഴറ്റാൻ
പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു
അടുത്ത ഉച്ചയിലേക്ക്
ഞാനെന്നെ പറിച്ച് നടുന്നു

നിന്നെ പ്രണയിക്കുകയെന്ന
ദുശ്ശീലം തുടരുന്നു...

   

വേനൽ /പി. രാമൻ

ഒരു പൂമരത്തിന്റെ
ചോരയിൽ പകർത്തട്ടേ
എരിവെയിലിനോടൊപ്പ-
മെന്റെ വേനലും കൂടി

അല്ലായ്കിലെന്നിൽ പടർ-
ന്നീടുവാൻ കനിയണം
പൊള്ളുന്ന വെയിലോടൊപ്പം
നിന്റെ പൂക്കളും കൂടി.

Monday, November 4, 2019

വെയില്/വിഷ്ണു പ്രസാദ്

ഇലകള്‍ വെയിലിനെ മടിയില്‍ വെച്ച്
പേന്‍ നോക്കി.
അടക്കമില്ലാത്ത അത് ഇലകളുടെ
പിടി വിടുവിച്ച് ഓടി...
പത്തു മണിക്ക് കുളത്തില്‍
കുത്തിവരച്ചു.
‘ഭ്രാന്ത്’ എന്നായിരുന്നു
ചിത്രത്തിന്റെ പേര്.
തുമ്പികള്‍ ഇണകളുമായി വന്ന്
ചിത്രത്തില്‍
ചില മാറ്റങ്ങള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു.

വിരുന്ന്/ടി.പി.രാജീവന്‍

ചിലര്‍ തൊട്ടാല്‍ പൊട്ടും
ചിലര്‍ എത്ര വീണാലും ഉടയില്ല
ചിലര്‍ കലപിലകൂട്ടും
ചിലര്‍ക്ക് ചിരന്തരമൗനം.

ചിലരുടെ അ‍കത്ത് ചൂടെങ്കിലും
പുറത്ത് തണുപ്പ്
കയ്പോ മധുരമോ എന്ന്
അപ്പപ്പോള്‍ പുറത്തു കാണിക്കും ചിലര്‍.

ചിലരുടെ പുറമേ
ചിത്രപ്പണികളുണ്ട്
അകം പോലെ തന്നെ
പുറവും ശൂന്യം ചിലര്‍ക്ക്.

ഇനിയും ചിലരുണ്ട്
കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍
ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി
ദൂരെ വലിച്ചെറിയേണ്ടവര്‍.

കഥാപാത്രങ്ങള്‍
നമ്മെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണോ
നമ്മള്‍ കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണോ?

വിരുന്നിനിടയില്‍ കുഴഞ്ഞുവീണു മരിച്ചിട്ടും
കൈയിലെ ചില്ലുഗ്ലാസ് ഉടയാതെ കാത്ത
അതിഥിയോട് ചോദിച്ചാലറിയാം.

Thursday, October 24, 2019

ഉള്ളടക്കം/വീരാൻകുട്ടി

നൂലുണ്ടയിൽ നിന്നു നൂലെന്നപോലെ
നാം ചുരുളഴിയുന്നു
ഉള്ളിൽ അർത്ഥവത്തായ എന്തോ
ഉണ്ടെന്ന ഉറപ്പുള്ളവർ
കുഞ്ഞുങ്ങൾ എന്ന പോലെ അതിനെ പിന്തുടരുന്നു.
ഒടുവിലത്തെ ചുരുളും നിവർന്നു കഴിയുമ്പോൾ
നൂലറ്റമല്ലാതെ
മറ്റൊന്നും കാണാനാകാതെ നിശ്ശബ്ദം മടങ്ങുന്നു.
മടക്കത്തിൽ
അവർ
ജീവിതത്തിന്
അതിൽ നിന്നും
ഒരുപമ കണ്ടെടുക്കുന്നു.

Monday, October 21, 2019

വെള്ള/ജയദേവ് നയനാർ

ചെളി ചവിട്ടി വരുന്ന
മഴയ്ക്കു കാല്‍ കഴുകാന്‍
വെള്ളമൊഴിച്ചുകൊടുക്കും.
രാവിലെ രാവിലെ
ഓരോ പൂവിന്‍റെയും
പേറെടുക്കും. കുളിപ്പിച്ച്
പല മാതിരി മണം തേച്ച്
തണലില്‍ കിടത്തും.
കാറിക്കരയുന്ന തീയ്ക്ക്
കുടിക്കാന്‍ പാലെപ്പോഴും
തിളച്ചുതൂവിപ്പിക്കും.
തൊടിയിലെക്കിണറിന്
കുടിക്കാന്‍ വെള്ളം
അനത്തിവയ്ക്കും.
അലക്കുകല്ലിന്മേല്‍ പറ്റിയ
ചെളിയത്രയും തുണിതല്ലി
തുടച്ചുമാറ്റുമിടയ്ക്കിടെ.
അന്തിക്കിരുട്ടിന്
വഴിതെറ്റാതിരിക്കാന്‍
വിളക്കൊന്നു കത്തിച്ചുവയ്ക്കും.
പുലര്‍ച്ചവണ്ടിക്കു പോകേണ്ട
പകലുറങ്ങിപ്പോകാതിരിക്കാന്‍
രാവത്രയു, മുറങ്ങാതെ കിടക്കും.
വെയിലിലേക്കിറങ്ങുന്ന
സൂര്യനു മറക്കാതെ
കുടയെടുത്തു നീട്ടും.
ഇതിനിടയിലെവിടെ
നേരം കിട്ടുന്നു അവള്‍ക്ക്
സ്വന്തം അച്ചുതണ്ടില്‍
സ്വയം കറങ്ങാന്‍.
സ്വയമൊരുങ്ങാന്‍.

Wednesday, October 9, 2019

മാജിക് ബ്രഷ്/സനൽകുമാർ ശശിധരൻ

വേടന് പക്ഷി,
പറക്കുന്ന ഇറച്ചി.
അവന്റെ തോക്കിനെ
ഹരം പിടിപ്പിക്കുന്ന രുചി.

പക്ഷിക്ക് വേടൻ,
നീണ്ട രണ്ട് പൊട്ടക്കണ്ണുകൾ.
ആകാശം, ആഴമറിയാത്ത
അഭയത്തിന്റെ കടൽ.

കടലിന് വെയിൽ,
ഒരു മഴവിൽപ്പുഴ.
സൂര്യൻ, അരൂപിയായ
ചിത്രകാരന്റെ ചായത്തട്ട്.

അയാൾ
പക്ഷിയെ ആകാശത്തിൽ
വെളിച്ചം കൊണ്ട് മിന്നിക്കുന്നു
വേടനെ മരച്ചുവട്ടിൽ
ഇരുട്ടുകൊണ്ട് ഒളിപ്പിക്കുന്നു

വിശക്കുന്നു! 
വേടൻ കാഞ്ചി വലിക്കുന്നു.
പക്ഷിയെ ചോരകൊണ്ട് വരയ്ക്കുന്നു.
തൂവലെല്ലാം മായ്ച്ചുകളയുന്നു.
ഇറച്ചി ബാക്കിയാവുന്നു!

അറിവ്/സനൽകുമാർ ശശിധരൻ

എനിക്കറിയാം നമ്മൾ
തമ്മിലുള്ള വിനിമയങ്ങളിൽ
എനിക്കുള്ള സ്ഥാനം !

ഇളവെയിലിൽ മുറുകെപ്പിടിക്കാൻ
വെമ്പിനിൽക്കുന്ന പാവൽ വള്ളിയുടെ
ചുരുളൻ കൈപോലെ ദുർബലം

കാറ്റു കൊണ്ടുപോകുന്ന വഴിയേ
സമാധാനം തിരയുന്ന പരുന്തിൻ
തൂവൽ പോലെ അലസം 

വായിക്കാതെ മാറ്റിവെയ്ക്കുന്ന 
കുറിപ്പുകളിൽ അകപ്പെട്ടുപോയ
അക്ഷരങ്ങളുടെ പാട്ടുപോലെ  വിരസം

എനിക്കറിയാം
നിന്റെ ഉച്ചിയിലെ
ചുവന്ന പൂക്കളെ നോക്കി
ഞാൻ നിൽക്കുന്ന നിൽപ്പ്

എനിക്കറിയാം
നിന്റെ തണലിൽ നിന്നെന്നെ
വെയിൽ കൊത്തുമ്പോൾ
കുലുങ്ങിയലച്ചുള്ള നിന്റെ ചിരി

എനിക്കറിയാം എല്ലാം ...
എനിക്കറിയില്ല നിന്നെ !

Monday, October 7, 2019

വ്യർത്തമാനം /ജയദേവ് നയനാർ

കമിതാക്കളെ വില്‍ക്കുന്ന
തെരുവില്‍ എനിക്ക്
കിട്ടിയത് ഒരു ഊമയെ.

എന്താണ് പേരെന്നും
ഏതാണ് നാടെന്നും
ഉള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക്
ഏതാണ്ട് ഒരു പോലെയുള്ള
ചുണ്ടിളക്കലായിരുന്നു ,
അവള്‍ക്കു പഥ്യം.

ഏതു ഭാഷയാണതെന്ന
ചോദ്യത്തിനുമില്ല മറുപടി.

ഭാഷ കൊണ്ട് അമ്മാനമാടുന്ന
ഒരു എഴുത്തുകാരനാണെന്ന
അഹങ്കാരം അഴിച്ചുകളയുന്ന
ഒന്നായിരുന്നു ആ മൌനം.

അഹങ്കാരത്തെ ആദ്യം
അഴിച്ചുവച്ചു.

ഭാഷയെ രണ്ടാമതായി
ഊരിയെറിഞ്ഞു.

എഴുത്തെന്ന അടിവസ്ത്രവും
അഴിച്ചുകളഞ്ഞു.

ഉപമയും അലങ്കാരവും
മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു.

അടിവയറ്റില്‍ കവിത
പച്ച കുത്തിയത്
അഴിക്കുന്നില്ലേ
എന്നായി
ഭാഷയ്ക്കും മുമ്പത്തെ
ഭാഷയിലവള്‍.

അഴിച്ചിട്ടും അഴിച്ചിട്ടും
അഴിയുന്നില്ലെന്നു
തൊട്ടുകാണിക്കേണ്ടിവന്നു.
അവളതു ഉമ്മവച്ചുമ്മവച്ച്
മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു.

ഭാഷയുടെ ഒരു തുരുമ്പുപോലും
ശരീരത്തിലില്ലാതായപ്പോള്‍
വൃത്തവും പ്രാസവും ലിപിയും
ഇനിയും കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടില്ലാത്ത
ശരീരങ്ങള്‍ കൊണ്ട് പരസ്പരം
സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി .
ആ ഭാഷയില്‍ അവള്‍
എന്നെക്കാളും വലിയ
കവിയാണെന്ന് അശരീരി.

ഈരടികളും ശ്ലോകങ്ങളും
വരച്ചുവച്ചിട്ടുണ്ടത്രേ.

പൊടുന്നനെ, അവള്‍ നിറയാനിരിക്കുന്ന
മഹാകാവ്യം പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി .
തൊട്ടപ്പുറത്തെ മണല്‍ക്കൂനയില്‍
മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആള്‍ക്ക്
ചിത്രങ്ങളില്‍ കണ്ടു മറന്ന
എഴുത്തച്ഛന്റെ അതേ ച്ഛായ.

Monday, September 30, 2019

ബാധ/വീരാൻകുട്ടി

പുതിയ വീട്ടിൽ പാർപ്പ് തുടങ്ങിയതും
ഉറക്കം എന്നെ കൈവിട്ടു.
കിടക്കേണ്ടതാമസം വീട് എന്നെയുമേറ്റി
ഒരു കളിവഞ്ചിയായി ഒഴുകിനടക്കുന്നു.
കണ്ണടയ്ക്കുകയേ വേണ്ടു
അനേകം കൈകൾ ഒരുമിച്ച്
അടിച്ചലക്കുന്നതിന്റെ ഒച്ച
കാതിൽ വന്നലയ്ക്കുന്നു.
എതോ മഴക്കാലത്ത് മുങ്ങിപ്പോയ കുഞ്ഞുങ്ങൾ
മീനുകളോടൊപ്പം പൊങ്ങിവന്ന്
കാലിൽ ഇക്കിളിയിടുന്നു.
പെണ്ണുങ്ങൾ മാറിടം ഒളിപ്പിക്കാൻ
ഓളങ്ങളെ റൌക്കയാക്കുന്നു
തോണിപ്പാട്ടിൽ ഞാൻ മുങ്ങുന്നു
നാവുനീട്ടിവരും ജലസർപ്പങ്ങളിൽനിന്ന്
നീന്തിയകലാനാകാതെ കുഴയുന്നു
ആരോ വീത വലയിൽ പിടയുംമീനായി
ആകാശം കാണുന്നു.
ഒടുവിലൊരുനാൾ
പനിച്ചുതുള്ളുന്ന പാതിരയ്ക്ക്
മരിച്ചുപോയ ഉമ്മാമ കനവിൽവന്ന്
അരയിൽ ഉറുക്ക് കെട്ടിത്തരുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു:
“ഒലിച്ച് പൂതികെടാത്ത
ഒരു പൊഴ നിന്നെടത്താണല്ലോ മോനേ
ഇപ്പോളത്തെ നെന്റെ വീട്.”

Sunday, September 29, 2019

തിരച്ചിൽ/സെറീന

ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ
കൈവിട്ടു പോയ കുഞ്ഞിനെ
ഓരോ ശ്വാസത്തിലും 
തിരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും അമ്മ

ഏത് പാതിരാവിലും
ഓരോ ഇലയനക്കവും
അവന്റെ കാലൊച്ചയെന്നു
വിചാരപ്പെടും അച്ഛൻ

വീടവനെ തിരഞ്ഞു പോകും
കളിയിടങ്ങൾ, കൂട്ടുകാർ,
കാറ്റ് പോലും കാത്തു നിൽക്കും

പ്രാണനുരുകുന്ന തീയോടെ
തിരയുകയാണ്,
ഇരിപ്പിലും നടപ്പിലും
ഊണിനും ഉറക്കത്തിനുമിടയിൽ
വെറും ദിനങ്ങളുടെ
മണ്ണ്  മൂടിപ്പോയ ഒരാളെ, 
കാണാതെ പോയെന്ന് 
ആരുമറിയാത്ത ഒരുവളെ.

ഒരു വരി ഉള്ളിൽ  തേട്ടി വരുന്നേരം,
കാറ്റിൽ വരും മണങ്ങളിൽ നിന്നൊരു
കരച്ചിലിന്റെ നാരടർന്നു വീഴുമ്പോൾ 
അവളുണ്ടെന്നു തോന്നും

പഴകിത്തേഞ്ഞൊരു വാക്കിന്റെ
വക്കിൽ  വിരൽ തട്ടി  മുറിയുമ്പോൾ,
അടഞ്ഞു പോകുന്ന
നൂറാമത്തെ വാതിലിന് പുറത്ത്
ഒരൊറ്റ ചിരിയുടെ ഇതൾ കൊണ്ട് തീർത്ത
പൂക്കളം കാണുമ്പോൾ
അവളുണ്ടെന്നു തോന്നും

തിരച്ചിലിന്റെ വഴിയിലും
കാണാതാകലിന്റെ വഴിയിലും
തനിച്ച് നടക്കുന്നവരെ
ആരും കാത്തിരിക്കുകയില്ല

പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു
ഓർമ്മകളായി  മാറിയ
നുണകളെ പോലെയാണ്
ചില ജീവിതങ്ങൾ
ഉണ്ടായിരുന്നതാണോയെന്ന്
ജീവിച്ചവർക്കു പോലുമറിയില്ല

മലയിടിഞ്ഞു
മറഞ്ഞു പോകും മനുഷ്യരിൽ നിന്ന്
തിരച്ചിലുകൾ കൊണ്ടുത്തരും
അവരില്ലാത്ത ബാക്കികൾ

കരുതലായെടുത്തു  വെച്ച നോട്ടിൽ
ജീരകം മണക്കുമ്പോലെ
ജീവിതം മണക്കുമായിരിക്കും,
കണ്ടുകിട്ടുമ്പോഴേക്കും
അസാധുവായിപ്പോകുമെങ്കിലും
തിരയുകയാണ്.

Thursday, September 19, 2019

ഭാഷാ നിരോധനം/റഹീം പൊന്നാട്

അങ്ങനെയിരിക്കെ
ഒരു പാതിരാത്രിയിൽ
അവർ ഭാഷ നിരോധിച്ചു.

ഇനിമുതൽ ഒറ്റ ഭാഷ മാത്രമേ പാടുള്ളൂ
തപാലാപ്പീസിൽക്കൊടുത്താൽ
പഴയ ഭാഷ മാറിക്കിട്ടും.

ഉറക്കമുണർന്ന ജനം പരക്കം പാഞ്ഞു.
എങ്ങും മൗനം മാത്രം.
അമ്മമാർ കുട്ടികളുടെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു,
പ്രായമായവരുടെ വായിൽ തുണി തിരുകിവച്ചു.

അമ്പലത്തിലെ പാട്ടു നിന്നു,
പള്ളിയിലെ ബാങ്കും.
റേഡിയോയിൽ വീണവായന മാത്രം,
ടെലിവിഷനിൽ ആംഗ്യ വായനയും.
പത്രത്തിനു പകരം രാവിലെ
എട്ടു ഷീറ്റ് വെള്ളക്കടലാസു കിട്ടി.
കീബോർഡുകളെല്ലാം നിശ്ചലം,
മൊബൈൽ സ്‌ക്രീനിൽ ചിഹ്നങ്ങൾ മാത്രം.

തപാലാപ്പീസിലെ ക്യൂവിൽ ആരുമൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.
ഒരാൾക്ക് ഒരുദിനം രണ്ടു വാക്കുകൾ മാത്രമേ നൽകൂവത്രെ!
ചിലർ ചാക്കുകണക്കിന് വാക്കുകൾ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്.
വാക്കുകൾ നിറച്ച ബാഗും ചോറ്റുപാത്രവുമായി കുട്ടികളുമുണ്ട്.
അമ്മയെക്കൊടുത്തവർക്ക് 'മാം' കിട്ടി,
അച്ഛനെക്കൊടുത്തവർക്ക് 'ബാപും'
ചോക്ലേറ്റും ഗെയിമും മാറ്റാൻ വരിനിന്ന കുട്ടികളെ
കൗണ്ടറിൽ നിന്ന് മടക്കിയയച്ചു,
മലയാളം മാത്രമേ മാറ്റി നൽകുകയുള്ളത്രെ!
പകരം വാക്കുകളില്ലാത്തതിനാൽ
ബേജാറും എടങ്ങേറും മാറ്റിക്കിട്ടിയില്ല.
കത്തി മാറ്റാനെത്തിയവനെ ജനം ഓടിച്ചു വിട്ടു
കഞ്ചാവ് മാറ്റാനെത്തിയവനെ പോലീസു പിടിച്ചു.
വരിനിന്നു വാടിയ വൃദ്ധൻ തളർന്നുവീണു,
'വെള്ളം' ചോദിച്ച വായിലേക്ക് വെടിയുണ്ട പാഞ്ഞു.

കാഴ്‌ചകളൊക്കെക്കണ്ടു വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ
മുറ്റത്ത് വാക്കുകളുടെ കൂമ്പാരം,
മാറ്റിവാങ്ങാനായി വീട്ടുകാർ പുറത്തെടുത്തിട്ടതാണ്.
പഴയതും പുതിയതും, ലിപികളില്ലാത്തതും.
തലയണയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഉപ്പ വലിച്ചെടുത്ത വാക്കുകൾ
എനിക്ക് മനസിലായതേയില്ല
ഉമ്മയുടെ കോന്തല നിറയെ
ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത വാക്കുകൾ.
ഇത്രമേൽ വാക്കുകൾക്കിടയിലാണ് അവൾ വെന്തിരുന്നതെന്ന്
അടുക്കളയിലേക്ക് ഭാര്യ പിടിച്ചുവലിച്ചപ്പോഴാണറിയുന്നത്!
മകളുടെ ബാഗ് നിറയെ ഗൃഹപാഠം ചെയ്യാനുള്ള വാക്കുകൾ,
മകന്റെ പെട്ടിയിൽ അക്ഷരങ്ങൾ സ്ഥാനം തെറ്റിയ കളിവാക്കുകൾ...

രണ്ടെണ്ണമേ മാറ്റിക്കിട്ടൂവെന്ന് അവരോടെങ്ങനെ പറയും?
വാക്കുകളുടെ കൂമ്പാരത്തിൽ ഞാനേറെ നേരം തെരഞ്ഞു.
ഒടുക്കം ഓരോ കയ്യിലും ഭാരമുള്ളതെന്തോ തടഞ്ഞു,
സർവശക്തിയുമെടുത്ത് ഞാനവയെ വലിച്ചു പുറത്തെടുത്തു;
"ജനാധിപത്യം", "നാനാത്വം".

ഓടിക്കിതച്ച് തപാലാപ്പീസിലെത്തുമ്പോൾ ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
എന്റെ കൈകളിലേക്ക് ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ,
കൗണ്ടറിലുള്ളയാൾ ഞെട്ടിയെണീറ്റു.
എന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് വാക്കുകൾ നിലത്തുവീണു.
ആരൊക്കെയോ ഓടിക്കൂടി
ചുറ്റും ബൂട്ട്സിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ
"കൊല്ലവനെ", "രാജ്യദ്രോഹി"
ബോധം മറഞ്ഞുപോകുന്നതിനിടയിലും
പകരമായിക്കിട്ടിയ രണ്ടുവാക്കുകൾ
ഭയത്തോടെ ഞാൻ കേട്ടു.

Thursday, September 12, 2019

രഹസ്യം/ചിത്ര.കെ.പി

നദിയുടെ നഗ്നതയിൽ
കാലാട്ടിയിരിക്കുകയും
ആഴങ്ങളിൽ നിന്നും
മീനുകൾ വന്ന് കൊത്തുകയും
ചൂണ്ടയിൽ നക്ഷത്രങ്ങളെ
കൊരുക്കുകയും
ചെയ്യുന്ന രാത്രികളിൽ
ഭൂമിയുടെ രഹസ്യങ്ങൾ
വെള്ളി വെളിച്ചത്തിൽ
തിളങ്ങും.

സ്വയം വെളിപ്പെടുമ്പോൾ
ഭൂമി, ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ
കൈവെള്ളയിലൊതുങ്ങുന്ന
വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു പന്ത്;
ജനവാതിലുകളില്ലാത്ത
തുറസ്സ്; കിളിച്ചുണ്ടിലെ വിത്ത്;
കാട്ടുതേനിന്റെ ഒരു തുള്ളി.

പൂമ്പൊടിയുടെ
സഞ്ചാരപാതകൾ
രേഖപ്പെടുത്തുന്നവർക്ക്, ഭൂമി,
ശലഭമോഹങ്ങളുടെ ഉദ്യാനം.

പകൽ സൂര്യനോടും
രാവിൽ നിലാവിനോടും
രമിക്കുന്ന
തൃഷ്ണകളുടെ ഉടൽ.

അഴിഞ്ഞഴിഞ്ഞ്
തീരുന്ന
ഒരു  ജീവകണം.

ഈ ഭൂമിയുടെ
അരികുകളിലൂടെ
നടന്നു മറയുന്നു മനുഷ്യർ.
ഉള്ളിൽ, അവരുടെ  
കാലടികളുടെ കനം.

Monday, September 9, 2019

മൗനം/കല്‍പ്പറ്റ നാരായണന്‍

മൗനപ്രാര്‍ത്ഥന
എനിക്കിഷ്ടമല്ല
മനസ്സലയുന്നത്
പാടില്ലാത്തിടങ്ങളിലാണ്

ഈ കൂട്ടമൂകാഭിനയം
പൊറുക്കാവതല്ല
നില്‍ക്കുന്നവരില്‍
ഒരാളും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയല്ല

ഇത്രമേലൊന്നിച്ച
ഇത്രമേല്‍ ഭിന്നിച്ച
ഒരു സമൂഹവും വേറെക്കാണില്ല

ആരെങ്കിലുമിരുന്നാലല്ലാതെ
തീരാത്ത ഈ അനിശ്ചിതത്വം
എന്നെ പേടിപ്പിക്കുന്നു
ആരുമിരുന്നില്ലെങ്കില്‍
നീണ്ടുനീണ്ടുപോവില്ലേയീനില്‍പ്പ്
ഒരു മിനിട്ട് രണ്ടു മിനിട്ട് അഞ്ചു മിനിട്ട്
അരമണിക്കൂറൊരുമണിക്കൂര്‍
ദിവസം മാസം കൊല്ലം
ബാക്കിജീവിതം മുഴുവന്‍

അവസാനിപ്പിക്കുന്ന മണി
ആരോ മൂകമാക്കിയിരിക്കുന്നു
തീര്‍ന്നിട്ടല്ല നാമിരിക്കുന്നത്
തീര്‍ന്നിട്ടും നാം നില്‍ക്കുകയാണ്

Sunday, July 28, 2019

രണ്ട്മൂന്നാൺകുട്ടികൾ/കുഴൂർ വിത്സൺ

ഒരിടത്ത്
ഒരു കാലത്ത്
ഒരു ഹോട്ടലുണ്ടായിരുന്നു
കാലത്ത് മാത്രമല്ല
ഉച്ചയ്ക്കും വൈകുന്നേരവും
ഹോട്ടലിൽ കാലത്ത്
ഉഴുന്നുവട ഇഡ്ഡലി ദോശ
ഉപ്പുമാവ് വെള്ളേപ്പം ഇടിയപ്പം
സാമ്പാർ പയറുകറി കടല
ചട്നികൾ
ഹോട്ടലിൽ ഉച്ചയ്ക്ക്
അവിയൽ അച്ചിങ്ങ പച്ചടി
കിച്ചടി പുളിശ്ശേരി തോരൻ അച്ചാർ
മോരുകൾ
ഹോട്ടലിൽ വൈകുന്നേരം
സുഖിയൻ ബോണ്ട
പഴം പൊരി പരിപ്പുവട
മുളകുവട പാലുംവെള്ളം കട്ടൻകാപ്പി
ചായകൾ
ആ ഹോട്ടലിൽ
ഒരു പാചകക്കാരനുണ്ടായിരുന്നു
ആ ഹോട്ടലിനു
ഒരു മുതലാളിയുണ്ടായിരുന്നു
ഇരുവർക്കും
ഓരോ ആൺകുട്ടികളുണ്ടായിരുന്നു
ആ ആൺകുട്ടികൾക്ക്
ഒരു സ്കൂളുണ്ടായിരുന്നു
ഇരുവരും
ഒരേ ക്ലാസിലായിരുന്നു
ക്ലാസിൽ
ഒരേ ബെഞ്ചിലായിരുന്നു
വിശക്കുമ്പോഴൊക്കെ
അതിൽ ഒരു കുട്ടി
ആ ഹോട്ടലിന്റെ
മുതലാളിയെ ഓർക്കും
എന്തൊരാളാണു അയാളെന്ന്
ആദരവോടെ മിഴിക്കും
അയാൾക്കെപ്പോൾ വിശന്നാലും
എന്തു വേണമെങ്കിലും
പലഹാരപ്പാട്ടയിൽ കയ്യിട്ടോ
അലമാരയിൽ തലയിട്ടോ
അടുക്കളയിൽ അപ്പാടെ കടന്നോ
എന്ത് വേണമെങ്കിലും
എടുക്കാമല്ലോയെന്ന്
കൊതിപ്പെടും
നിനക്കാരാവണം
എന്ന ചോദ്യത്തിനു
എനിക്കയാളാകണം
എന്നുവരെ
ഒരിക്കൽ
ഉത്തരം പറഞ്ഞു
അവൻ
എന്നാൽ
വിശക്കുമ്പോഴൊക്കെ
മറ്റേ കുട്ടി
ആ ഹോട്ടലിലെ
പാചകക്കാരനെ ഓർക്കും
എന്തൊരാളാണു അയാളെന്ന്
ആശ്ചര്യത്തോടെ സ്തുതിക്കും
അയാൾക്കെപ്പോൾ വിശന്നാലും
എന്ത് വേണമെങ്കിലും
എത്ര വേണമെങ്കിലും
ഉണ്ടാക്കിക്കഴിക്കാമല്ലോയെന്ന്
അസൂയപ്പെടും
നിനക്കാരാവണം
എന്ന വേറെ ഒരു ചോദ്യത്തിനു
എനിക്കയാളാകണം
എന്നു തന്നെ
ഒരിക്കൽ
ഉത്തരം പറഞ്ഞുകളഞ്ഞു
അവൻ
**********
ഒരു സാധാരണ കവിത
വായിച്ച് കഴിഞ്ഞ്
പൊടിയും തട്ടി
ഒന്നമർത്തി മൂളി
ആഴത്തിലൊരു നെടുവീർപ്പിട്ട്
അതുമല്ലെങ്കിൽ
അലസമായ് മൂളി
പുളി കലർന്ന
ഒരേമ്പക്കവും വിട്ട്
സ്ഥലം വിടാൻ വരട്ടെ
ഒന്ന് രണ്ട്
ചോദ്യങ്ങൾക്ക്
ഉത്തരം പറഞ്ഞിട്ട് പോയാൽ മതി
ഈ ഹോട്ടൽ ശരിക്കും
ആരുടേതാണു ?
ഈ ഹോട്ടലിലെ
സ്കൂൾ കുട്ടികൾ
ശരിക്കും ആരുടെ മക്കളാണു ?
ഈ കവിതയിൽ
രണ്ട് ആൺകുട്ടികൾക്ക്
പുറമേ
ഒരു കുട്ടി കൂടിയുണ്ടല്ലോ
അതാരാണു ?
( പുസ്തകം . ഇന്ന് ഞാൻ നാളെ നീയാന്റപ്പൻ
പ്രസാധകർ. ലോഗോസ് )

Wednesday, July 24, 2019

ഒരുപക്ഷേ /ആശാലത

ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ മരിച്ചു പോയാൽ
പ്രിയമുണ്ടായിരുന്നതൊന്നും
എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ കൊണ്ടുവരരുത്

എന്റെ വീടിനെക്കുറിച്ചോ
കാടിനെക്കുറിച്ചോ
പുഴയെക്കുറിച്ചോ പറയരുത്

എന്റെ വീട്ടുകാർ
എന്റെ കൂട്ടുകാർ
കാണാൻ വരരുത്
- നിങ്ങളെയോർത്ത് ഞാൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും

നഷ്ടപ്രണയം
മണ്ണിലാഴ്ത്തിക്കുഴിച്ചിട്ട്
ഒരു പവിഴമല്ലിച്ചെടി നടണം
അതിൽ പൂവിരിയുമ്പോൾ
എന്നെ കാണിക്കരുത്
അല്ലെങ്കിലതിനെച്ചൊല്ലി ഞാൻ വിലപിച്ചോണ്ടേയിരിക്കും.

കൂട്ടുകാരീ
എന്റെ വാക്കുകൾ പെറുക്കിയെടുത്ത്
കടലിലൊഴുക്കിക്കളയണം
- ഏറ്റത്തിൽ അവ തിരിച്ചു കരയണയാതിരിക്കാൻ
ഏർപ്പാടാക്കണം.

ഇത്രയേയുള്ളു ചങ്ങാതിച്ചീ പറയാൻ

മതി, ഇത്രയേ ഉള്ളു
ചുണ്ടുകൾകൊണ്ട്
മുദ്ര വക്കാം
നമുക്കിനി
______________________________________

Tuesday, July 23, 2019

പച്ച / ജയദേവ് നയനാർ

തെക്കേത്തൊടിയിലെ
ശര്‍ക്കര മാവിന്
പെട്ടെന്ന് ഒരു
നെഞ്ചു വേദന പോലെ
തോന്നിയതായിരുന്നു.
അതപ്പോള്‍ വെയിലത്ത്‌
വടക്ക് നിന്നു
വീശിവരുന്ന കാറ്റിനെ
ഏറുകണ്ണിട്ടു
നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു.
ആരുമില്ലാത്ത
നട്ടുച്ച നേരത്ത്
മാങ്കൊമ്പില്‍ കുറച്ച്
കിടന്നിട്ട് പോകാം
എന്ന് ക്ഷണിക്കുന്നത്
പൂത്താങ്കീരിക്കൂട്ടം
കേട്ടതുമാണ്.
അവര്‍ തന്നെയാണ്
അപ്പോത്തിക്കിരിയെ
വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്നതും.
എന്നിട്ടും, ഇരുട്ടുന്നതിന്‌
മുന്‍പ് പോയി.
.
അതിന് തൊട്ടടുത്ത്‌
പുളിയന്‍ മാവൊന്നു
മഴ നനഞ്ഞതെയുള്ളൂ,
ശരിക്കും തോര്‍ത്താന്‍
പറഞ്ഞാല്‍
തിരിച്ചൊരു പച്ചത്തെറി
എന്നും നിര്‍ബന്ധം.
പറഞ്ഞങ്ങോട്ട് നാവെടുത്തില്ല,
ഒരു ശ്വാസം മുട്ടല്‍
നേരെ മൂര്‍ധാവില്‍
തന്നെ കേറിക്കൊണ്ടു.
അപ്പോത്തിക്കിരിക്ക്
ആളു പോയില്ല,
അപ്പോഴേ ശുഭം.
.
മേലെപ്പറമ്പിലെ
നാട്ടുമാവിന്
അറിയാത്തതൊന്നുമല്ല,
തൊടിയിലേക്ക്‌
തിരിയുന്നിടത്തെ
പൊട്ടക്കിണറൊക്കെ.
കൊതിയുടെ ആഴം തൊട്ടവര്‍
പറയുമോ ആരൊക്കെയെന്ന്.
എന്നിട്ടും, അടി തെറ്റിയത്
ഓര്‍ക്കുമ്പോഴാ  സങ്കടം .
പാതിരായ്ക്കുള്ള  ഒടുക്കത്തെ 
ഊരുചുറ്റലില്‍ 
ഓര്‍ത്തുകാണും മറ്റെന്തോ,
പാദസരങ്ങളത്രമേല്‍
കിലുങ്ങുന്ന രാത്രിയില്‍.
.
ഓര്‍മവേലിക്കടുത്തെ
കര്‍പ്പൂര മാവിന്
കര്‍ക്കടകം  മുഴുവന്‍
നനഞ്ഞാലും തീരില്ല,
കുളിഭ്രാന്ത്.
തുലാവര്‍ഷം
നോക്കി നോക്കിയിരുന്നു
കണ്ണു കഴപ്പിക്കും.
പുഴയില്‍ പോകുന്ന
പെണ്ണുങ്ങളുടെ കൂടെ
വായാടിയായി നടക്കും.
വാസന സോപ്പ്
മണപ്പിച്ചു നില്‍ക്കും.
ഒരു തുലാവെള്ളത്തിനൊപ്പം
പോയതാണ്,  വെള്ളപുതച്ചാണ്
കണ്ടതു പിന്നെ.
.
എത്ര തൂത്താലും പോവില്ല
ചില മാങ്ങാച്ചൊനകളുടെ
അച്ചുകുത്ത്.
_________________________________